Veel om te delen

Sinterklaas ligt alweer even achter ons, hij zal al wel weer in Spanje zijn aangekomen. 

Buiten ligt sneeuw, binnen is het lekker warm en gezellig. De kerstboom heb ik woensdag al gezet. Verlichte sterren en kransen hingen al eerder.

Het programma 'Bonde söker fru', de Zweedse 'Boer zoekt vrouw' heeft nog maar één aflevering te gaan. Jammer, ik kijk er altijd graag naar. 

Zwijmel, zwijmel, nou ja, niet altijd.

Maar nu, tijdelijk en helemaal geënt op Kerstmis, hebben we op hetzelfde net 'Jul med Ernst', oftewel 'Kerst met Ernst'. 

Dit programma bestaat al jaren en is heel gezellig. Ernst, een Zweed met Oostenrijkse ouders, strijkt altijd neer op een heel mooi plekje. Eens een keer in een verbouwde watermolen, ook wel andere gebouwen, maar deze keer op een mooie oude boerderij. 

In een paar afleveringen kookt en bakt hij erop los en maakt allerlei kerstversieringen voor binnen en buiten. Ik heb inmiddels begrepen dat het programma niet in Nederland bekeken kan worden op internet. TV4 is een commerciële zender, daar zal het wel mee te maken hebben. 

Het leek me leuk eens een paar van zijn recepten met jullie te delen, maar niet voor ik ze zelf uitgeprobeerd heb. Het zijn altijd heel toegankelijke recepten, geen moeilijk gedoe. 

Hieronder dan twee recepten. Ik zal ze eerdaags ook op Kokkerellen (klik) plaatsen, dan zijn ze later ook nog gemakkelijk terug te vinden.

Ädelostbakelse

oftewel snacks met dadels, walnoten en blauwe kaas

Nodig:

1 verpakking bladerdeeg

blauwe kaas

dadels (van die lekkere zachte!)

walnoten

1 ei

vormpjes (ik gebruikte wegwerpvormpjes, maar je kunt ook een grote bakvorm voor muffins of cupcakes nemen, wel zo handig, maar ik heb er geen)

Zo doe je het:

Verwarm de oven voor op 225 graden

Knip stukjes bladerdeeg van ongeveer 10 x 10 cm (of passend in jouw vormpjes) en leg ze in de vormpjes, laat de hoeken van het deeg er als ‘ezelsoren’ uit steken.

Doe in elk vormpje met deeg een ontpitte opengevouwen dadel en daarop stukjes walnoot. Leg daar een stukje blauwe kaas op.

Klop het ei los en bestrijk het uitstekende deeg.

Bak ongeveer 10 minuten tot het deeg een mooie kleur heeft, de kaas is gesmolten en licht borrelt.

Erruggg lekker!

Snabba frukt- och nötlimpa

oftewel snel vruchten- en notenbrood

Nodig voor 2 stuks:

1½ dl roggemeel

2½ dl volkoren speltmeel

6 dl volkorenmeel

4 dl bloem

50 gram hele hazelnoten
50 gram gemengde gedroogde vruchten

7½ dl yoghurt

2 dl donkere (dunne) stroop

sesamzaad

4 tl bakpoeder (bicarbonaat)

Zo doe je het:

Verwarm de oven voor op 175 graden.

Roer alle ingrediënten door elkaar, het is plakkerig deeg dat hoort zo.

Beboter de cake- of broodvormen en bestrooi de binnenkant van de vormen met sesamzaadjes.

Verdeel het deeg over de vormen, strijk het een beetje glad en bestrooi met sesam. Druk de zaadjes bovenop een beetje aan, ze lieten bij mij namelijk gemakkelijk los.

Bakken in 1 – 1½ uur, ligt aan het soort oven. Even testen met een breinaald. 

