Binnenkort

Ik kom echt weer met een berichtje binnenkort, het komt er even niet van.

Åsele marknad

Vandaag zouden we naar de jaarmarkt in Åsele gaan. Klik maar eens HIER.
Al hadden we al vier keer eerder de kans, we waren er nog nooit geweest.

Maar nu was het anders. Ten eerste kwamen Sten en Mirja een paar weken geleden geheel onverwacht op bezoek. Ze wonen in Åsele en in 2008 en 2009 zagen we ze met regelmaat, maar toen we van Gafsele naar Hoting verhuisden, verwaterde het na verloop van tijd. Åsele - Hoting is 80 km. Dan wip je niet zo snel even langs, ook al is het maar gewoon een rechte tweebaansweg. We zijn nog wel een keer langs geweest, maar toen waren ze naar Finland.
Maar goed, een paar weken geleden waren ze hier dus, ze kwamen van een tandarts in Vilhelmina en reden 40 km extra om te kijken of wij hier nog wonen en zo ja, hoe het met ons gaat. Zo gezellig was dat! Ze vroegen of we nog naar de jaarmarkt zouden gaan en we besloten toen van ja! We konden dan de auto bij hen op het erf zetten en dan zou het voor Peter niet zo ver lopen zijn. Achteraf vandaag stond hij erop om Peter bij de markt af te zetten.

We hebben van te voren ook Tineke gebeld. Zij woont immers 20 km van Åsele en was aan het helpen bij Åsele camping. De camping is onlangs overgenomen door een leuk Nederlands echtpaar. Die hadden het enorm druk natuurlijk. Alleen al 150 campers/caravans per nacht tijdens de markt. Leuk om even kennis gemaakt te hebben met Wil en Peter en hun kinderen. Tineke kon er even tussenuit met ons naar de markt.
Eerst de auto dus parkeren bij Sten en Mirja. Maar we mochten niet gelijk naar de markt. We werden op de gezellige altan gezet, die vol met planten hangt. Er kwam koffie, frisdrank, tunnbröd, stokbrood, gerookte zalm en gerookt elandenvlees op tafel. Koekjes, ijsjes, kortom, we hoefden niet erg in de verleiding te komen op de markt, ook al stonden daar veel eettentjes met allerlei heerlijkheden die je hier anders niet zo gemakkelijk vindt. Voor Peter werd de markt al snel te zwaar en hij is teruggelopen naar Sten en Mirja, ook al had Sten gezegd dat hij hem kon bellen, dan zou hij hem ophalen. Maar dat was niet nodig.
Tineke en ik zijn dus alle straten doorgelopen, ik geloof dat er zo'n 200 kramen waren, plus muziekbandjes en een kleine kermis ergens achteraf. Het was prachtig weer en allemaal erg gezellig. Het enige dat ik gekocht heb is Hollandse kaas. Nederlanders die in Zweden wonen en rondrijden met een heel grote wagen met Hollandse kazen. Ik kreeg gelijk zin in een stuk pittige oude kaas. Ook nog maar een stukje bleu (niet Hollands :-).
Eenmaal terug bij Sten, werden Peter en ik uitgenodigd om eerdaags mee te gaan vissen. Dan moeten we eerst naar Åsele en dan door naar Tegelträsk, daar hebben ze een visboot van 5 x 2,70 m.  Een pittige rit, maar dat hebben we er wel voor over. Ik dacht eerst dat de mannen samen zouden gaan, maar nee Mirja en ik moeten ook mee. Ik zit wel een beetje met Rushy. Als het geen warm weer is kan ze in de bench in de auto als die in de schaduw staat met open raam. Maar als het uitkomt voor Tineke, dan mag ze ook een dagje daar. Daarna hebben we Tineke weer afgezet bij de camping en waren we om een uur of vier weer thuis.

En ik wilde alleen maar vragen of ze op de koffie wilden komen...

Gisteren was het 's avonds nog heerlijk weer en ik kreeg zin om nog even met de hond naar het meer bij het dorp te lopen en daar langs de oever. Ik nam dus Rushy én het fototoestel mee.

