A Dutch woman living in Sweden.

Wie het leuk vindt kan hier lezen hoe wij genieten van ons verblijf in Zweden.
Over hoe het met ons gaat en wat we zoal meemaken...


Zweden... rust, ruimte, oneindige natuur, frisse lucht en veel aardige mensen!




zaterdag 16 december 2017

Een heerlijk simpel "soepie"


Ik maakte laatst een lekker "soepie" en bedacht me het recept met jullie te delen.
Het is een erg simpel recept met een heerlijk resultaat!




Prei-aardappelsoep met bacon

Nodig:

1 pond prei (twee flinke) schoongemaakt en in ringen gesneden
stukje roomboter om in te bakken
flinke snuf zout
6-7 ons aardappels, geschild en in kleine stukjes gesneden
8 dl groentebouillon (ik nam twee EKO blokjes groentebouillon)
1 dl room
1½ dl karnemelk
½ tl witte peper
gebakken bacon en/of verse bieslook geknipt

Zo doe je het:

Roerbak de prei op middelhoog vuur even in de soeppan met de gesmolten boter en het zout.
Draai het vuur laag en laat de prei even zacht worden onder af en toe roeren.
Voeg dan de aardappelblokjes en de groentebouillon toe en breng aan de kook.
Laat het daarna op een laag vuur garen met het deksel op de pan.
Bak ondertussen de bacon.
Neem de soep van het vuur wanneer de aardappels helemaal gaar zijn en maak mooi glad met een staafmixer.
Roer de room, de karnemelk en de witte peper erdoor.
Nog even proeven of er evt. nog zout bij moet, maar bedenk je dat de bacon ook zout is.
Opwarmen mag, maar niet meer aan de kook brengen i.v.m. evt. schiften.

Serveer met bacon en evt. geknipte bieslook.
Wil je liever vegetarisch dan laat je de bacon gewoon weg en is de soep ook heerlijk.
 
Eet smakelijk!
Gon
 
 


woensdag 13 december 2017

Sankta Lucia - 13 december


 


Sankta Lucia

Vandaag is het Luciadagen.
Het Luciafeest is een typisch Zweeds lichtfeest dat wordt gevierd op 13 december, de naamdag van Sint Lucia (klik).
Vanaf vanmorgen 07.00 uur is de Lucia-viering vanuit Kungsholms kyrka uitgezonden op SVT2, maar zal vanavond om 18.00 uur herhaald worden. 
Je begrijpt misschien wel dat wij de herhaling van 's avonds verkiezen boven vroeg uit bed of later kijken op de Zweedse soort van "uitzending gemist".

Kungsholms kyrka oftewel de Kerk van Kungsholm is dus waar de viering gehouden werd dit jaar. Deze mooie kerk staat in het centrum van Stockholm. HIER (klik) kan je lezen over deze kerk, wel Zweedstalig, ook foto's.
De viering die op TV wordt uitgezonden is elk jaar weer van een andere mooie locatie.




Wil je deze Lucia-viering ook zien, dan kan dat HIER (klik) bij SVT Play. Het staat online tot 12 januari 2018, dus een maand.

Gon
 
 

zaterdag 9 december 2017

Dat duurt maar...





Inderdaad, ik beloofde dat mijn volgende bericht niet zo lang zou duren, maar ik kon geen woord houden. Gewoon teveel andere dingen te doen. Dan ook een 2e sneeuwstorm met natte sneeuw deze week, die heel veel sneeuw en heel veel werk bracht.
Toen ik op 6 november schreef: Yeah, de winter is begonnen!, kon ik niet vermoeden dat we een maand later al twee (natte) sneeuwstormen achter de rug zouden hebben en dat er zulke hoge bergen geschoven sneeuw op het erf zouden liggen. Ik hoopte natuurlijk op een prachtig wit winterlandschap met mooie droge sneeuw en bomen die helemaal wit zijn van de sneeuw. 
De winter is nog maar amper begonnen en dan al zulke bergen sneeuw, enorm!

Maar ik heb ook enige tijd nuttig besteed in die zin dat ik op veler verzoek toch weer een kerstverhaal ben gaan schrijven. Was het eerst niet van plan, maar toen bleek dat velen ernaar uitkijken ben ik toch begonnen en is het klaar.
Ik plaats het in één keer op 22 december op m'n speciale kerstblog en geef hier dan de link daar naartoe.