Zelf nam ik twee vormen van 30 cm lang en 11 cm breed, dit ging prima.
De maten klinken wat vreemd met halfjes (1½ dl, 2½ dl, enz.) dit komt omdat ik het recept gehalveerd heb. Het recept met vier broden... ik vond het wat veel :-)
De hoeveelheid gemengde gedroogde vruchten vond ik wat aan de lage kant, volgende keer verdubbel ik het. Het is beslist geen mierzoet brood.
Alle genoemde meelsoorten zijn hier allemaal in elke supermarkt te koop. In Nederland zal dat wel moeilijker zijn. Ik denk dat je dan met volkorenmeel en bloem ook een goed resultaat kunt krijgen. Dan een beetje dezelfde verhouding, dus 10 dl volkorenmeel en 4 dl bloem.

Voor nu dit dan even wat het delen van de recepten betreft.

***************

Wat heb ik nog meer te delen.

Je hoort en leest zoveel over de vluchtelingen, zowel positieve als negatieve dingen. 

Want natuurlijk is er angst en ja, natuurlijk zijn er engerds meegekomen met de vluchtelingenstroom. Maar die hadden evengoed wel gekomen.
Natuurlijk zijn het veel vluchtelingen. Maar vaak zo weinig begrip en medeleven voor hen. Waarom ze allemaal zien als terroristen of als gelukzoekers? Denken we nu echt dat ze het zo fijn vonden om alles achter te laten? Hebben we niet genoeg beelden gezien?

Ik zeg niet dat jullie dat doen, begrijp me goed, maar dat ik het veel tegenkom in nieuws dat tot mij komt. 

Vandaag las ik dus iets moois. Het gaat over de 17-jarige Mika Kraft die zijn pagina op Facebook in de eerste week na oprichting al zag doorschieten naar duizend likes.
Met zijn fotoportretten en korte verhalen geeft hij de Syrische vluchtelingen een gezicht. Het gaat om Heumensoord in Nijmegen waar 3000 vluchtelingen verblijven.
Je kunt over het mooie initiatief hier lezen.

Het is heel mooi dat de vluchtelingen op deze pagina (klik) een gezicht krijgen en als je eenmaal begint te lezen ga je door en krijg je een beter beeld.

Meer begrip en medeleven, wat hulp misschien, het is een mooie kerstgedachte, maar niet alleen met kerst, het is sowieso een mooie gedachte en hopelijk meer dan dat...

***************

Dan kwam ik dit nog tegen vandaag, dit kerstliedje kennen we allemaal maar ik had het nog niet eerder in A Capella gehoord en deze groep Pentatonix brengt dit op voortreffelijke wijze.

Dus veel plezier met bakken, lezen en luisteren J

Oh ja, en vergeet het eerste deel (van drie) van m'n kerstverhaal niet dat ik zal plaatsen a.s. woensdag 16 december.

Gon

Kwam Piet toch langs!

Heeft Sint toch aan ons gedacht en helemaal naar hier een Piet gestuurd! Er zat gisteren namelijk een briefje van de posterijen in de bus dat er een pakje uit NL op te halen was op het postkantoor bij ICA.

Wat een groot pak en gezien de afzender kregen we al een vermoeden. De foto's zijn abominabel slecht, dit komt omdat het sneeuwde en het dus best een beetje donker was, althans voor foto's in huis.

Wat zijn we goed bedacht... Een enorme zak pepernoten (lekkere!), een speculaaspop, voor allebei een chocoladeletter, chocolademunten én marsepein!

Zo leuk dat er toch mensen in Nederland zijn die aan ons denken en weten dat Sinterklaas is Zweden niet bestaat en wij hierdoor het heerlijk avondje volgens Nederlandse traditie kunnen vieren. 

Anneke en Adrie, ontzettend bedankt, zo lief!

 

Don't open untill Christmas
Goed, die enveloppe laten we dan braaf nog even dicht :-).

Peter en ik wensen jullie allemaal ook een heerlijk avondje!

