A Dutch woman living in Sweden.

Wie het leuk vindt kan hier lezen hoe wij genieten van ons verblijf in Zweden.
Over hoe het met ons gaat en wat we zoal meemaken...


Zweden... rust, ruimte, oneindige natuur, frisse lucht en veel aardige mensen!




woensdag 18 februari 2015

Te laat en te vroeg...


Bedankt voor jullie reacties hier, op Facebook en via e-mail betreffende het berichtje van 17 februari, de geboortedag van mijn moeder.
Denk niet dat ik super treurig ben op de dag dat mijn moeder jarig zou zijn, of mijn vader, of op hun sterfdag. Natuurlijk mis ik ze erg, maar ik kijk op zulke dagen intensiever terug op mijn fijne jeugd en haal allerlei mooie herinneringen aan hen op. Soms met een oud fotoalbum erbij.
Zo kan het zomaar gebeuren dat ik met een glimlach op mijn gezicht rondloop. En we doen ook best wel iets leuks, dat vertel ik zo nog...

Ik haal herinneringen op uit de tijd tot zo rond 2003, daarna ging het met beide ouders heel snel heel slecht. Dat ik hier steeds melding maak van hun verjaardag en sterfdag is voor mij een manier om het te uiten. Als ik in Nederland zou wonen zou ik naar de begraafplaats gaan. De een vindt er niets, de ander wel. Ik zou gaan en dat mis ik. En zo, door het schrijven hier, heeft het toch een plekje.

M'n moeder toen ze begin twintig was en wat
was mijn vader toen al verliefd op haar...

Om het over mijn moeder te hebben met haar Alzheimer is het zo dat ik al vanaf ongeveer 2003 afscheid van haar aan het nemen was. In 2013 overleed ze. Tien jaar steeds een beetje afscheid nemen. Het is slopend. Steeds weer een stukje van je moeder kwijt. Ik durf zelfs te zeggen dat ik haar niet in 2013 kwijtraakte door haar overlijden, maar dat het veel eerder was. Ze raakte alles kwijt, de emoties vervlakten, haar emoties verdwenen zelfs. Mijn moeder die ons als kind zoveel knuffelde, een zoen op je knie gaf als je gevallen was. Je omhelsde als je kwam en me zelfs eens zei toen ik allang de deur uit was: "Het klinkt misschien gek, maar ik zou willen dat je nog eens op m'n schoot kon zitten!", waarop ik spontaan op haar schoot ging zitten en we schik hadden. Lang hield ze het niet vol, dat gewicht van mij. 
Maar de laatste jaren, als ik kwam en haar omhelsde stond ze daar als een lantaarnpaal, niets, geen omhelzing, geen zoen, niets. Wel even later de vraag: "U bent toch mijn moeder?" en als ik die vraag bevestigend beantwoordde om haar niet onzeker te maken zei ze: "Oh fijn, u bent ook zo'n lieverd".
Dat dan weer wel. 
Toen mijn vader overleden was in 2009 moesten wij haar dit toch vertellen. Met lood in m'n schoenen... samen met m'n broer natuurlijk. Ik zei: "Mam, we moeten u iets ergs vertellen". Ze at juist een koekje. Ze schrok wel een beetje en ik zei: "Henk is overleden". Ik noemde expres zijn voornaam en zei niet "papa" of iets dergelijks, ze zou dan aan haar eigen vader gedacht hebben. Ze zei: "Oh, wat vind ik dat erg voor die kindertjes!" en ze nam nog een koekje en dat was dat. De rouwkaart later laten zien. Lezen ging nog aardig, ze las hardop, het zei haar niets. De kaart heeft er weken op het prikbord gehangen en het zei haar nog steeds niets. Om met het spreekwoord van Cruijff te spreken... Ze zou er nl. kapot aan zijn gegaan als ze "goed" was geweest toen mijn vader overleed.
Ze deden in het tehuis wel spelletjes aan tafel en het bijzondere was dat ze nog altijd won met het raden van spreekwoorden en gezegden. Onbegrijpelijk.

...en tijdens het sinterklaasfeest van 2012 in het tehuis waar ze woonde.

Maar goed, ze was er nog wel (stoffelijk), maar ze was er niet meer (geestelijk). In tien jaar verwerk je het verlies van je moeder langzaam en als ze dan in 2013 haar ogen sluit zie je dat voor haar als een bevrijding, een bevrijding uit deze onmenselijke situatie. Een bevrijding voor haar omdat je zoveel van haar houdt!!! 
Het verwerken heb je eigenlijk al gedaan voor én door het te late einde...