In Nederland is het niet gebruikelijk en is men nog in de ban van Sinterklaas wanneer  men elkaar hier een prettige advent wenst. Alles wat met kerst te maken heeft leeft hier enorm en begint al vroeg, kerst het feest van het licht! En overal zie je ook licht, de adventsterren, de (ik noem het maar) adventtrappetjes (elektrische advent kandelaars met vaak vijf of zeven kaarsjes), de marschaller (blikjes met kaarsvet voor buiten), kaarsen. De meeste huizen hebben echt voor elk raam  al iets staan. Onze buren hebben werkelijk voor elk raam een elektrische advent kandelaar staan als hierboven. Deze zijn nog altijd razend populair en overal te koop.


 
 
Hieronder plaats ik weer een bericht uit het verleden, een herinnering. Het wordt het bericht dat ik plaatste op 2 november 2013 omdat er twee verzoekjes kwamen voor "het bericht over die mooie Zweedse wanten".

Gon


Wauw, wat een mooie Lovikka wanten!

En wat voor wanten! Laat ik maar bij het begin beginnen...
Vrijdag zat er een pakje in de brievenbus, het was geadresseerd aan mij.

Iemand wenste me heel veel plezier met de inhoud van het pakje, deze mooie gebreide Lovikka wanten. En die iemand heeft een naam, ik kreeg de wanten van EVA.
Lieve Eva, ik ben er zo mee in mijn nopjes, nogmaals hartelijk dank!
 

Klikklik op de foto en kijk eens hoe mooi!


De meeste Zweden kennen de Lovikka wanten, ze zijn dik, warm en wollig. Maar de vrouw die de wanten ooit voor het eerst maakte, wie was zij? Het verhaal gaat ver terug in de tijd. Haar naam was Erika Aittamaa-Kruuka, geboren in het dorp Junosuando in het noorden van Zweden, nabij de grens met Finland.
 



Ze was de vrouw van een houthakker met een groot gezin. In het dorp Lovikka waar ze woonde, werd ze "Riga" genoemd. Erika was een sterke en inventieve vrouw. Om wat extra geld te verdienen hielp ze met het werk in het dorp. Ze kon werken als een man!
Ook deed ze aan breien op bestelling. Velen spraken over haar vaardigheid in het breien. Mensen brachten wol naar Erika, zodat ze wanten voor hen kon breien. Op een keer was er een klant ontevreden over de geleverde wanten, ze voelden stug en hard. Erika was erg creatief en liet het er niet zo bij zitten. Ze waste de wanten en ruwde ze op met een speciale kam voor het kaarden van wol. Je kunt je voorstellen dat de klant tevreden was met deze zachte wanten. Dit was in 1892 en de eerste Lovikka wanten waren een feit! Later werden de wanten versierd met veelkleurig borduurwerk. De vraag naar Erika's wanten werd zo groot dat ze andere vrouwen moest leren hoe ze werden gemaakt en zo werden de Lovikka wanten een grote bron van inkomsten voor de vrouwen in het gebied, vooral rond 1930. Erika overleed in 1952 toen ze 86 jaar was. In 1961 werd het Lovikka wanten merk geregistreerd. Helaas ging de fabriek Lovikka Vanten AB in 2007 failliet. Maar de naam van Erika is voor altijd verbonden aan de Lovikka wanten.





Wanneer je door het dorp Lovikka komt, kun je een gigantische want zien in een klein huisje langs de weg. De want is een gedenkteken voor Erika Aittamaa en haar werk.
 



Veel vrouwen in het dorp hebben gewerkt aan het project. De inhuldiging van de enorme want was in 2007. Ik vind het er wel een beetje vreemd uitzien :-).
 



Lovikka wanten staan ook afgebeeld op een postzegel uit 1998 (rechtsonder).

De meeste informatie heb ik, na een tip van Eva, gevonden op de site van Solveig Larsson. Zij breit wanten, wanten en nog eens wanten en wordt geïnspireerd door o.a. de natuur. Het is erg leuk om een kijkje te nemen op haar site. Gebruik desnoods een vertaalmachine als je geen Zweeds kunt lezen. Haar site vind je HIER.
 