Gon

Lange onderbroekenweer

Afgelopen zondag was het de 1e advent. Ik vertelde al eens eerder dat kerst en midzomer in Zweden de allerbelangrijkste feestdagen zijn. De Zweden zijn echte kerstliefhebbers, niet zo gek in een land waar het rond deze tijd van het jaar lang donker is en doorgaans koud. Men begint hier al heel vroeg aan de kerstvoorbereidingen en de kerstperiode duurt zo eigenlijk van medio november tot in januari.

Maar nu dus de adventsperiode. Op de eerste advent verschijnen overal raamverlichting en adventssterren. Exact op deze dag zagen we als altijd bij buurman Clas het 'trappetje' (elektrische advent kandelaar) voor het keukenraam verschijnen en bij Åke (andere buurman) kerstverlichting in de boom buiten. Er zijn erg veel huizen die werkelijk voor elk raam zo'n trappetje hebben staan. Een heel gezellig gezicht.
Ook wij hebben het trappetje neergezet, een adventsster opgehangen en een verlichte krans. 

Je kunt nu ook overal weer hyacinten, amaryllissen, kerststerren en tulpen kopen en dat doet men dan ook volop. Op de buitendeur worden sparrentakken gehangen.
Al vanaf half november worden er kerstmarkten georganiseerd. Van klein tot groot.
Ook kerstmaaltijden kun je nu al buiten de deur eten.

Deze foto nam ik een keer uit de rijdende auto langs Tåsjön, hier vlakbij.

Hier valt met regelmaat de Dorotea & Hoting aktuellt in de bus. Dat klinkt als een belangrijke krant, in feite is het dat ook, althans voor hier. Het is echter niet meer dan een zeer eenvoudig, tja, hoe moet ik het nu noemen? Het is A4 formaat. Gewoon papier dat iedereen in z'n printer heeft zitten. Die A4-tjes zijn tweezijdig bedrukt, gevouwen en geniet. Een piepklein 'krantje' dus. Maar hij is zeer geliefd, echt iedereen leest 'm. Alles wat er te doen is in de wijde omgeving, maar vooral in Dorotea en Hoting, staat erin. Peter en ik lezen hem dan ook altijd helemaal door. Niet dat daar veel tijd in gaat zitten. Maar je weet dan wel wanneer er een kneuterige kerstmarkt is, of een loppis in het Folkets hus. Wanneer het koor zijn kerstliederen zingt in de kerk en dat de winkeliers op de adventzondagen weer mooie dingen laten zien. In hun winkel of ervoor in de sneeuw, gezellig buiten met marschaller (reuze kaarsen in blik, het is immers al vroeg donker) en glögg.
Maar ook wanneer de 'Thai wagen' weer in Dorotea staat met heerlijke afhaalmaaltijden. Of wanneer de man weer hier in Hoting staat met zijn karretje met Lofotenharing, ingelegde haring, ansjovis, gerookt vlees, gerookte ham en worsten. Of wanneer de aardappelboer uit Åsele, of de aardappelboer uit Rossön met zijn vrachtwagen komt naar het plein bij het station. Veel soorten aardappels, goeie ook en reuze zakken (20 kg) zonnepitten voor de vogels. Maar er staat bijv. ook in wanneer het grote kerstconcert is in Arjeplog, niet echt naast de deur. Moet heel mooi zijn.
Ook advertenties van de winkeliers natuurlijk. En 's zomers bijvoorbeeld wanneer de bloemenwagens komen met éénjarige tuinplanten.

Als je het leuk vindt kun je HIER de laatste lezen!

Marschaller noemen ze hier de blikken voor buiten.

Kortom, we zijn hier al in de stemming. Daarbij is het nu echt winter geworden. Momenteel is het overdag net onder nul en 's nachts varieert het nogal.
Afgelopen nacht -12, de koudste nacht was tot nu toe -18. Er ligt 15-20 cm sneeuw.
Ja, de lange onderbroek kan weer uit de kast. Tegenwoordig thermo-ondergoed genoemd. Je kunt ook een gewatteerde broek aantrekken. En doe het maar! Je krijgt anders echt winterbenen en droog! Maar ze verkopen hier bij de apotheek SUPER bodylotion. Niet goedkoop, echt niet, maar het is fantastisch, helpt heel goed. De lucht is hier erg droog.