Mijn lange schaduw, want het is al tegen tienen.

Het was heerlijk aan het meer met een briesje, zodat het water zo heerlijk tegen de kant aan kabbelt. We liepen een lekker eind tegen dit briesje in. Daarna omhoog en weer terug.

Zo mooi, die wilde margrieten langs de oever!

klik klik

Dit pad houden ze de hele zomer bij.
's Winters maken ze er een pad voor sneeuwscooters van.

Ik kom dan later langs het huis van Margit en Erik. Het was nog voor midsommar dat ik ze voor het laatst zag, ze zouden toen naar Sundsvall gaan.
Toen ze weer terug waren, troffen we elkaar steeds maar niet tijdens het wandelen 's morgens. Er brandde nog licht boven het aanrecht in de keuken, maar het was niet al te vroeg meer. Toen zag ik een schim voor het raam en besloot dat ik toch wel even aan kon bellen. Ik wilde ze op de koffie vragen. Voor ik het wist zat ik aan de keukentafel (met hond). Of ik iets wilde drinken. Nou nee, ik kwam zo laat binnenvallen, dat wilde ik niet en kwam gelijk maar met mijn vraag of ze langs wilden komen. Ja, dat wilden ze graag. Ze waren al bang dat we naar Nederland waren. Ze wilden gelijk morgen (dus vandaag) wel komen. O.K. prima, leuk! Margit liep even weg en kwam terug met een vloerkleedje in haar hand. Ze had het net af en gaf het aan mij, een cadeautje!  'Dit heeft Margit zelf geweven, het is voor jou, dan kun je nog eens aan me denken!' zei ze en gaf me een knuffel. Ik stond helemaal perplex en was er superblij mee. Een echte Zweedse 'trasmatta'! Helemaal blij ermee naar huis. Ook een mooi plekje gevonden. 'Dan kan Margit het morgen zien liggen!' dacht ik.

Klik maar eens op de foto, dan kun je zien hoe mooi en netjes Margit kan weven!

En daar kwamen ze aan vanmorgen, lopend. Een klein bloemetje uit de tuin erbij. Het was erg gezellig. Ze vonden het leuk dat ze het hele huis, het gastenhuisje en de tuin en zo mochten zien.

Het 'bloemetje' uit de tuin; pioenroos, akelei en sedum.

Maandag gaan ze naar de Lofoten - Noorwegen. Ze gaan naar een kleinzoon, die iets met visverkoop doet en zelf een vissersboot heeft. Ze gaan met de ouders van de kleinzoon. Ze blijven twee weken weg. Ik ben erg benieuwd naar hun foto's... De Lofoten, geweldig!

De beloofde foto's van de trip naar Marsliden zijn nu HIER gepubliceerd.

I Marsfjällets skugga

In de schaduw van het Marsgebergte. Begin van het jaar schreef ik over dit boek van Bernhard Nordh. Dat logje vind je hier. In april lazen Peter en ik het boek en wilden daarna beiden graag naar Marsliden, waar het boek zich afspeelt. En toen was het dan zo ver, vrijdag 6 juli.

Door op deze foto te klikken, is de hele serie vergroot te zien.

Het zou ruim twee uur rijden zijn en toen we er bijna waren en nog een niet al te groot rendier tegenkwamen, zagen we eindelijk Marsfjällen voor ons liggen!

Aan de voet van dit gebergte vestigden Brita en Lars Pålsson zich in 1856. Kolonisten, ze kwamen  uit het oosten. Te voet, door onherbergzaam gebied. Ze bezaten zelfs geen paard. Het stuk land dat hij kocht, had niemand anders willen hebben. Dit kwam voornamelijk door de angst voor de Samen.  Dit wist Pålsson echter niet en vol goede moed probeerden ze een bestaan op te bouwen. Eerst sliepen ze onder de bomen en voor de winter viel bouwden ze een zeer schamele hut. Later bouwde hij een betere stuga en de stuga op de foto's is daar een replica van.