Solveigs vantar


Lovikka wanten zijn nog steeds populair, vooral in het noorden natuurlijk. In het dorpje Junosuando waar Erika geboren is, bevindt zich het 11:ans hantverkcenter. Zij houden zelfs een wantenfestival met daaraan verbonden een wedstrijd Lovikka wanten breien. Neem HIER maar eens een kijkje! Er zijn trouwens nog veel andere leuke en mooie dingen te zien op hun site!
 

De zes winnende paren


En als ik deze winnende paren zie, ja, ze zijn prachtig, vind ik de wanten die ik van Eva kreeg nog steeds de allermooiste!
 


vrijdag 24 november 2017

De sneeuwstorm en een cadeau


Skräddartorpet
 
Het lijkt een zwart-wit foto, maar het is toch een kleuren. Alles leek zwart, wit en grijs tijdens en na de sneeuwstorm van afgelopen donderdag.
We wonen twee kilometer buiten Hoting, ten noorden ervan. We zijn met drie huizen. Clas, Åke & Wiveka en wij. Ergens in  zeventienhonderdzoveel stonden deze drie huizen hier natuurlijk nog niet, nee, alleen het huisje hierboven stond hier. Zo oud is het al en je ziet het, zulk oud hout, onbehandeld en nog altijd keihard! Dat doet het gematigde landklimaat hier met hout, heel wat anders dan het zeeklimaat in NL waar het bijna wegrot terwijl je kijkt :-).
In dit huisje woonde en werkte zo heel lang geleden de kleermaker van het dorp.
Vandaar ook de naam van het huis wat zoiets betekent als kleermakershuis (hoewel torpet vertaald wordt als "boerderijtje"). Nog altijd wordt deze plek zo genoemd door dorpelingen en ook in aanduidingen van bijv. koopaktes wordt de naam nog altijd genoemd. Zo rond 1960 kwam het in handen van de vader van Wiveka die het enorme perceel in drieën deelde en dus twee delen verkocht.
Skräddartorpet is normaal dus vergrijsd, maar tijdens en na de storm zag het er zo uit. Dit is nog wel aan de luwe kant.
 
 


Het uitzicht tijdens de storm. Door de onderste helft van de ramen zag je weinig door de plaksneeuw die erop zat. Ook dit is aan de luwe kant, veel sneeuw waaide van het dak op de ramen en vensterbanken.
Na de storm was het een gigantisch klus alles weer begaanbaar te maken. 's Morgens (hij was vroeg in de nacht al begonnen) kreeg ik de deur, die naar buiten draait, al bijna niet open. Dertig centimeter lag er voor en dus moest dat allemaal weggegraven worden.
De sneeuw was erg zwaar omdat het maar net onder nul was. Je kon niets met een sneeuwblazer. Vanmorgen de laatste loodjes en zo kunnen de vogels her en der rond ons huis tenminste weer eten. Dit is bij het vogelhuis wat ook helemaal dicht gesneeuwd was. 




Vanmorgen kwam er een erg grote vrachtwagen van PostNord het erf op rijden. Dat had nog wat voeten in de aarde want toen hij op het weggetje hiervoor, dat nog niet gestrooid was door de gemeente, achteruit wilde rijden lukte dat niet, ook niet met zijn spijkerbanden. Uiteindelijk lukte het dan toch. De aardige chauffeur overhandigde me deze uit NL afkomstige doos.
 
 

 
Wat hebben jullie ons weer verwend Anneke en Adrie!!! Met liefde verpakt, een mooi gedicht erbij en ook nog (niet op de foto) alvast de kerstkaart met een mooie kerstversiering er bij.
Ons heerlijk avondje kan alvast niet meer stuk. En qua lekkernijen de weken rond Sinterklaas ook niet. Ontzettend bedankt lieverds!
 
Gon

Het zonnetje buiten bij de achterdeur
bleef toch nog vriendelijk kijken
ondanks de sneeuw.






 

dinsdag 21 november 2017

Al bijna tien jaar!

 
 
Onlangs realiseerde ik me dat deze blog al bijna tien jaar bestaat en daar keek ik zelf van op eigenlijk. Zo lang al?!
Het was in het voorjaar van 2008 dat wij een huis kochten in Zweden en vrij snel daarna begon ik de blog.
Had ik dit jaar wat meer m'n best gedaan dan had ik in die 10 jaar 1000 berichten geschreven, oftewel gemiddeld 100 berichten per jaar. Het zou nog kunnen want dit is de 942e blogpost. Maar toch, of ik dat ga redden valt te betwijfelen.