En dan al die diamanten in de sneeuw, want zo lijkt het. Alsof iemand rijkelijk heeft gestrooid met diamanten. Daar kan ik nooit genoeg van krijgen!

In Nederland is het heerlijk avondje bijna gekomen, 't valt mooi in het weekend zag ik. Hier kennen ze Sinterklaas niet.

Zelf ben ik toch ook in de kerststemming geraakt, ook al had ik dat even niet gedacht door alle onrust in het nieuws. De laatste jaren plaatste ik steeds een kerstverhaal, altijd een verhaal van een ander. Vorig jaar beloofde ik er zelf een te schrijven.
'Tijd genoeg!' dacht ik toen. Maar opeens was het al eind november en ik had nog niets. Ik ben er toch aan begonnen en nu is het klaar. Ik ben natuurlijk geen schrijfster, maar ik hoop dat jullie het verhaal kunnen waarderen.
Ik zal het in drie delen plaatsen en wel op woensdag 16 december, zondag 20 december en op donderdag 24 december. Je kunt het natuurlijk ook gewoon bewaren tot kerstmis.

Maar voor nu eerst een gezellige Sinterklaas gewenst!

Gon

Licht en licht

Berkentakken met een zware last sneeuw.

Vorige week was er al wat sneeuw gevallen en die bleef (ternauwernood) liggen. En toen ging het weer sneeuwen en dat begon maandag in de namiddag en het bleef maar doorgaan. Woensdagochtend hield het op. 

Omdat de sneeuw in het begin nat was en de temperatuur rond nul, later iets eronder, plakte de sneeuw goed aan de bomen. Afgelopen nacht was het rond -10, vanmorgen -4 en overdag -2. Het is weer zo mooi dat laagje sneeuw dat aan ieder minuscuul takje is uitgegroeid tot weet ik hoeveel keer zijn eigen dikte. Doordat het windstil is hangt alles nog steeds vol, een sprookje. Winterwonderland.

Door de sneeuw is het altijd veel lichter in huis. De weerberichten zijn zo dat er de komende tien dagen geen dooi in de lucht zit. We hopen dat dat ook uitkomt en dat we een standvastige winter krijgen. 

Het is al wel weer vroeg donker 's middags. Gezellig, tijd voor kaarslicht. Toen we in NL waren heb ik veel haakgaren ingeslagen (en veel boeken/romans) met een flink project in m'n achterhoofd. Of het dat wordt of toch nog iets anders, daar ben ik nog niet uit. Met de kleurencombinaties van het garen kan ik nog alle kanten op. 

Om maar eens te kijken of het een beetje gaat met m'n vingers maar eens een aardigheidje gemaakt . Het patroontje zag ik een keer voorbijkomen op internet en heb het toen opgeslagen. Ik heb artritis in enkele vingers en er zijn periodes dat het wel gaat en periodes dat het minder gaat. Maar wat beweging zou volgens mij juist wel goed zijn. 

Ik haakte dus dit jasje voor een lichtje. Zo maak je van een leeg laag jampotje, een restje ecru haakgaren, een leuk knoopje en een stukje jute touw een leuk lichtje.

En het brandt heel gezellig. 

Ik vind het een leuk idee er nog een paar te maken, in die zin om er eens een mee te kunnen nemen als we ergens op visite gaan in de decembermaand. 

Lichtje erin, kaartje erin...

Ik wens jullie alvast een goed weekend!

Gon

Verslagen

Mijn gedachten zijn bij de bevolking van Parijs en bij hen in
andere gebieden waar aanslagen gepleegd werden deze week,
bij de slachtoffers, de nabestaanden, de hulpverleners, enz.
Er zijn geen woorden voor.

Gon

Stenen, zwerfstenen, grafstenen in tuinen en iets van huishoudelijke aard

Bovenstaande foto maakte ik lang geleden in 2008 bij Vitterhuset. Dat bericht kun je HIER (klik) nog lezen als je dat zou willen.