Tijdens de voetreis hadden ze ook nog hun spullen bij zich, waaronder dit ene raam, nou ja, een soortgelijk raam. Steeds brachten ze spullen vooruit en haalden daarna meer spullen op, omdat het niet in een keer gedragen kon worden. Stel je eens voor!

De bloemen op tafel zijn ranonkels. Ze groeien buiten in het weiland als bijv. boterbloemen. Op de bedden liggen dierenvellen. Het is in feite een stapelbed, boven 'hangt' er nog een. Hier woonden ze met een aantal kinderen.

Het gras (hooi voor de winter) voor de drie koeien moest bewaard worden in een houten schuur. Die zie je op deze foto. Dit is nog wel een van de originele schuren. Er waren meer schuren, maar die staan er niet meer. Het hooi moest wel in een schuur bewaard worden, anders kon het zomaar gebeuren dat alles op een ochtend was opgegeten door de rendieren van de Samen. Geen hooi voor de koeien was natuurlijk een drama! Wat te denken van de lange winters met een dikke laag sneeuw.

Door het bewolkte weer zijn de foto's helaas minder scherp, maar dit zijn dus ranonkels, geen boterbloemen.

Als je naar beneden loopt, door het weiland met de ranonkels en langs de oude hooischuur, kom je aan het water Västra Marssjön. Hier zal de familie Pålsson menig vis hebben gevangen!

Zicht terugkomend van het meer. De achterkant van de hooischuur en helemaal rechts de stuga. Peter zit daar piepklein te zijn onder de lantaarnpaal, het pad was voor hem te slecht begaanbaar met keien en nat (dus glad) na de onweersbui. Het was warm gisteren, al 21 graden bij het opstaan. Later 26 graden, wat in Marsliden een bui bracht. We vonden de bewolking niet erg, omdat het zo heet was, voor de foto's vond ik het wel erg jammer.

Terugrijdend Marsfjällen nog even op afstand te zien.

We vonden het bijzonder om hier te zijn geweest, het boek ging hierdoor echt leven. Door er te zijn begrijp je ook heel goed hoe het hier moet zijn geweest, zonder arts, zonder winkel, zonder ook maar iets. Alleen de familie en de natuur, verder niets. Ja, de Samen met hun bijgeloof. De familie Pålsson bracht in hun ogen alleen maar ongeluk. Ze hebben zelfs een jonge vrouw naar de familie gestuurd met cyaankali om de familie te vergiftigen. De vrouw brak onderweg haar been en Lars Pålsson vond haar, spalkte haar been (geen arts) en de vrouw verbleef bij de familie tot haar been genezen was. Door dit voorval en de oprechtheid van Pålsson, én door het in hun waarde laten van de Samen, is er toch verdraagzaamheid ontstaan.

Drie koeien hadden ze en verder werden er vallen gezet voor vossen en andere dieren waarvan de vellen verkocht konden worden in Noorwegen. Helemaal naar Noorwegen over de bergen, werkelijk een afstand, niet te geloven. Hier werden de huiden geruild voor vooral meel. Er waren winters dat er van alles tekort was, dat er gemalen berkenschors door het meel ging om er langer mee te kunnen doen. Echt hongersnood.

Het is een geweldig mooie plek waar de familie woonde en waar de kinderen toch groot werden. Maar of ze dat zelf gezien hebben? Het was een kwestie van overleven.

Het boek is nog steeds met regelmaat te koop op bijv. Marktplaats.

Onderweg heb ik nog veel meer foto's gemaakt. Die zal ik eerdaags op m'n fotoblog plaatsen.

Almanackan (de kalender)

Vrienden zijn een belastingvrij voorrecht

Als ik hier zit, kijk ik altijd tegen de leuke kalender aan die we afgelopen winter kregen van Ulla van het kleine winkeltje in Svanabyn. Nu, in de maand juli, zie ik bovenstaande afbeelding met gezegde.

Deze met merels is weer van een andere maand.
En zo zijn er dus twaalf.