Om verschillende redenen heb ik besloten tot het voorjaar met enige regelmaat (dus niet alleen maar) berichten uit de afgelopen (bijna) 10 jaar opnieuw te plaatsen. Berichten die ik zelf heel mooi vind, het onderwerp dus. Dat kan een filmpje zijn, muziek, foto's, onderwerp, noem maar op.
Ook jij mag je stem laten horen als je een blogpost in je herinnering hebt waarvan je denkt dat die de moeite waard is om nog eens te plaatsen. In dat geval graag een mailtje (kan via link in de rechterkolom) met de exacte titel van dat bericht met de plaatsingsdatum. Ook graag de reden waarom je je juist die blogpost herinnert.

Omdat het de laatste twee weken al behoorlijk wintert hier (vroeg), er al een paar weken sneeuw ligt, het vanmorgen -24°C was buiten toen ik opstond, er nu een berg sneeuw aankomt en ik dus helemaal in de "wintermood" ben, dacht ik aan een blogpost uit 2011. Die plaats ik hieronder.
Wij gaan ons opmaken voor de verwachte 30 cm sneeuw, mogelijk plaatselijk 50 cm. Ook harde wind. Dus ik weet wat ons te doet staat de komende dagen, vooral donderdag.
In mijn volgende bericht zal ik het resultaat laten zien van het zware weer dat nu op komst is.
 
Gon


 
 Koppången is een heel mooi winterlied, HIER gezongen door Helen Sjöholm.

Het is een Zweedse traditional, ook vaak met kerst gezongen.
Koppången is een natuurreservaat in Dalarna.
Zet je koptelefoon op, want dan klinkt het veel mooier,
doe je ogen dicht en geniet...
Of lees mee met de Zweedse tekst, wat is het een mooie taal!
Ik heb hier een vrije vertaling onder gezet.
 



Er is stilte om me heen in deze rustige winternacht
Van de kerk beneden in het dal zie ik het kaarslicht
En ik stopte voor een moment in dit winterparadijs
Toen ik een koor hoorde zingen door de duisternis en het ijs

En de stralen van de lichten achter de gewelfde ramen
Hebben de zielen verenigd in de hoop dat er iets groots staat te wachten
En ik weet dat degenen die ons hier hebben achtergelaten
dezelfde gedachten hadden als ik
We zijn als vlammen in de duisternis en sterren aan de hemel

En ik zie hoe ze schitteren en ze vervagen voor mijn ogen
En de waarheid komt dichterbij als een wonder in vermomming
We zijn hier voor een moment gevangen als een afdruk van een hand
Op een oud bevroren raam of een voetafdruk in het zand

Heel even ben ik eeuwig, dat is het enige dat ik weet
Ik ben hier en we delen onze dromen over onze bestemming
Het is koud hier buiten, de sneeuw is wit, maar ik ben warm diep van binnen
Ik ben warm omdat ik weet dat mijn geloof mijn gids zal zijn



 

maandag 13 november 2017

Country living...



 
Vorige keer had ik jullie twee recepten beloofd die ik zondag de 5e maakte terwijl het buiten sneeuwde. Maar eerst even een inleiding...
 
Al toen ik een jaar of zestien à zeventien was begon ik te dromen over huizen, houten huizen. Stenen huizen vond ik gewoon helemaal niks. M'n ouders hadden een bloemen- en plantenkwekerij, dus best veel land. Mijn droom was om daar, helemaal aan het eind van de akker aan het water, ooit een houten huis te laten bouwen.
Hoe jong ik ook was, ik verzamelde al allerlei informatie en foldermateriaal van Zweedse en Finse houten huizen, maar ook van Amerikaanse loghomes. Het zou wel een normaal formaat huis worden en het moest in elk geval over de hele breedte een overdekte veranda hebben, in Amerika wel "porch" genoemd. En dan met zo'n schommelstoel weet je wel.

Jaren later kochten we gewoon een stenen huis. Een vergunning om te bouwen op het land van mijn ouders zouden we nooit en te nimmer krijgen. Ik was er wel op uit geweest, zelfs bij de burgemeester van Aalsmeer, maar er kon geen sprake van zijn natuurlijk, het moest "agrarisch" blijven.
Maar de voorliefde bleef en ging nooit meer weg.
Ik kocht jaren en jaren lang Amerikaanse woonbladen, de diverse bladen hadden in elk geval allemaal het woord "country" in hun naam.
Ik bleef ook altijd dromen van een Zweeds huis op de plek waar ons oude stenen huis stond. Kon toen nog niet weten dat het ooit eens Zweden zelf zou worden.

