Wie het leuk vindt kan hier lezen hoe wij genieten van ons verblijf in Zweden.
Over hoe het met ons gaat en wat we zoal meemaken...


Zweden... rust, ruimte, oneindige natuur, frisse lucht en veel aardige mensen!



vrijdag 17 oktober 2014

Morgen komt ze!




Morgen komt ze, mijn lieve bovenste beste vriendin Silvia! Ze neemt haar dochtertje Rosali mee. We verheugen ons er allebei heel erg op! Ze vliegen op Stockholm en daar heeft Silvia een auto gehuurd bij Hertz. Ze hebben dus nog een flinke rit voor de boeg en het zal tegen de avond zijn dat ze hier aankomen. De tijd zal te kort zijn, dat is nu al zeker, woensdag moeten ze alweer terug.
We missen elkaar best en kunnen nu dan een paar dagen heerlijk bijpraten (toch anders dan via Skype) en dingen gaan zien en/of bezoeken. 

We hebben er zin in!

Welkom Sil en Rosali!

Gon

woensdag 15 oktober 2014

M'n vogelkijkhut



Afgelopen nacht hadden we weer lichte vorst, een beetje rijp dus. Het hele jaar wonen ze hier om ons heen, (op het moment acht) Vlaamse gaaien. 's Zomers zie je ze wel maar redden ze zich goed in de natuur, maar nu komen ze dus bietsen. Het is altijd erg leuk om vogels gade te slaan vanuit mijn vogelkijkhut. Soms zie ik ze wel op een afstand van amper een meter. Heel stil staan dus en genieten. Erg leuk om ze dan van zo dichtbij te zien. Mijn kijkhut heeft zes verschillende uitzichtpunten. 


Ik vond een foto uit warmere tijden waarop een van de zes raampjes van mijn kijkhut te zien is. Ons hele huis is n.l. onderkelderd en de onderste helft van de "bovenlichten" oftewel de raampjes zijn precies goed voor mijn ooghoogte. Ik ga mijn fototoestel daar maar eens een poosje neerleggen denk ik, wellicht op een statief zetten, nog beter...

Gon


donderdag 9 oktober 2014

Even bijpraten


Het is even geleden dat ik sprak over Peter en zijn mobiliteit. Dit komt omdat er gewoon geen doorbraak was, geen goed nieuws. Nu we voorzichtig optimistisch kunnen zijn aangaande de nabije toekomst zal ik jullie even bijpraten. 
Ongeveer een maand geleden kon Peter zijn nieuwe beenprothese ophalen, d.w.z. passen en wanneer hij goed zou passen meenemen. De wond was na acht weken niet kunnen lopen eindelijk dicht, maar nog wel kwetsbaar. De prothese paste goed en dus nam hij hem mee. Hij was aldaar heel kort even geprobeerd tussen een "brug", dus steun met beide handen en ook met krukken.
De volgende dag thuis oefenen om te lopen met krukken erbij, hij had n.l. geen vertrouwen in het been en klaagde dat het steeds onder hem vandaan dreigde te slaan. Hij vond het been levensgevaarlijk. Ik zei hem dat ik het onderste deel zo ver naar voren vond staan, anders dan bij vorige protheses. Hij ging ermee terug en het onderste deel werd vijf centimeter (!) naar achteren gezet. Eenmaal thuis ging het wel beter, maar nog steeds met krukken en nog steeds totaal geen vertrouwen in de prothese. 
Om kort te gaan, hij is diverse malen teruggegaan en toen begon hij aan het revalidatie- programma. Intensieve middagen met fysiotherapie, ergotherapie en looptrainingen met veel tips en trucs. 
Toen hij na de eerste middag thuiskwam zag ik een heel andere Peter, liever gezegd, ik wist niet wat ik zag. Niet alleen liep hij zonder krukken of wandelstok, maar ook zijn uitstraling was totaal anders, blij, opgewekt en dus was ik ook blij, heel blij!
Drie jaar lang heeft hij met een slecht passende prothese gelopen (van een ander bedrijf). Deze paste niet goed (waardoor je blaren krijgt), maar dreigde ook steeds af te glijden. Hierdoor had hij zich een heel verkeerde manier van lopen aangewend. Zag hij eerst die revalidatie niet zo zitten, het was niet nodig want hij wist heus wel hoe je met een prothese moest lopen na zoveel jaren, het bleek hard nodig te zijn. 
Meerdere intensieve middagen, waarna hij steeds aardig moe was, volgden en steeds zag ik vooruitgang. Vandaag viel het me op dat hij weer mooier liep en gaf hem een grote pluim.