De afbeeldingen zijn kunstwerken van Timo Horne. Hij schildert vooral graag vogels. Maakte er bijvoorbeeld erg veel van merels. Je kunt er veel zien op zijn website Timo's Ateljé. Ook is hij natuurfotograaf.

Mooie plaatjes om te bewaren, om eens in een lijstje te doen. Zo jammer van dat verdraaide boorgat in elke plaat! :-)

Een echte moeder en vader, of gewoon instinct...

Kramsvogel (familie lijsters)

Voor ons huis staan vier berken. In drie daarvan nestelden vogels dit jaar. In twee berken hing een vogelhuisje; het ene huisje werd bezet door een paar koolmezen, het andere door een paar bonte vliegenvangers. De berk zonder huisje, die tussen de twee andere in staat, werd ingenomen door echtpaar kramsvogel.

Kramsvogels broeden altijd in kleine kolonies. Er zijn dan ook elk jaar minstens een stuk of vier à vijf broedende paren hier om het huis. Het is dan ook echt een team. Ze doen dit om vijanden op afstand te houden. Zo broedde hier achter het huis ook een paar eksters. De jongen zijn net uitgevlogen. De eksters hebben echt nauwelijks rust. Zodra ze in de lucht zijn, worden ze belaagd door drie of vier kramsvogels en de eksters gaan dan ook echt voor ze uit de weg. Weinig rust voor de eksters. Zelfs de eekhoorns moeten het ontgelden. Ik heb gelezen, maar vorig jaar ook ervaren, dat ze vijanden besmeuren met hun poep. Ik schreef daar hier over. Toen de twee kramsvogels dan ook de berk hadden verkozen tot broedplaats, zagen wij onszelf al grasmaaien met paraplu.

We maakten ons er geen zorgen over, we vonden het veel te leuk dat we dit vanuit onze luie stoel konden volgen. Echt op drie meter (ongeveer :-) afstand. Vanuit de luie stoel, maar ook vanuit de eetkamer terwijl je zit te eten. Echt zo dichtbij. We zagen de eerste bekken vol dor gras, mos en dunne takjes aangesleept worden. Wat een kunstwerkje maakten ze weer. Ik kon me dat mooie nest van vorig jaar nog goed voor de geest halen. Na een dag of wat ging er een vogel op zitten. Ik ben vergeten op te schrijven wanneer precies, maar we keken toch wel weken tegen een zittende vogel aan. Totdat het pieren trekken begon. Kilo's wormen hebben ze al uit het grasveld gehaald. Was het slecht weer, kwam er een onverwachte plensbui, dan ging er een vogel op de jongen zitten.

Toen ze wat groter werden, moesten de vleugels daarvoor iets worden uitgespreid. Vleugels dus iets gespreid, snavel in de wind, kop schuin omhoog, ogen dicht en laat maar komen die regen.

Het vertederde me enorm. 'Wat een moederliefde, óf vaderliefde!' dacht ik.

Vandaag konden we de jongen al heel goed zien. Ze zijn al zo groot, ze maakten vandaag al vliegoefeningen op de rand van het nest. De ouders slepen nog steeds enorme hoeveelheden wormen aan. Wormen erin, poepje mee uit het nest.

Die zijn inmiddels goed zichtbaar, door het formaat. Ze worden keurig in het gras gedeponeerd. Dus vogelmest in plaats van wormenmest in de tuin.

Ze zullen weldra uitvliegen, daar kun je op wachten. Het zijn niet meteen goede vliegers, dus ze huppen waarschijnlijk nog wel een dag of wat om het huis met z'n allen. Gelukkig zijn er geen katten hier.

Overigens zijn wij dit keer niet belaagd door de vogels. We worden wel in de gaten gehouden, maar het was niet nodig om naar de wastafel te hollen met vogelpoep in je haar.

Wat hebben we hier enorm van genoten!

Jonge kramsvogel

Ik heb de vogels niet willen storen, de foto's komen dan ook van het internet.