Geschreven en gezongen door Maarten van Roozendaal. Ik hoop dat je het even wilt beluisteren. 
Eén juli a.s. is het alweer twee jaar geleden dat Maarten van Roozendaal overleed. 
Kon hij ook niet weten toen hij dit zong. Het was veel te vroeg zijn einde, hij was pas 51 jaar en overleed ten gevolge van longkanker. 
Ik heb al eens meer een lied van hem gedeeld hier met de titel "Om te janken zo mooi". Ik houd erg van zijn werk. 
Hier (klik) kun je nog lezen over zijn overlijden en zijn levenswandel.

Voor sommigen deels een herhaling wat ik schreef over mijn moeder, maar er zijn ook nieuwe lezers. 

Op mijn moeders "verjaardag" gisteren opperde Peter om naar Svanabyn te rijden, naar het heerlijk kneuterige winkeltje Catarinas Livs. Daar waar Catarina, samen met Ulla, een supermarktje drijft in een dorpje in the middle of nowhere en waar de tijd heeft stilgestaan. Ik schreef al vaak over het winkeltje dat zo in de film "As it is in heaven" zou passen. Om een goed beeld te krijgen van het winkeltje kun je HIER klikken.
We waren er al een tijd niet geweest, 25 km rijden voor een paar boodschappen die je ook op 2 km kunt kopen, dat doe je niet in de zeer koude wintermaanden. Maar als we gaan, dan doen we dat voor de gezelligheid en nu is het momenteel helemaal niet koud, net onder nul.
Nou, we gingen dus gisteren en we werden letterlijk met open armen ontvangen. 
Wat een onthaal in een supermarkt(je). Dat kun je je niet voorstellen. 
Ze verkopen nog vers gesneden vleeswaren en terwijl Ulla ze sneed vroeg ik haar teleurgesteld: "Geen "semlor" op "fettisdagen" (klik) Ulla?"
Maar ja, hoe kon ik nu denken dat ze die niet zouden hebben, ze waren in de maak. 
Ze stonden in de oven en ze was net de amandelspijs aan het maken voor we binnen kwamen en Catarina was de slagroom aan het kloppen! Als we na het afrekenen nog heel even konden wachten...
Natuurlijk konden we nog even wachten. Zo vers hadden we ze nog nooit gekocht. 
Vier wilden we er hebben. Eenmaal in de auto konden we niet wachten.




Het eerste doosje van twee ging open en oh oh oh, wat waren ze lekker.
"Proost Mam, wat zou je ze ook lekker hebben gevonden!"
Zo lekker hadden we ze ook nog nooit gekocht. De andere twee zouden voor morgen zijn, voor vandaag dus en nog steeds waren ze heerlijk. 
Daarna zijn we doorgereden naar Dorotea en hebben gegeten bij Ankis Bar om later in de middag, na een rondje van 70 km weer thuis te komen. 

Dan nog even over de loppis. Hierin een wijziging. Ik plaats niet meer een keer per week op vrijdagmiddag, maar ik plaats gewoon af en toe als het uitkomt en zonder aankondiging. Omdat ik ook met andere dingen druk ben, past dit me beter. 
Dus zolang ik nog spulletjes heb, zet ik er gewoon nu en dan iets op. Als je het leuk vindt kun je gewoon af en toe HIER (klik) even komen neuzen! Je komt er altijd gemakkelijk via de link in de rechterkolom, de foto van de loppis. Welkom! J

Gon




12 opmerkingen:

  1. Dementie is zo'n nare ziekte - voor de persoon en voor de familieleden. Mijn oma had het ook en mijn moeder heeft haar de laatste jaren kunnen begeleiden. Ondanks alle bezoekjes heb je geen contact meer en dat neemt zo veel energie! Ik lees in jouw blogje hetzelfde gevoel: moeizaam omgaan met de andere persoon, die je moeder was geworden - toch proberen contact te krijgen. Heel naar! Het overlijden is dan een opluchting, want de geliefde persoon was je al kwijt en dan is het omgaan met deze ander erg moeizaam.
    Je heb een prachtige foto van haar, dat is een mooie herinnering. En dan, op zo'n belangrijke dag, die hartelijkheid in je omgeving, dat zorgt ervoor dat je verder kunt gaan.
    Begint de winter al wat minder te worden? Hier krijgt de zo'n al kracht, maar de wind is nog zooo koud! Wel allemaal krokussen en sneeuwklokjes, beeldig...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een leuk uitstapje naar een ,,schattig,, ouderwets winkeltje!!
    groetjes,
    Bea xx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, ik weet er alles van,alleen hadden ik (wij) het veel te laat in de gaten.
    Opeens was ik mijn vader "kwijt" en als ik hem opzocht in het verpleegtehuis, hij herkende mij niet, stuurde hij me weg, hij moest vrachtwagens laden,(we hadden een transportbedrijf gehad). Als ik terug naar huis reed was ik helemaal overstuur. Ik kon hem absoluut niet meer bereiken. Het vervelende was; ik ging er altijd alleen heen, ben immers alleenstaand en kon dus mijn rotgevoelens ook nog niet kwijt .
    Als je met z'n tweeen bent kun je onderling nog eens een opmerking praten of de ander probeert wat. Ook in het verpleegtehuis was het niet fijn toeven voor hem. Men bond hem vast in een stoel e.d. ik kwam altijd helemaal down terug.
    Toen hij uiteindelijk stierf, veel te jong, mijn leeftijd nu, was het inderdaad een soort opluchting, hij wilde ook niet meer. Dus je verhaal is herkenbaar.
    Trouwens die foto van je moeder, daar lijk jij op
    groet
    Mien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. En toch vind ik het een aangrijpend stukje!
    Wat een lijden ..., voor beide kanten.

