Vikingen deel 3...

is er nog niet gekomen. Ik beloofde dit half/half na mijn logjes Vikingen deel 1 en Vikingen deel 2. Als je in het zoekveldje hier rechts het woord vikingen typt, krijg je heel wat berichtjes van mij in beeld. Ik ben dan ook heel erg geïnteresseerd in de Vikingen en de tijd waarin ze leefden. Eva attendeerde mij laatst op een grote overzichtstentoonstelling over de Vikingen, die deze zomer te zien is in het Drents Museum in Assen. Wauw, die wil ik UITERAARD bezoeken! Het is hier bijna om de hoek, hooguit een klein half uurtje rijden. De tentoonstelling is van 1 mei tot en met 28 oktober a.s. Ons bezoek zal wel in de herfst zijn, omdat we ons nu, voor vertrek naar Zweden, echt geen tijd gunnen. Jammer is dat wel, maar wat in het vat zit...

Omdat dit nu eenmaal een blog is waar meestal mensen op komen die in Zweden geïnteresseerd zijn (buiten familie en vrienden om), zijn er onder jullie misschien ook wel die interesse hebben in deze grote tentoonstelling. Daarom dan ook dit berichtje. Hier  ga je naar de website van het Drents Museum in Assen. Als je eenmaal op die pagina bent, kun je rechts bovenin ook nog klikken op een video. Ik ben heel benieuwd naar ervaringen, dus mocht je gaan dan stel het erg op prijs als je me een mailtje stuurt met jouw beleving! Hiervoor kun je in de rechter kolom klikken op 'Mail me maar'. Alvast bedankt daarvoor. Wie weet een leuk verhaaltje van jou voor Blogpraat, of gewoon zo maar voor mij persoonlijk.

Voor de natuurliefhebber hier nog...

dit prachtige filmpje van ongeveer een kwartier met de kraanvogels bij  Hornborgasjön in het vroege voorjaar. Ik schreef al vaker over ze, de laatste keer hier. Je ziet ook wilde zwanen, ganzen... Neem even de tijd en geniet van deze imposante vogels. Prachtig van het begin tot het einde. Kijk vooral schermvullend! Veel plezier.

Vandaag plaatste ik eerder nog een berichtje. Het gaat over de groenteman en staat hieronder.

Een mooi weekend!

De groenteman

Het leuke van reizen is dat je vaak onverwacht verrassende ontmoetingen kunt hebben. Toen we onderweg waren van Zweden naar Nederland, sliepen we de eerste nacht in een hotel in het zuiden van Zweden. Omdat we blij waren in het hotel te zijn en geen zin meer hadden om de stad in te gaan om te eten, besloten we dat in het hotel te doen. Tijdens het eten van een overheerlijke goulashsoep, kwam er een man aan het tafeltje achter mij zitten. Hij wenste ons 'eet smakelijk', op z'n Nederlands dus. Had ons horen praten natuurlijk. We wensten hem hetzelfde toe. Peter zat met zijn gezicht naar hem toe en op enig moment, aan het einde van de maaltijd, zeiden ze weer iets tegen elkaar. Toen de lekkere sorbet was gebracht, besloot ik me maar eens om te draaien, praat wel veel prettiger als je iemand aan kunt kijken. En zo kwam het dat we met z'n drieën bleven zitten tot een uur of half twaalf. Af en toe bestelden we nog maar iets te drinken. Kan zomaar gebeuren dat het dan klikt. Hij vertelde dat hij veel reist, ca. drie dagen per week. Leeftijd ruw geschat ergens tussen de dertig en de veertig. Vrouw, kinderen, boerderijtje, Zeeland. Hij is gek op reizen. Hij heeft een eigen bedrijf in groenten. Diepvriesgroenten.
In het zuiden van Zweden is wel veel akkerbouw, maar dit neemt niet weg dat in Zweden enorm veel diepvriesgroenten worden gegeten. In het noorden is dit vaak ook aan te bevelen, omdat de groenten, na een vaak lange reis uit Zuid-Europa, er niet al te vers uitzien. Hierover schreef Anna Marie ook al eens in dit logje.