Wat een massa stenen. Het vormt een afdak waar spoken zouden huizen :-).

Tja, heel Zweden is een massa zwerfstenen. Veel huizen, ook het onze, staan gewoon op een grote hoop zwerfstenen waar je weinig tot niets van ziet omdat het bedekt is met een laag humus. Dit maakt ook dat de aarde hier altijd een klein beetje in beweging is. Soms kan er zomaar een flinke kuil in je grasveld ontstaan of op je oprit. Gewoon keien die een beetje langs elkaar glijden.

Wanneer de Zweden in Nederland een tuincentrum zouden bezoeken, zouden ze niet weten wat ze zouden zien en waarschijnlijk niet meer bijkomen van het lachen. 

Wie gaat er nu kapitalen (want wat zijn keien per kilo duur in NL!) betalen voor wat keien in de tuin die ze hier juist liever kwijt dan rijk zijn. Wanneer ik met de frees door het aardappellandje ging, nou dan bleef ik keien rapen en je komt er nooit vanaf. Hier in Zweden vind je nogal natuurlijke tuinen.

Maar dan in NL. De laatste jaren loop ik vaak met afschuw door het dorp (als we even in NL zijn) wanneer ik met de honden loop of lekker een boodschap wil doen zonder auto.

Het lijkt soms net of ik op een begraafplaats loop i.p.v. door een 'gezellige' straat.

Ik heb nog met de gedachte gelopen er eens foto's van te maken, maar ja, dat doe je toch niet, uitgebreid gaan staan te fotograferen voor een huis. 

Dus heb ik wat voorbeelden van internet gehaald.

Nou ja, de grafzerken liggen er mooi bij, staan in elk geval nog een paar plantjes in.

Werkelijk een zeer uitnodigend entree, zou het binnen ook zo somber zijn?

Ook mooi voor je huis, twee grafzerken met viooltjes.

Men heeft geen tijd meer over voor de tuin. Werken, sociale contacten, de clubjes, er blijft geen tijd over om een beetje te tuinieren. Alles bestraten dan maar. Dit gebeurt op grote schaal in Nederland en dan verbazen we ons erover dat het water niet weg kan bij hevige regenval!

Hier wil toch geen hond een drolletje draaien? Nou die van ons in elk geval niet.

Wow, niet op het gras! Wilde hier net lekker gaan dollen met de honden, had speciaal een bal meegenomen! Misschien een drolletje draaien dan? Ik heb immers toch altijd poepzakjes bij me.

Nee, ik vind het allemaal niks, lelijk en niet bevorderlijk voor de waterhuishouding. Geen vlinders in zo'n tuin, geen insecten, geen egeltjes of wat dan ook, geen ietsie pietsie natuur. Misschien boeit dat mensen met zulke tuinen ook wel niet.

Leve de bloementuin! 

En zeg nou zelf, een paar vaste planten met wat bodembedekkers, dat is toch niet zoveel werk in een Nederlandse postzegeltuin?

Wat vinden jullie van de grafzerktuinen? Denk je misschien: 'Jij hebt makkelijk praten?'

Of vind je het ook zo lelijk? Ik ben erg benieuwd.

Dan nog iets van 'huishoudelijke' aard...

Het gaat over de blog van Peter. Normaal gesproken plaats ik hier altijd een link naar een nieuw bericht van Peter. We zijn daar echter mee gestopt omdat onze blogs nu eenmaal niet altijd synchroon lopen. Vooral de laatste tijd schrijft Peter vaker dan ik in tegenstelling tot voorheen.

Ik had dit eerder moeten melden want velen kunnen hierdoor al meerdere (vier of vijf) berichten gemist hebben.

In elk geval heeft hij gisteren weer een bericht geplaatst. Het eerste deel (van drie) over een zeereis waarbij hij de deklast verloor in een storm.

Je komt er door HIER te klikken. 

