A Dutch woman living in Sweden.

Wie het leuk vindt kan hier lezen hoe wij genieten van ons verblijf in Zweden.
Over hoe het met ons gaat en wat we zoal meemaken...


Zweden... rust, ruimte, oneindige natuur, frisse lucht en veel aardige mensen!




maandag 11 augustus 2014

Sim, Sam en Bruintje

Ik vertelde al dat Sim door Peter Sam wordt genoemd, maar als hij het met mij over Sim heeft dan heeft hij het altijd over Bruintje. Peter is gek op Bruintje en ik ook!
Het heeft nogal even geduurd eer ik hier dan schrijf, maar het waren moeilijke weken wat de honden betreft…

Het wordt een lang verhaal, dus wanneer je niet geïnteresseerd bent in Sim kun je hier nog afhaken :-).

Dit is de beschrijving die gegeven werd over Sim:


“Sim is een typische Engelse Cocker. Ze kan met andere honden maar is eerder wat ontwijkend. Echt spelen met andere honden doet ze niet.
Sim is nog speels en is graag in gezelschap van haar baasjes. Ze kan wel alleen blijven maar dan jankt ze de eerste 5 minuten. Daarna gaat ze rustig in haar mandje liggen. 
Maar helaas heeft Sim de 'Rode Cocker Ziekte'. Dit wil zeggen dat ze zeer terughoudend is naar vreemde mensen. Zij wil de mensen op haar manier en op haar tijd leren kennen. Haar baasjes hebben een heel jong kindje en zijn nu bang dat Sim iets naar hem gaat doen. Ze zorgen dat Sim niet bij hun zoontje kan. Nu hebben ze besloten dat Sim een thuis verdient waar alle aandacht naar haar gaat en waar ze rekening houden met haar 'probleem'. 
Ben jij op zoek naar een lieve hond en begrijp je dat Sim tijd nodig heeft om te wennen, neem dan contact met ons op.

Van Marissa en Luc, die Sim vanuit België hebben meegenomen en haar twee weken voor vertrek in huis genomen hebben, hadden we al begrepen dat de eerste dagen erg moeilijk waren. Voor Sim, maar ook voor Marissa en Luc (en hun honden). Sim blafte en huilde omdat ze haar baasjes miste, was ontroostbaar en ook niet te benaderen, dus niet aan te lijnen. Later is het dan beter gegaan en we vonden het ontzettend zielig dat Sim hier nog een keer doorheen zou moeten. Was ze net aan Marissa en Luc gewend en werd ze weer afgestaan. Hoe moet ze zich wel niet gevoeld hebben?!
Met in ons achterhoofd dat het voor het goede doel was zijn we toch aan de klus begonnen en dat was zwaar. Sim werd ’s middags rond twee uur gebracht en nadat Marissa en Luc weggegaan waren, werd ze zeer onrustig. Wilde gaan zoeken, ging blaffen, janken, huilen, piepen, memmen. Dit hield ze vol tot ongeveer middernacht. 
Het was onafgebroken en ik kan je zeggen dat je daar behoorlijk gestoord van wordt.
’s Nachts heb ik haar dan in haar mand gekregen en is ze stil geweest tot vijf uur. Even bij haar geweest en gezegd dat ze toch weer even in de mand moest. Ze liet ons slapen tot ongeveer half acht. Netjes, viel ons toch mee.

Tot dan toe kon Rushy haar aanwezigheid verdragen, maar in de loop van de eerste week werd de stemming tussen de honden wat grimmiger. Toen kwam Tineke langs en kwam binnen met haar hondje Milly. Rushy kent Milly en dat gaat altijd goed. Maar nu was het teveel en het kwam tot een gevecht tussen Rushy en Sim. Allebei een bloedend oor. 
De dagen erna bleef de stemming tussen de dames beneden alle peil en beseften we dat er iets moest gebeuren. Dan toch in elk geval voor voorlopig.
Het huis werd d.m.v. een hekje in tweeën gedeeld en dat is nog steeds zo. Sim leeft in hal en woonkamer en Rushy in slaapkamer en eetkamer (haar mand stond altijd al in onze slaapkamer). Gelukkig is hier alles gelijkvloers. Ze kunnen elkaar dus wel horen, ruiken, zien, maar niet aanraken.
Dat het niet klikt tussen hen zal vertragend gewerkt hebben in het zich thuisvoelen van Sim. Rushy slaapt veel, ze is 15 jaar. Dat zijn mooie periodes om met Sim aan het werk te gaan.
Sim vertoonde n.l. behoorlijk neurotisch gedrag. Alsmaar lopen, rondjes lopen. Dit kon ze uren volhouden en we snapten niet dat ze niet moe werd. Ik mocht ook niet uit haar gezichtsveld verdwijnen, dan ging ze blaffen en memmen. Een soort verlatingsangst. 
We hebben geoefend met z’n 3-en. Steeds even langer weggaan en belonen als ze stil bleef. De laatste week ging het dan steeds beter en nu we bijna drie weken verder zijn kunnen we zeggen dat we er een gelukkige hond bij hebben.