Ik weet geen naam van de groenteman. Ik blijf hem dus maar groenteman noemen. De groenteman koopt groenten in, voornamelijk in Spanje. Daar wordt het na de oogst direct gewassen en ingevroren. Daarna wordt het in containers verscheept naar o.a. Zweden. Verser kan het niet volgens zijn zeggen. De groenten in de winkels in Zweden die uit Spanje komen, zijn vaak al twee weken oud zei hij en ik geloof hem dus. Altijd zullen we nu aan deze man denken als we bijv. een zak diepvriesspinazie kopen of wat voor groente dan ook. Hij levert alle diepvriesgroenten voor het eigen merk van de ICA en van de Coöp in Zweden.
Hij kwam op ons over als een bijzonder aardige, oprechte, sympathieke man met een Nederlandse handelsgeest.

Voorjaar en de kraanvogels

De eerste tekenen van de kraanvogels in het voorjaar geven mij een blij lentegevoel. Ieder jaar komen ze terug uit Afrika en maken de lange tocht naar het noorden, naar Zweden bijvoorbeeld. Voor je de vogels ziet hoor je ze al, het geluid klinkt een beetje als kruukruu. Je ziet de eerste vogels op flinke hoogte, in groepen, soms boven elkaar, naar elkaar roepend. Ik moet me soms bedwingen om niet - à la Nils Holgersson - naar ze te roepen 'hier ben ik, neem me mee!' Vanaf volgende maand zal ik ze wel weer genoeg zien en horen.

Ik las dat er nog nooit zoveel kraanvogels zijn waargenomen op het meer Hornborgasjön, waar ze eerst verzamelen om zich later verder over het noordelijker deel van Zweden te verspreiden. Hornborgasjön ligt tussen de twee grote meren in Zweden. Er werden deze week 26.550 vogels geteld, wat een nieuw record betekent. Het oude record stond op 18.500 en dateert uit 2009. De telling vindt altijd in de avonduren plaats wanneer de kraanvogels op het meer neerstrijken om te gaan slapen.

De eerste kraanvogels waren vroeg dit jaar. De eerste twee kraanvogels werden op 2 maart geteld. De telling gaat normaal door tot ongeveer 25-26 april. De kraanvogels zijn hier live te volgen via een webcam (bij daglicht dan hé :-). Als je onder één van de camerabeelden op 'störst bild' klikt, krijg je het bijna 'beeldvullend' te zien. Elk jaar komen er rond deze tijd zo'n 150.000 bezoekers naar het meer om de kraanvogels te kunnen zien. Ik vind het altijd zo bijzonder deze vogels in Zweden te zien. Ik vind ze er n.l. tamelijk exotisch uitzien!

Pasen en talent

En dan is het alweer bijna Pasen. De afgelopen week veel in de auto gezeten, zoveel dat we geen snelweg meer kunnen zien, nou ja, even niet. Ook naar mijn moeder geweest, fragiel maar goed geluimd. Enorm fijn om haar te zien natuurlijk! Daar komen we voor! Nu hebben we even een paar dagen om een beetje uit te rusten. In bloggenland wordt het ook al rustiger. Mensen maken plannen voor het weekend, voor familiebezoek of erop uit, met caravan of naar vakantiehuisje, of... er is zoveel mogelijk. Ik wil iedereen een heel mooie Pasen wensen en kom op tweede paasdag of kort daarna met een volgend logje. Ik heb er wel weer een paar in gedachten, bijvoorbeeld De groenteman, De meisjes  en Bijzondere anjer.

Ik wil nog even een filmpje laten zien. Ik weet, het is cliché om te zeggen dat je iemand niet mag beoordelen op zijn of haar uiterlijk, dat de binnenkant het belangrijkste is. Natuurlijk is dat ook zo. Dit is een filmpje over een talentenjacht, misschien bij sommigen van jullie wel bekend, 'Britains got talent'. Ik was onder de indruk...

Nogmaals een heel mooi paasweekend!

In de schaduw van het Marsgebergte

In  januari schreef ik al over dit boek van Bernhard Nordh. Eindelijk had ik een boek gevonden over de kolonisten die vroeger kwamen naar het deel van Zweden waar wij wonen. Een roman gebaseerd op verhalen van nazaten. Voornamelijk de familie Pålsson. Ik bestelde het boek in Nederland via internet, het boek is alleen nog tweedehands te verkrijgen. Ik vond ook nog een ander boek van Nordh dat in de omgeving speelt.