Heb je de laatste vier berichten gemist over de veranderingen in de scheepvaart, dan kun je dat nog lezen door HIER te klikken en na het lezen van dit bericht steeds onderaan op 'nieuwer bericht' te klikken.

Vanaf nu plaats ik dus geen link meer naar Peter zijn blog. 

Eenieder die het leuk of interessant vindt om hem te volgen kan op zijn blog in de rechterkolom zijn of haar e-mailadres invullen. Je ontvangt dan een automatisch gegenereerde e-mail wanneer Peter een nieuw bericht heeft geplaatst. Je kunt dit ook zo weer opzeggen als je dat niet meer wilt. Of je houdt zijn blog zelf in de gaten.

Voor nu wens ik jullie een fijne week!

Gon

Alla helgons afton, het zachte weer en meer...

 

Joh, wat was het warm voor de tijd van het jaar vandaag. Zeker voor hier! Het was wel 12, 13, 14 graden. Toch wel ongewoon om begin november buiten te zijn met als extra alleen een fleece vest. Het kan er ook heel anders uitzien. In november is er van alles mogelijk. 

Klik maar op de foto voor groter beeld want dan is hij wel erg mooi.

Vorige week hadden we twee koude nachten met temperaturen tussen -5 °C en -10 °C.

Samen met een heel klein beetje motsneeuw maakte het dat het meer hier tegenover er op een dag in de namiddag zo uitzag als hierboven. Heerlijk weer was dat ook. Droog en zonnig.

Afgelopen weekend was het allerheiligen, in Zweden noemt men dat Alla helgons dag. De avond ervoor noemt men Alla helgons afton. Op die avond was ik elders, ik was vlakbij Helgums kyrka (klik), de kerk die ik vorig jaar van binnen en van buiten fotografeerde. Het mooie witte kerkje aan de oever van Helgumssjön.

Op de altijd zo rustige weg was het nu drukker in de late namiddag en vroege avond. 

De kerk was open en de mensen gingen ook kaarsjes aansteken op de graven van de begraafplaats bij de kerk. Om een uur of elf 's avonds besloot ik erheen te wandelen, het was inmiddels helemaal stil. Vanaf de weg is het een paar honderd meter en omdat de begraafplaats tegen een schuine helling aan het water ligt kon je vanaf de weg de lichtjes op de graven niet zien. Eenmaal daar ben ik wel vijf tot tien minuten blijven staan want het was gewoon zo mooi! Helaas had ik niets bij me waar ik een foto mee kon maken, daarom heb ik een foto van internet gehaald. Een foto die het meest benaderd wat ik zag. Alleen waren de dennenbomen in dit geval berken. 

In mijn vorige bericht schreef ik dat ik nu over de diefstal van mijn tas zou schrijven. Heel wat minder mooi dan al het bovenstaande. Ik moet ook zeggen dat het inmiddels veel beter gaat en het inmiddels gelukkig ver op de achtergrond is geraakt door weer in een andere omgeving te zijn, deze mooie omgeving.

Dus, ik zou zeggen... wil je het maar bij het mooie houden dan kun je hier afhaken, anders lees je gewoon door.

Na alle nare dingen gingen we op een zaterdag weer op reis van Nederland naar Zweden, althans dat was de bedoeling. Vlak voor Bremen hebben we weer volgetankt. 

Even de honden uit, wij ook naar het toilet en een lekkere kop koffie. 

Doen we altijd bij dat station omdat de koffie erg lekker is en iets erbij is ook erg lekker daar :-).

De auto stond zeg maar vlakbij de ingang van de toiletten en de man (uiterlijk leek hij een arabier en dat vind ik heel lullig te moeten zeggen, maar het was nu eenmaal zo en daardoor begrijpen jullie de op een na laatste alinea ook beter) die de toiletten schoon moest houden stond buiten te roken. 

Deed zogenaamd lief naar Rushy en liep achter me langs toen ik haar in de auto deed, zat naar binnen te kijken. Ach, ik vond dat ik geen spoken moest zien, hoe naïef. 

