A Dutch woman living in Sweden.

Wie het leuk vindt kan hier lezen hoe wij genieten van ons verblijf in Zweden.
Over hoe het met ons gaat en wat we zoal meemaken...


Zweden... rust, ruimte, oneindige natuur, frisse lucht en veel aardige mensen!




woensdag 1 december 2010

Houten poot, ook wel genaamd Woodleg



Peter zijn prothese is klaar. Zijn oude is ook helemaal weer in orde om als reserve te dienen. Afgelopen voorjaar vertrokken we ook naar Zweden, toen had Peter ook een prothese aan en ook een reserve mee. Zoals velen hier afgelopen zomer al wel gelezen hebben, had hij enorm veel pech en zijn ze in de loop van de zomer allebei onder hem gebroken. Er hadden wel ernstige dingen kunnen gebeuren. Je zal bijvoorbeeld bovenaan een trap staan als hij onder je breekt. Of je steekt een drukke straat over. Nu bleef het bij een kapotte broek en blauwe plekken, en dan de schrik natuurlijk! Peter heeft besloten om voor de zekerheid nu toch ook zijn houten poot mee te nemen. Mocht hij dan ooit weer zoveel pech hebben, kan hij in ieder geval lopen en hoeft geen weken verplicht te zitten. Houten poot, grapje zeker? Nee, geen grapje. Om het te laten zien zal ik wat meer over Peter vertellen voor hen die hem niet kennen. Peter heeft altijd als kapitein de wereldzeeën bevaren. Toen hij 21 jaar was, was hij nog stuurman en verloor toen zijn onderbeen (door de knie) door een ongeval op zee. Een splinternieuwe kabel die knapte. Van de scheepvaartinspectie mocht hij niet meer varen, dat kon toch immers niet met anderhalf been en een prothese. Maar Peter wilde WEL varen, ook zijn studie zou anders voor niets zijn geweest. Gelukkig had hij een revalidatiearts die heel erg zijn best voor hem heeft gedaan en hem heeft geholpen in de strijd om weer te mogen varen. Op een gegeven moment mocht hij uitvaren en er gingen twee mannen van de scheepvaartinspectie mee. Het werd erg slecht weer, de twee mannen van de scheepvaartinspectie lagen zeeziek in hun kooi en wilden zo snel als het kon weer van boord. Ze waren wel overtuigd, Peter mocht varen. Hij heeft nog heel lang gevaren, maar op een gegeven moment werd het toch wel zwaar en is hij aan de wal gegaan. Hij ging lesgeven aan de hogere zeevaartschool in Amsterdam. Dat was nagenoeg tegenover het scheepvaartmuseum. Daar ging hij tussen de middag met collega’s wel eens wat eten in het restaurant, dat kon toen nog zonder problemen. Bij het scheepvaartmuseum lag ook de replica van het V.O.C. schip Amsterdam. Velen zullen het schip kennen van een rondvaart door Amsterdam, waarbij vaak achter/onder de spiegel van de Amsterdam gevaren wordt. Van het een kwam het ander en men vroeg aan Peter of hij (als vrijwilliger) op de Amsterdam wilde figureren (ook in een rollenspel) als schipper in dienst van de V.O.C. In V.O.C.-uitdossing uiteraard. Dat is hij in zijn vrije tijd gaan doen. Foto's van hem zullen in menig fotoalbum zitten, want wat werden er vaak foto’s gemaakt door toeristen. Zelf ben ik ook wel eens in V.O.C. uitdossing op de Amsterdam geweest tijdens een museumnacht. De prothesemaker die Peter destijds had, vond het enorm leuk om voor hem een houten poot te maken. Hieronder een foto van Peter op een steiger van het scheepvaartmuseum. De foto is al wel een jaar of 8 oud en gescand van een gewone foto. De kwaliteit is daarom niet je van het. Inmiddels is Peter wel wat grijzer geworden, ha, ha. Oftewel hartstikke grijs. Het scheepvaartmuseum is nu al een paar jaar dicht, omdat er zo nodig een peperdure verbouwing plaats moest vinden. De Amsterdam werd op een andere, nabijgelegen plaats gelegd. Ik heb een paar weken geleden gehoord dat het museum nu bijna klaar is. Alles zal anders zijn.



Peter is trouwens ook vaak ’s winters in de Oostzee en de Botnische Golf geweest. Tot bovenin. Barre omstandigheden waaraan hij toch leuke herinneringen heeft!

6 opmerkingen:

  1. Wat een mooie foto van Peter. Dat hadden ze goed gezien daar, het past echt bij hem he? Ja, dat schip heb ik daar ook wel eens zien liggen. En wat vind je van de kou, kunnen jullie alvast mooi acclimatiseren. Dag meiske, liefs van Ineke.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als ik hem zo zie, was het hem op het lijf geschreven! Mooie foto ('s).
    Groetjes Annelies

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat grappig. Ik volg je blog al een tijdje. Zie nu ineens dit en ben er praktisch zeker van dat ik je man ooit bij een bezoek aan dat museum heb gezien. Hij is natuurlijk nogal herkenbaar met z'n houten been. Kleine wereld!
    Moest nu wel eens even reageren vond ik. Vind je blog erg leuk om te volgen. Ben ook Zwedenfan.
    Groetjes van Marleen

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Gon,

    Ik had de foto van Peter al een keer gezien maar het blijft een hele gave foto het past precies bij Peter.
    Heerlijk he al die sneeuw, jullie hebben in ieder geval alvast een voorproefje voor Zweden, en wat de mensen zeggen over wat jullie dan wel niet in Zweden moeten met dit weer en al die kou nou ik begrijp jullie wel hoor, als ik de kans had zou ik het ook doen in zo'n mooi land overwinteren, heerlijk.
    Ben net aan het sneeuw ruimen geweest want me auto stond helemaal ingesneeuwt onder het afdak nog wel haha, ga zo bij me ouders ook maar even sneeuw ruimen want me moeder had van de week ook al weer liggen rollen in het dorp, en ik ben dan tenminste even lekker buiten bezig.
    Nou Gon en Peter een heel fijn weekend.

    Liefs Suzan xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een leuk verhaal zeg! Ja, mijn zoon had ook al een paar keer zomaar zijn been kunnen verliezen. Varen is niet echt een ongevaarlijk beroep. Ik vind het ook wel iets hebben hoor, om zomaar met een houten poot te gaan lopen! Een soort kapitein Haak maar dan anders.......
    Ik volg je wel hoor, maar ik heb weinig tijd om te reageren. Ik werk me een slag in de rondte. Ze houden me hier van negen tot acht uur 's avonds bezig. Bijna hè?, BIJNA!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooie (stoere) fotos. Die galjoenen zijn ook altijd prachtig om naar te kijken. Die bovenste kan niet anders dan een ijsbreker zijn, toch?

    BeantwoordenVerwijderen