Toen we zaterdag hier aan kwamen vond ik de boeken. Wauw, wat ben ik er blij mee! Heel oud zijn ze al en dit boek is uit de vijftiger jaren schat ik zo. Er staat nergens een jaartal in het boek, maar gezien het uiterlijk en de gulden prijs, die met potlood aan de binnenkant is geschreven, zal het van rond die tijd zijn. Er zitten tekeningen in van Anton Pieck, zoals Verkade plaatjes, los er in geplakt. De tekening op de voorzijde is ook van zijn hand. Helaas kan ik geen betere afbeelding vinden en is onze scanner hier kapot, maar mooi is hij! Een Lap met rendieren. Op de eerste bladzijde staat: Een boek uit de Cultuurserie is een geschenk voor het leven... Jury Romanprijsvraag Z.H.U.

Hieronder het begin van het boek, een stukje van de inleiding. Het gebied waarover gesproken wordt, begint ongeveer 60 km ten noorden van waar wij wonen. Bij ons komen n.l. nagenoeg geen moerassen voor, de rest komt wel voor. Daar gaat ie...

Volgt men de bijna tweehonderd kilometer lange weg tussen Åsele en Kultsjön, die langs Ångermannälven loopt, dan trekt men door een land, dat een paar honderd jaar geleden een onvervalste wildernis was. Beren zwierven rond in de uitgestrekte bossen en moerassen. In fel-koude nachten, wanneer het Noorderlicht de hemel in fantastische gloed baadde, steeg de hongerkreet van wolventroepen omhoog, en op zwoele zomeravonden trokken zwermen muggen als wolken over moerassen en drassige weiden. Aan de oevers van beken en bosmeertjes bouwden de bevers hun nesten en dammen van rijshout, de lynx sloop katachtig rond, verscholen achter de struiken, en te midden van krijsende eekhoorntjes leefde de boommarter als een rover in de toppen der bomen. In ontoegankelijke bergkloven had de veelvraat zijn hol en ondernam van daaruit zijn bloedige nachtelijke rooftochten - een dier uit de oertijd gelijk -, waarbij het driemaal zo grote rendier een gemakkelijke prooi werd.

Het wemelde er van vogels... Korhanen en -hoenders, hazelhoenders... Het sneeuwhoen sprong en vloog langs en over de grillig gevormde berken, en hoog boven alles uit, op een kale rots, liet de koningsarend, als een schaduw uit de oertijden, zijn loerende blik glijden over dit land, dat nauwelijks door mensenvoeten was betreden. Slechts de Lappen zwierven hier rond, met hun rendieren... Bijgelovige Lappen, wie de toverkunst in het bloed zat, als grijze schaduwen slopen ze rond door deze wildernis...

Hier gaat het een poosje verder over de Lappen, zoals de schrijver ze noemt, en over hun toverkunst. Daarna gaat het verder...

Zij kwamen uit het Oosten... forse, vastberaden kerels, die besloten hadden de strijd tegen de wildernis op te nemen. De een na de ander kwam Ångermannälven oproeien; zij trokken de boten uit het schuimende bruisende water aan land en zochten onafgebroken naar een geschikte plaats, waar ze met rooien konden beginnen. Zag men een hut op de oever van de rivier, dan bleef er niets anders over dan hogerop te gaan. De naaste buurman zou op tenminste een mijl (Zweedse mijl = 10 km) afstand moeten wonen, wilde men kunnen aarden. Al verder en verder het land in begon de rook op te stijgen uit de primitieve schoorstenen...

We hebben beiden zin om aan de boeken te beginnen. Er is nu al zoveel herkenning. Waarschijnlijk gaan ze wel mee voor de komende winter, want hier in NL zit de agenda bomvol en komende zomer heb ik al zoveel andere dingen in m'n hoofd. Maar als ze gelezen zijn, kom ik er weer op terug.