Hij ging weer aan 't werk en verder was het, nadat het heel druk was geweest, in ene wonderbaarlijk rustig. Geen mens te zien. 

Alleen verderop iemand die lucht in de banden van z'n auto deed.

Ik mikte nonchalant mijn tas op de middenconsole tussen de voorstoelen in de auto, liet de deur op een kier en liep voor om de auto heen om Peter te helpen zijn been- prothese af te doen (met afritsbroek, gaat heel handig :-) omdat het veel lekkerder rijdt op lange afstanden. Hij staat dan met z'n rug naar de auto, in het open portier zeg maar. Ik liep weer terug, weer voor om de auto. Ik ging zitten en miste onmiddellijk m'n tas. Vroeg het aan Peter, misschien had hij hem verzet.

G E S T O L E N dus. Bewijzen kunnen we het niet, maar het is wel voor 95% zeker dat het wc mannetje het gedaan heeft. Man van het tankstation heeft de politie gebeld, die kwam na bijna een uur. Nog een uur daarmee bezig en toen konden we eindelijk eens onze bankpassen gaan blokkeren. Met een Nederlandse mobiel (die had Peter nog), een prepaid met gelukkig nog aardig wat tegoed, de bank gebeld. Een uur in de wacht gestaan, het lukte nog wel met het tegoed. 

Alle passen geblokkeerd (Nederland, Zweden en m'n creditcard).

Nou ja, ik kan hier nog heel veel meer over vertellen, maar het ergste was dat ik mijn paspoort kwijt was, als ook mijn rijbewijs, de autopapieren van m'n Citroën (kentekenbewijs, APK, groene kaart), m'n mobiele telefoon (het Zweedse nummer), de hondenpaspoorten, portemonnee, zorgpas, fijne zonnebril, de Brobizz responder voor de tolbruggen, € 50,= en duizend Zweedse kronen (= ruim € 100,=) en... ook heel link, de reservesleutel van de Ford! Ik was totaal identiteitsloos.

We moesten terug naar NL, iets anders was niet mogelijk. Gelukkig hadden we een volle tank. We waren erg overstuur.

Maandag daarop pasfoto's laten maken en naar het gemeentehuis in Oosterwolde, met een formulier van hen naar de politie, die moest proces-verbaal opmaken, toen daar weer mee naar gemeentehuis.

Puntje bij paaltje had ik donderdag weer een paspoort en een rijbewijs. Woensdag had ik zelfs alles alweer voor de Citroën. De zorgpassen kwamen vrijdag zodat we de zaterdag erna, dus exact een week later, een nieuwe poging konden wagen om naar Zweden te gaan. En dat is gelukt.

Ik kan je zeggen dat zoiets veel impact heeft, we zagen op een gegeven moment overal spoken. Nu zijn we hier in Zweden weer aardig tot rust gekomen.

Natuurlijk sla ik mezelf voor m'n kop voor m'n nonchalance. Ja, nu hebben we van die platte tasjes gekocht voor om je nek. Daar de belangrijke documenten in onder je shirt. Als het kalf verzopen is...

Ik schrijf dit toch ook mede als waarschuwing. Afgelopen week zagen we hier op de Zweedse tv een verslag over gestolen paspoorten die misbruikt worden. Ze volgden een man die "look-a-likes" in Griekenland aan de vluchtelingen verkoopt voor zo'n € 500,=. Een jonge Syrische vrouw vertelde hoe ze zo eenvoudig in Zweden kwam met het vliegtuig. In Griekenland het paspoort even omhoog gehouden bij de paspoortcontrole, ze kon zo doorlopen. In Zweden hoeft ze dan niet meer door de paspoortcontrole i.v.m. het Schengenverdrag. 

Ik wil nog even een pluim geven aan alle instanties, want ik had toch alle documenten binnen een week weer in mijn bezit. Hulde!

Ook de doorlopende reisverzekering van Unigarant (ANWB) stelde niet teleur. Binnen twee weken afgehandeld en gestort.

Ik wens jullie het allerbeste voor vandaag!

Gon