Sim is erg lief, aanhankelijk, wordt graag geknuffeld, houdt erg van autorijden, is nog zeer energiek en speels voor een hond van acht jaar. Ze laat zich gemakkelijk kammen (haar oren moeten elke dag wel gekamd worden, is een groot deel van haar image :-) en afdrogen als ze nat geworden is. 
Ze heeft een sterk jachtinstinct, kan dus niet los en loopt hier altijd door de bermen en de greppels. Laatst had ze zo bijna een auerhoen te pakken. Het haar van haar oren zit dan ook telkens vol met gras- en bloemenzaden, mos, verdorde blaadjes. ’s Morgens zijn ze helemaal nat van de dauw, haar neus gaat n.l. constant over de grond en dat met grote snelheid. Vandaar het dagelijkse kammen. Ik ben daar gelijk al mee begonnen, ook om vertrouwen te winnen. Ik leg een oor op mijn bovenbeen als ik zit en kan zo alsmaar kammen tot het weer netjes is. Prima vindt ze dat, lijkt er bijna nog van te genieten.
Nu zijn we dus waar we wilden zijn. Het is heerlijk om te zien dat ze zich nu helemaal thuis voelt en enthousiast naar ons is. Alle vier hebben we ons aangepast aan de tweedeling van ons huis. Rushy is er ook achter gekomen dat er verder voor haar niets veranderd is en dat ze niets te kort komt. Lieve Rushy, op mijn blog staat het al jaren: 'wederzijds onvoorwaardelijk houden van'. Je moest eens weten hoeveel Rushy!!!


Wie weet kan het hekje ooit weg en wie weet kan ik ze ooit weer samen uitlaten. 
Veel vertrouwen heb ik daar niet in, maar je kunt niet weten wat tijd zal doen. Bij Sim heeft geduld immers ook geholpen. Het is een hartstikke leuke lieve hond! 

Gon





10 opmerkingen:

  1. Och, dat beestje moet wel veel verwerken! Gelukkig hebben jullie daar de inzet voor om de beide honden te begeleiden... Wat heerlijk, dat ze jullie nu al zo vertrouwt - het komt wel goed in de loop van de komende maanden. Succes, het lijkt een lieve hond!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jeetje, dat is wel een hoop 'gedoe' maar het zal de moeite waard zijn.ze ziet eruit om op te vreten! Wat heerlijk voor haar dat ze bij jullie terecht is gekomen. En dat Rushy zich nog steeds geliefd voelt. Succes, ze zijn soms nog erger dat kleine kinderen he? Maar uiteindelijk is het het waard. XX Esther

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hopelijk zijn de ergste opstart momenten voorbij. En is de rust was meer wedergekeert. Als de oplossing een hekje is en jullie alle 4 zijn daar tevreden mee. Waarom niet..? Ik kan mij voorstellen, dat je er behoorlijk druk mee bent geweest! Je zal wel bekaf zijn! Geniet nu van de mooie, rustige momenten! Net zoals Rushy lekker in zijn mand ligt! Leuke foto!
    xxxSilvia

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ha Gon en Peter,
    Jullie hebben zware weken achter de rug! Mijn complimenten voor jullie geduld en liefde voor Sim, Sam of Bruintje en Rushy! Heb er alle vertrouwen in dat het goed komt en dat...voor je het weet ..het hekje weg is!
    groetjes Richt

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heerlijk Gon dat Sim jullie nu geaccepteerd heeft en weer lekker zichzelf kan zijn. Jammer dat je veel dingen dubbel moet doen zolang Rushy nog leeft, maar misschien gaat het toch eerder samen. Ze raken in elk geval zo aan elkaars aanwezigheid gewend, ook al komen ze niet echt met elkaar in aanraking. Geniet lekker van jullie twee honden en ik hoop ook dat Rushy nog lekker een poosje meegaat, ik weet dat het ook jouw grote wens is. Misschien wordt ze ook wel 18, net als Cayan. Liefs, Ineke

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dear Gonny!
    You are wonderful and very strong!
    And I'm sure Sim and Rushy will give you back your love.
    Enjoy the rest of summer!
    With love,
    Geli

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat is een heel verhaal geworden. Succes !!!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Gonny,

    Hier een berichtje van het oude baasje van Sim.
    Alvast heel erg bedankt wat je voor 'onze' Sim doet.

    Om enkele misverstanden uit de weg te ruimen wil ik even de geschiedenis van Sim schetsen.
    Een achttal jaar geleden hebben we Sim als puppy aangekocht. Sim was in een warm en liefdevol gezin terecht gekomen. Ze betekende alles voor de familie leden. Ze kreeg het beste eten, de mooiste nest enzovoort. De eerste twee jaar zijn we keer per week met haar naar de hondeschool geweest. Ook maakten we dagelijks lange wandelingen. Nu anderhalf jaar geleden is ons zoontje geboren. Al vrij snel merkten we dat er een gespannen situatie in huis hing. We hebben heel lang gezocht naar een goede oplossing, maar helaas was er geen enkele die veilig genoeg was voor ons zoontje. We wilden 'onze' Sim ook niet voor de rest van haar leven in een hok opsluiten.... ze was een beter leven gewoon. Met heel veel verdriet hebben we haar afgestaan ter adoptie. Dit was eerlijk gezegd één van de zwaarste beslissingen in ons leven. Maar we moesten kiezen tussen ons kind of onze geliefde hond. Ik ben dan ook heel tevreden te kunnen lezen dat er voor onze Sim nog een heel mooi leven is weggelegd. Het is echt een schat van een hond. Heel erg bedankt!!!!! Geef haar een dikke knuffel van ons.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hallo Bert,
    Bedankt voor je reactie. Sim is inderdaad een schat van een hond en aan haar gedrag weet je dat ze uit een liefdevol gezin komt. Ik kan me zo goed voorstellen hoe moeilijk jullie beslissing moet zijn geweest, echt! Die knuffel heeft ze gekregen en je mag altijd vragen hoe het met haar gaat. Mocht je me willen mailen dan kan en mag dat ook: gonnetje2@gmail.com
    Groetjes van Gonny

    BeantwoordenVerwijderen