Dus Peter is weer mobiel, heeft vertrouwen in zijn nieuwe "been" en loopt zonder krukken. 

Voor wie zich geen idee kan vormen bij de prothese, hij ziet er ongeveer zo uit.
Het deel "onderbeen" is inmiddels bekleed met schuimrubber en voorzien van
een huidkleurige soort pantykous waar overheen dan een gewone sok en 
schoen kan. Het lijkt dan bijna net echt :-).

Hierdoor zijn we optimistisch voor de nabije toekomst. Voorlopig kunnen we blijven zitten waar we zitten. Wel zullen we goed gaan nadenken wat we na de nabije toekomst kunnen doen. Wat kunnen we aanpassen als het toch minder wordt of gaan we in Zweden een beter passende woning zoeken, die niet aangepast hoeft te worden, of... gaan we kleiner en aangepast wonen in NL.  De tijd zal het langzaamaan wel leren. En als ik het over NL heb dan is dat (hopelijk) wel in een heel verre toekomst. Voor nu hopen we nog jaren en jaren te kunnen genieten in Zweden!

Gon


maandag 6 oktober 2014

Dierendag?



Vandaag moest ik onder zeil bij de dierenarts. Ze vonden het weer nodig naar mijn gebit te laten kijken, tandsteen te verwijderen en schoon te maken. Gelukkig hoefde er nu niets getrokken te worden. Ik vind het nooit zo leuk, maar ja, ze willen voor mij een leuke oude dag (ik ben nu eenmaal vijftien) en dus ook dat ik geen kiespijn heb of krijg. Op deze foto ben ik trouwens nog wel een paar jaar jonger. Inmiddels ben ik aardig grijs. Ik kon niet zo snel een andere vinden, daar is het vrouwtje beter in thuis. En tja, ik wil ook nog wel een beetje voor de dag komen!

Al is ze niet echt mijn vriendin, ik geloof dat Sim ook nog iets wil zeggen...


Ja, ik wil ook nog wel iets kwijt. Toen we laatst aan het wandelen waren, waarbij ik altijd zo'n tuigje van Rushy aan moet omdat ik nogal, zeg maar zeer snel loop en dus ook soms trek en dat dat slecht zou zijn voor mijn nek, ging het vrouwtje zomaar uitrusten op een heel grote zwerfkei. Ik heb gelijk protest aangetekend zoals je op deze foto kunt zien. Ik was het er helemaal niet mee eens en maakte dat verbaal net zo lang duidelijk tot we weer verder gingen. Mijn neus moet nu eenmaal over de grond, waar ik ook ga. Het liefst zeer grote afstanden. Niemand gelooft dan ook dat ik al acht jaar ben.

Laatst was het dierendag, vrouwtje heeft er niet eens over geschreven. Maar ja, waarom zou ze ook eigenlijk? 

Bij ons is het elke dag dierendag!

Rushy & Sim

p.s. We moesten nog zeggen dat vrouwtje eerdaags zal schrijven over hoe het nu gaat met Peter zijn been.


donderdag 25 september 2014

We kunnen er niet meer omheen


Het eerste speldenprikje van koning Winter, een koude nacht afgelopen week...




Was toch beter dan die regen nu!

Gon

donderdag 18 september 2014

Herfst in Jämtland


Jämmervattnet

Ik trakteer jullie even op een paar mooie herfstplaatjes in Jämtland!
Ik heb ze op m'n fotoblog gezet, je kunt ze HIER (klik) bekijken.

Geniet je ook van de herfst?
Ik wel!
Ik verheug me ook op de winter hier.