Through the window of my eyes

Een LP van Cuby and the Blizzards

We wilden vandaag even lekker bijkomen van de reis. Peter had wel zin om naar een braderie/markt te gaan. Ik vond het ook wel leuk en op internet had ik er al snel een gevonden in Drouwen - Drenthe. Dus na een lekker rustige zondagmorgen even door het mooie Drentse landschap. Een half uurtje rijden naar Drouwen. Moest niet te ver zijn natuurlijk, genoeg gereden vanuit Zweden de laatste dagen. Het weer was niet geweldig, maar het was droog. Op de markt kocht ik een paar bossen tulpen om even het voorjaar in huis te halen, dat vrolijkt op in huis. De terugweg ging, in tegenstelling tot de heenweg, heerlijk over alleen maar binnenweggetjes, door piepkleine dorpjes. En toen zag ik het, Grolloo! We reden door Grolloo en gelijk moest ik denken aan Cuby.
Toen ik op de middelbare school zat, was er een jongen stapelverliefd op mij, hij zat twee klassen hoger. Hij had een Puch brommer, zo'n blits herenmodel met hoog stuur! Daardoor vond ik hem wel stoer :-). Zelf had ik een Puch Maxi toen ik eenmaal zestien jaar was. Hij had alleen maar voorvering wat niet zo comfortabel reed en ik reed er veel op en hard. Mijn broer, die toen elf of twaalf jaar moet zijn geweest, had hem voor me opgevoerd. Hij was erg technisch en haalde brommers en motoren die het niet deden helemaal uit elkaar om ze vervolgens weer in elkaar te zetten. Hij kreeg ze altijd weer aan de praat, op die jonge leeftijd al.
Maar goed, mijn donkergroene Puch Maxi met enkel voorvering ging 70 km/u en dat reed ik dus ook meestal. Later bedenk je je pas hoe onverantwoordelijk dat was, mijn ouders wisten er niet van. Het nadeel was dat mijn brommer snel versleten was en ik kocht een nieuwe, een beetje oranje-bruin was hij, metallic. Inmiddels waren ze ook met achtervering te koop en dat reed een stuk lekkerder. Deze heb ik niet op laten voeren en vlot ingereden, hij ging 50 km/u (voor de wind :-). Hij ging veel langer mee en later heeft mijn broer hem "op" gereden. Ik heb me altijd afgevraagd waarom de knalpijp aan de linker kant zat, de kant vanwaar de meesten opstappen. Ik heb me er 's zomers (blote benen) eens flink aan verbrand, wat een enorme blaar leverde dat op!

Toen was dit herenmodel erg 'blits', zoals je dat noemde.
Die van hem had een crèmekleurige tank.
Bij dit model zit de knalpijp wel rechts.

Maar even terugkomen op de verliefde jongen bij mij op school met de mooie Puch...

Hij was een groot fan van Cuby and the Blizzards en van John Mayall. Toen zijn ouders op een zondag niet thuis waren, vroeg hij me in huis en bracht deze muziek ten gehore. Ik vond het niks, ik vond het toen echt niet mooi, maar dat zei ik natuurlijk niet.

Toen we een paar jaar geleden het huis van mijn ouders leeg haalden, vond ik nog een doos vol met alles van de middelbare school, boeken, schriften, proefexamens, oude agenda's die, als het jaar om was, drie keer zo dik waren dan bij aanvang van het schooljaar, en... liefdesbrieven van hem. Ik heb ze toen allemaal nog een keer doorgelezen en kwam er toen eigenlijk pas achter hoe hopeloos verliefd hij was en bedacht me dat ik dat helemaal niet echt gezien heb toen. Pas veel later ging ik overigens de muziek van Cuby en John Mayall waarderen en kocht er ook wel cd's van. Somebody will know someday vond ik toen zo'n juweeltje, dus een beetje de rustige nummers :-).

Grolloo dus, de plaatsnaam werd in de geschiedenis wisselend met één of met twee o's aan het eind geschreven. Grolloo waar Cuby (Harry Muskee) en zijn band, waarin destijds ook Herman Brood speelde, altijd repeteerden in een boerderij. Er is ook een Harry Muskee museum. Ik vind het nummer The window of my eyes een van de mooiste. Helaas is Harry Muskee in september 2011 op 70-jarige leeftijd overleden.
Hoe je gedachten toch kunnen gaan tijdens een klein ritje door Drenthe!

Ik bedacht me dat ik nog een foto heb van precies die tijd die gescand is van klassieke zwart-wit foto. Toen was ik al gek op sneeuw (de sneeuwpop was zijn hoofd verloren) en ik had heel lang haar en wat was ik slank, kijk maar...

Gon