Afijn, ik ben weer bezig met ontspullen, ruimen en vond dat al die tijdschriften, inmiddels aangevuld met wel 100 Zweedse woonbladen, uitgezocht moesten worden en zei tegen mezelf dat ik van zowel de Amerikaanse als de Zweedse 10 - 15 bladen mocht houden. Dat is gelukt. Was niet makkelijk, maar wat moet je er allemaal mee.
De meest aansprekende heb ik dus bewaard waaronder tussen de Amerikaanse bladen een exemplaar van winter 1982-83.
Nu 35 jaar later kwam het er dan eindelijk eens van twee van de recepten (er staan er best veel in) uit dit tijdschrift te proberen.
Ik zag al wel dat er veel suiker in moet, ben helemaal niet van veel suiker.
Maak nagenoeg nooit dingen met suiker, laat staan veel suiker. Helemaal niet goed voor de mens. Maar ach, voor een keertje... en deels uitdelen kan ook.
De recepten zijn natuurlijk beschreven met Engelse/Amerikaanse maten. Met behulp van internet (zat uitleg) heb ik de maten omgerekend naar wat wij gewend zijn en dat weer in een mok gedaan zodanig dat het precies paste, dus tot de rand. Dus neem een kop (mok) met de maat van exact drie deciliter (of neem een maatbeker, of Zweedse maatschep van 1 deciliter). De Zweden meten altijd met deciliters trouwens.
Dus een kop is 3 dl.


Foto uit het blad van 1982

 
IRISH SODA BREAD
(het grote ronde brood met rode strik)
 
Nodig:

3½ kop bloem
½ kop suiker
1 tl. zout
½ tl. baking soda (bicarbonaat)
2 tl. bakpoeder
2 eieren geklutst
½ ltr. zure room*
1 kop rozijnen (ik heb ze even in kokend water geweld)
2 tl. karwijzaad*

Zo doe je het:

1. Meng de droge ingrediënten. Voeg de geklutste eieren en de room toe. Daarna de rozijnen en het karwijzaad.
2. Vet een springvorm of ronde bakvorm Ø 23 cm in of bekleed hem met bakpapier. Doe het deeg erin, maak met een mes een kruis op de bovenkant, strooi er wat bloem over en bak ongeveer een uur op 175°C.

* zure room had ik niet in huis en ik gebruikte yoghurt, ging ook prima.
* karwijzaad vonden wij niet echt iets toevoegen.
Het brood blijft lang vers en volgens mij kun je er naar hartelust mee variëren wat toevoegingen betreft, zoals bijv. sucade of gedroogde abrikozen, pruimen, noem maar op.

 
 
 En dan het tweede recept:
 
Foto uit het blad van 1982



APRICOT BREAD
(de twee rechts in de mand)

Nodig:
 
2 koppen gedroogde abrikozen*
1 kop kokend water
4 el. boter
1½ kop suiker (vinden wij erg (te) zoet)
2 eieren geklutst
3 koppen bloem
2 tl. baking soda (bicarbonaat)
½ tl. zout
1 kop pecannoten (of walnoten of hazelnoten)
 
Zo doe je het:
 
1. Knip de abrikozen kleiner met een schone schaar en zet ze onder het kokende water in een kommetje. Laat een uur wellen.
2. Smelt de boter even licht in de magnetron. Voeg de suiker en de geklutste eieren toe, even klutsen en dan de abrikozen mét het weekwater er doorheen roeren.
3. Meng in een andere kom het meel met de baking soda en het zout.
4. Roer de twee mengsels met de noten erbij door elkaar.
5. Verdeel de massa over twee kleine ingevette of met bakpapier bekleedde cakevormen en bak ongeveer een uur op 165°C.
 
*Belangrijk betreffende de abrikozen. Koop alsjeblieft goede abrikozen, d.w.z. biologische zongedroogde abrikozen, deze zijn lichtbruin. Als ze knalgeel of knaloranje zijn, koop dan maar beter niets. Smaakloos zijn die en goede abrikozen bepalen echt de smaak en kwaliteit van dit baksel. Ik heb ze trouwens altijd in huis.
 
