A Dutch woman living in Sweden.

Wie het leuk vindt kan hier lezen hoe wij genieten van ons verblijf in Zweden.
Over hoe het met ons gaat en wat we zoal meemaken...


Zweden... rust, ruimte, oneindige natuur, frisse lucht en veel aardige mensen!




donderdag 13 juni 2013

Nog maar eens, nu in de voorzomer



Vorig jaar ben ik in de nazomer naar de verlaten boerderij in the middle of nowhere gelopen. In the middle of nowhere, nl. 12 km van een openbare weg, diep het bos in. Een stuk kan met de auto, maar de weg wordt gaandeweg zo slecht dat je verder te voet moet. Nu deed de gelegenheid zich voor om weer te gaan en liep ik dus in de voorzomer op 12 juni. De foto's van vorig jaar kun je HIER allemaal zien, ook de binnenkant van de woning. Nu ben ik de woning niet in gegaan, er vlogen zwaluwen in en uit door een missend raam. Ik wilde de rust niet verstoren omdat ze waarschijnlijk nesten met jongen hebben op de bovenverdieping.


Al lopend had ik iets bij me, je ziet het op de foto. Ik verzon het niet zelf, maar meestal is het slim om iets aan te nemen van de mensen die hier zijn opgegroeid, de Zweden die het leven in en met de natuur met de paplepel ingegoten kregen. Zo gingen onze buren een paar jaar geleden bessen plukken in the middle of nowhere. De buurman had een belletje aan zijn broekriem hangen en als hij liep hoorde je dat. Het deed een beetje denken aan de klokken die de koeien in de Alpen dragen, maar dan in het klein. 
Waar wij wonen valt onder de gemeente Strömsund die zich de gemeente mag noemen met de hoogste beerdichtheid in Zweden, of volgens de gegevens van Staatsbosbeheer: De beerbevolkingsdichtheid in de gemeente Strömsund is vergelijkbaar met de hoogste beerdichtheden die in de wereld, in vergelijkbare gebieden, voorkomen. 
Het kan zijn dat je allang een keer een beer in de nabijheid had, maar dat je hem niet hebt opgemerkt, ze zijn n.l. erg schuw. Maar... als ze jongen hebben (zoals nu) en je hebt de pech dat je per ongeluk tussen moeder en jong(en) belandt en ze dat dus als ernstige bedreiging ervaart, ja, dan ben je echt in gevaar. De buurman had daarom het belletje, de beren gaan stilletjes weg als ze dit horen. Vorig jaar voelde ik me dan ook niet helemaal op m'n gemak toen ik diep in het bos zonder het belletje liep dat thuis lag. Dit keer dacht ik er aan en ik voelde me er prettiger bij. O.K. Je ziet verder ook geen dier meer natuurlijk, alhoewel de vogels zich er niets van aantrokken. 
Ik heb wat foto's gemaakt onderweg en bij de boerderij. Niet in huis dus. Ik heb ze op m'n fotoblog gezet, omdat ik ze daar groter kan laten weergeven. Kijk maar eens HIER!

Het was weer erg genieten!

9 opmerkingen:

  1. Hoi Gon,
    Die verlaten boerderij; aan de ene kant wil ik wel weten wat het verhaal erachter is, aan de andere kant is het misschien wel beter om het niet te willen weten.

    Bij ons thuis werd er altijd gebelt, i.p.v. geroepen, als het eten klaar stond. Ik hoop dat jullie beren anders opgevoed zijn. :)

    groetjes Arnoud.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ben naar je foto's wezen kijken.
    Super mooi!!
    Groetjes Marguerite

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat van dat belletje wist ik niet. Erg handig.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Spannend!!!! Maar wat een tip van dat belletje. Ga straks bij je foto's kijken. Dat is trouwens 1 van de leukste dingen om te doen in Zweden. Bij verlaten huizen kijken. Maar soms tref je gewoon tijdens een wandeling onverwachte parels aan. Een oud landbouwvoertuig/ een fundering/ een oude auto/ een oude bunker. Waanzinnig vinden we dat!

    Kram Anna Marie.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dear Gon!
    What a interesting post!
    You have the luck to live in real nature and I think you like this (and Peter too),
    But be careful with your bears!
    Happy weekend!
    With love,
    Geli

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Tuurlijk herinneren we de verlaten boerderij van vorig jaar nog. Leuk dat we er nu meer over lezen en zien. Altijd fantastisch om te lezen over die avonturen op stap. En natuurlijk helpt dat beren belletje. Het bewijs is er dat je geen beer hebt gezien en dat komt uiteraard door dat belletje. Je zult het maar vergeten zijn!
    Rushy trekt er zich allemaal niets van aan en graast lustig verder. Zolang het maar smaakt...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. en ja bij ons werd er ook gebeld om te komen eten... met een koeiebel. hopelijk zijn de beren inderdaad anders opgevoed haha

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Als ik een eind ga lopen heb ik meestal de hond bij me, een Akita Inu. Die komen oorspronkelijk uit Japan en werden gefokt voor de berenjacht...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Merk nu dat mijn achterstand nog wel meevalt!
    Nou...ik ben een schijtert en ga ècht niet alleen het bos in..zelfs niet met een belletje!!!

    BeantwoordenVerwijderen