Gon

maandag 1 september 2014

Borgahällan


Elke zomer wil en ga ik er een keer heen, naar Borgafjäll en later dan door tot de weg ophoudt, tot Storjola. Het leek er nu dan toch niet van te komen, maar vorige week ging ik dan toch nog. Ook nu wilde ik door tot Storjola en een andere wandeling doen, een heel andere kant op. Ik nam mijn kleine fototoestel mee, had geen zin om de hele tijd met de spiegelreflex om mijn nek te lopen. Thuis checkte ik de batterij voor de zekerheid, hij gaf aan dat hij vol was. Sim nam ik mee. Rushy houdt niet van autorijden en gaat alleen mee als het niet anders kan, bovendien kan ze met haar 15 jaar niet meer zo ver lopen. Ik zou het met haar 's avonds wel goedmaken met een wandeling in de buurt.

Deze foto van Borgahällan maakte ik twee jaar geleden vanaf de weg
 tussen Borgafjäll en Storjola. Toen zat hij voor een deel in de wolken.

Onderweg weigerde de camera dienst, potverdikke! In Borgafjäll is bijna niets, wel een camping (Polar), een hotel en een Lanthandel (supermarktje). Ik veronderstelde dat de Lanthandel toch wel batterijen zou verkopen. Gelukkig, ik had batterijen en kon foto's maken, maar wat nu?!! Toen ik uit de winkel kwam viel het me op dat de rechter voorband van m'n auto erg zacht was. Ik check ze thuis toch met regelmaat met de compressor. Ik was er niks gerust op en ging op zoek... De benzinepomp was van en bij de Lanthandel en die had niets voor de banden. Dan naar de camping gereden, het is een heel grote camping voor caravans, nou die zou toch wel iets hebben om banden op te pompen. Helaas ook niet. 
Ik durfde niet naar Storjola, oftewel the middle of nowhere. Daar heb je niet eens ontvangst met je telefoon. Dan zou ik me in de omgeving van Borgafjäll wel gaan vermaken, als de nood aan de man zou komen zou ik het reservewiel er wel omheen leggen en als ik dan de bouten niet los zou kunnen krijgen kon ik wel een stoere Viking vinden, maarrrrrrrrrr ik ben redelijk sterk.

Besloten om dan de dam eens te gaan bekijken, de dam aan de voet van Borgahällan. 
Het was nog een redelijk eindje rijden vanaf de hoofdweg over een grindweg, langzaam iets dalend. Helemaal op mijn gemak was ik niet. Maar daar verscheen Borgahällan dan in beeld en ik besloot te proberen die band even te vergeten en dat lukte. 

Borgadammen & Borgahällan

Borgahällan, 1235m boven de zeespiegel. Hij wordt wel gebruikt door bergbeklimmers (dus met zo'n uitrusting) in zomer en winter. Daar kun je wel filmpjes van vinden op internet. Je kunt hem ook lopend bestijgen, maar dat is een enorm zware klus en ik weet dat ik daar nu de conditie niet voor heb. Het is ook een gevaarlijke klim met veel rollend gesteente, niet handig als je alleen bent en ook Sim is er niet handig bij. Nee, die grote wens moet maar een wens blijven die wel niet vervuld zal worden. Op internet heb ik wel een foto gevonden van hoe het moet zijn, maar ja, een foto benadert de werkelijkheid amper vind ik altijd. Een foto kan een idee geven, maar nooit hoe prachtig het in het echt is. 

klikklik voor vergroting

Rechtsonder zie je een deel van de dam en wat ben je dan klein als ik die persoon daar op Borgahällan zie staan. Maar goed, het werd toch een mooie dag en Sim was zo moe dat ze de hele terugweg languit heeft liggen slapen. Zij ruikt ook zoveel zodat ze wel 3x zoveel loopt als ik, misschien nog wel meer. Ze komt beslist uit een bejaagde lijn, dat kan haast niet anders.

Bij thuiskomst heb ik gelijk de bandenspanning gemeten met de compressor. In drie banden zat 2.1 zoals het hoort, rechts voor slechts 1.0 dus het was geen verbeelding. 
Gelijk op spanning gebracht en nu is hij nog steeds oké. Wel vreemd.

Ik heb wat foto's van deze dag geplaatst op m'n fotoblog, je vindt ze HIER (klik).

Gon