 
Veel bakplezier!
Gon
 
 
p.s. In dit zelfde tijdschrift uit 1982 staan ook heerlijke hartige recepten, daar zal ik er eerdaags ook twee van plaatsen. In elk geval voor kerstmis.
 
 

 
 
 

maandag 6 november 2017

Yeah, de winter is begonnen!



Vanmorgen vroeg vanuit een raam. Ook het meer ligt dicht en dus sneeuw er op.

Het zou erom hangen zeiden de weerberichten, het zou of sneeuw of regen geven.
Hier werd het sneeuw, grote vlokken, het begon zondagochtend en ging door tot maandagochtend een uur of drie. Tussendoor was het ook wel eens even een poosje droog. Het ging niet over in regen, wat ook nog had gekund. Vandaag sprak ik Tineke, hemelsbreed woont zij 50 km naar het oosten, bij haar viel het in de vorm van regen en noemde ons 'mazzelaars'. Ja, zo zien wij dat hier, heerlijk dat er sneeuw ligt. Veel beter dan het voortdurende saaie herfstweer. Het is zo prachtig en ook geeft zoveel meer licht in huis.
 
 


We hadden al een keer eerder een beetje sneeuw gehad, maar dat stelde niet veel voor en was na een dag weer weg. Zag er ongeveer zo uit:
 
 
Een afbeelding van werk van Lennart Helje
 

Ik gebruik nog eens een afbeelding van Lennart Helje, niet eens een van de mooiste, maar deze past in m'n verhaal. Wil gewoon nog eens de aandacht vestigen op deze geweldige kunstenaar waar ik al eens over schreef, dat kan je HIER (klik) nog lezen. Of geef zijn naam in bij Google afbeeldingen om een idee te krijgen van zijn werk.
Ik ben er in elk geval helemaal weg van.
 
Jammer nu voor de eekhoorns deze laag sneeuw, de hele week maakten ze ruzie hier voor het huis op en om de voederplank. De hele week verstopten ze massa's zonnepitten in het gras.
Omdat het 's nachts al vroor was ik een dag of tien geleden begonnen zonnepitten te verstrekken. Voor de vogels eigenlijk. Het zijn echter drie eekhoorns die de baas willen spelen over de zonnepitten. Voor de vogels heb ik maar een pijp met pitten opgehangen, anders komen ze niet aan bod. Het lijkt wel een voorstelling met de eekhoorns die ik de pitten natuurlijk ook best gun.
En ruzie dat ze maken om wie er op de voederplank mag! En dan met bolle wangen naar de grasmat en de pitten verstoppen. Echt zo'n schattig gezicht. Ik vergat eens een dag bij te vullen en toen zag je ze zoeken in het gras. Ik weet van alle drie inmiddels in welke boom ze wonen. Dit omdat ze regelmatig achter elkaar aan zitten en de verliezende vlucht dan in "zijn" of "haar" boom.
Afijn, al die zonnepitten in het gras liggen nu dus onder zo'n 10 - 12 cm sneeuw. Zullen de woelmuizen weer blij mee zijn komende winter, die maken hele gangenstelsels onder de sneeuw.
Toen ik vanmorgen de foto maakte uit het raam was een van de eekhoorns erg boos dat ik voor het raam stond. Ik kon het zien aan zijn opgewonden houding (staart) en ik weet dat ze er dan ook geluid bij maken. Waar is de schuwe eekhoorn gebleven :-).
 
 
Dag boze eekhoorn :-)
 
Afgelopen zomer is er tijdens een storm een eekhoornnest uit Pinus (klik) gevallen. Erg sneu voor de eekhoorn(s), maar nu kon ik zo'n nest eens heel goed bekijken. Wat een mooi bouwwerk en wat groot! Zeker zo'n 40 cm groot en enigszins rond. Gemaakt van dode takjes en baardmos (wat hier veel in de bomen groeit/hangt).
 
Afijn, zondag ben ik lekker aan het bakken geslagen terwijl de sneeuw viel. Ik was erg in m'n sas.  Omdat dit bericht wel erg lang wordt als ik hier ook nog recepten ga delen, bewaar ik die tot het volgende bericht. Dat bericht zal niet zo lang op zich laten wachten als dit bericht, dat beloof ik.
 
Gon