    Groetjes,
    Elizabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @Irene
    De strenge winter is verdwenen, best wel vroeg eigenlijk. Nu dooi overdag en het voelt voorjaarsachtig. Toch komende week weer matige vorst 's nachts, maar toch ook warm voor februari hier. Hier ligt zeker vijf maanden per jaar sneeuw, misschien wel zes. De tulpen en narcissen bloeien hier pas in juni :-). Dat is een vreemd gezicht in je eerste zomer hier, nu alweer even geleden. Het went ook niet echt. We moeten dus nog even geduld hebben Irene.

    @Mien
    Weet je dat het nu absoluut niet meer mag het vastbinden! Mijn moeder had haar heup gebroken en mocht niet op eigen houtje uit de rolstoel. Maar ja, als er even niet op haar gelet werd probeerde ze het toch. Ze is ook een keer weer gevallen daardoor, op haar gezicht. Ik stelde voor haar dan op momenten dat er niet aldoor iemand bij de patiënten kon zijn een gordel om kon of zo, maar nee, dat was uit den boze, dat was verboden! Kan me zo voorstellen dat je altijd down terugkwam, ja, dat herken ik natuurlijk.
    Leuk dat je zegt dat ik op m'n moeder lijk. Toch ook wel wat van m'n vader hoor. Maar die laat ik nog wel eens zien als het over hem gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ja, ik weet het nog goed Gon, die enorm moeilijke tijd met je ouders. Het is fijn en mooi dat je zulke goede herinneringen hebt en dat je daaraan denkt op moeilijke dagen. Die semlor lijken me ook wel erg lekker :-).
    Een fijn weekend voor Peter en jou!
    Liefs van Ineke

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat is het toch een akelige ziekte he? Dat je zo stukje bij beetje je moeder kwijtraakt. Fijn dat je het er zo 1 of 2 keer per jaar nog eens over hebt. dat doet je vast goed. En dan leven wij allemaal een beetje me je mee. XX Esther

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hallo Gonny
    Fijn als je met zoveel liefde terug kunt kijken op je ouders en je jeugd.
    Alzheimer is een trieste ziekte. Ik heb het met mijn vader ook meegemaakt. Toen hij stierf voelde dat als rust het was goed. Dat wil niet zeggen dat er geen gemis is, maar goede herinneringen verzachten veel.
    Groeten Bets

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Lieve Gon,
    Wat een lieve foto van je moeder toen ze 20 was. Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht!
    Al heb je vaker over je vader en moeder gepraat, het doet je goed om het er over te hebben. Als er volgers zijn die het niet meer willen lezen, dan slaan ze gewoon dat gedeelte over... Ik vind, het is een deel van jouw leven, dat gemis.

    En jazeker wat zal je moeder die slagroom verwennerijen lekker hebben gevonden :-) Als ik daar in Zweden was geweest dan had je van mij een grote knuffel gekregen.
    Bij deze in de lucht:
    Kisses & hugs & xxx
    Silvia

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Geluisterd naar het liedje, tranen...mooi.
    Dankjewel.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik stuur je lieve gedachten xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Lieve Gon. Als je hier was geweest, had ik je een grote omhelzing gegeven. Een knuffel. Jazeker was je dan ook naar het graf geweest. Wat een mooie foto van je moeder. Toen was je vader dus al verliefd op haar. Ik zie haar zo weer voor mij. Mooie, lieve glimlach van haar. Lieve Gon. Van een afstand wens ik jou sterkte. Ik denk aan je. En bedenk, bij de volgende maan die ik zie, zal ik nog meer aan jou en ook je vader denken.

    Geniet van het lekkers dat ze daar hebben. Enjoy life!

    Xxx

    BeantwoordenVerwijderen