Geen stroom

Kort bericht, voordat de accu van m'n computer leeg is. We hebben al 8 uur geen stroom na korte hevige bui met storm. 10.000 huishoudens zonder stroom door omgevallen bomen in de bossen. Als je nagaat hoe dun bevolkt het hier is, is na te gaan dat het toch wel een groot gebied is. Een smalle strook van west naar oost, daar raasde deze bui. In het dorp is gewoon stroom, zelfs Eric (300 meter) heeft stroom. Men is ons niet gunstig gezind kennelijk deze week, misschien zijn de Noorse trollen weer aktief :-). Kan dus ook geen emails meer beantwoorden. Ik hoop dus tot gauw. Je kunt n.l. niet koken, niet warm douchen, geen hout kloven, niet stofzuigen enz. enz. Is net als met water, zo gewoon als het uit de leiding komt, totdat.

Na twaalf uur geen stroom nu weer wel. Heerlijk. De mannen moeten hard gewerkt hebben. De leidingen lopen hier nu eenmaal boven de grond (i.v.m. harde bodem), vaak oneindige stukken door de bossen. Er schenen veel bomen gevallen te zijn door de korte (1/2 uur) storm van vanmorgen. Zelf kwamen we er een tegen. Een heel grote berk, dwars over de weg. We moesten er overheen of zo'n 40 km terug. We waren 8 km van huis. Het was een weg waar 1 auto per paar uur langskomt. Kreeg dat ding natuurlijk geen milimeter verschoven. Peter reed de auto voorzichtig over de kruin van de berk terwijl ik steeds vlak voor de wielen de takken naar beneden trapte. Ging prima. Zal morgen wel iemand met kettingzaag heengaan. Lekker voor z'n kachel komende winter!

Water deel 2

Het nieuwe Zweedse vogelhuisje aan oude berk voor het huis

Moeilijk te zien, bewolkt weer, maar het zijn wilde zwanen

Water, het is zo gewoon. Je denkt er niet bij na, het is gewoon. Voor ons wel tenminste. Maar als je het dan niet hebt en je zit in de douche te poedelen op een krukje met een emmer water en een maatbekertje ga je toch eens denken hoe heerlijk het is dat er normaal gesproken water uit de kraan komt. Omdat ik Åke niet teveel lastig wilde vallen, gebruikte ik het water van hem voor koffie en om af te wassen. Voor ons gepoedel in de douche pakte ik water uit het kleine riviertje dat voor het huis stroomt. Gelukkig stroomt het nu nog, over een maand staat het voor de rest van de zomer droog. Het water is hartstikke schoon. Emmer water, met maatbeker water eruit in waterkoker. Heet water uit waterkoker weer bij de rest van het water in de emmer en poedelen maar met het maatbekertje. Wat voelde ik me heerlijk fris en wat zou een mens eigenlijk met weinig water toe kunnen. Vooral omdat ik altijd vrij lang onder de douche sta (te genieten). Twee avonden zo gedoucht :-). Dinsdag waren de mannen in personenauto dus geweest en het hele geval van de waterloze buren liet Åke niet los. Zag ik hem ’s avonds laat nog met een haspel lopen, de stekker in het stopcontact in onze buitenmuur aan de voorkant stoppen, de haspel bij de put (met de afsluiters) langs de weg leggen. Hij stopte de stekker van een ventilatorkacheltje in de haspel, haalde het deksel van de put, deed het kacheltje erin en het deksel er weer op. Ik liep belangstellend naar hem toe en vroeg of het geen kwaad kon omdat we regelmatig plensregens hadden. Nee, dat kon geen kwaad. Ik zei tegen Peter dat ik niets van deze actie verwachtte. Hij ook niet. De waterleiding ligt hier op 4 meter diepte (in Nederland 70 centimeter) i.v.m. de vorst die wel tot 3 meter diepte kan komen. Dat was zeker deze winter het geval omdat het al heel vroeg streng was gaan vriezen terwijl er nog geen sneeuw lag. De kraan in de stookruimte beneden (daar is een stortbak met warm en koud water) had ik een klein stukje open gelaten. Dan kon ik misschien ooit zien dat die nog zou gaan lopen. Gewoon naar bed gegaan. We gebruikten i.v.m. gebrek aan water alleen het toilet in de badkamer beneden, niet hier boven. Dus ’s nachts moest ik om half zes naar het toilet. Wat hoor ik nu??????? Ik naar het stookhok, en ik was zo enorm blij toen ik de kraan hoorde en zag stromen. Åke was ineens “genious”!!! Het liefst was ik het hem gelijk gaan vertellen. Om acht uur zou de man van Strömsunds Kommun komen en hij was er zelfs al om kwart voor acht. Åke had ik toen al ingelicht en hij heeft verder met die man gesproken. Het ijs zat gelukkig niet aan onze kant, dus geen kosten, het ijs zat net aan de andere kant van de put. Ongelooflijk! Nee, dat had ik nooit gedacht. Waarschijnlijk ligt het bij de put dan wat hoger? Geen water, twee dagen behelpen. Ik moest wel denken aan mensen in krottenwijken in bijv. Zuid-Amerika waar de open riolen voor of achter hun krotten lopen. Geen stromend water. Voor hen zou ons gepoedel in de badkamer een luxe zijn. Wat zijn wij toch verwend.

Verder vermaken we ons prima, ik zie Peter helemaal opfleuren omdat hij weer van alles om handen heeft. Ook de hond trouwens, die heeft het enorm naar haar zin, straalt er ook vanaf. En ikzelf dan, ja ik ook!!! Het barst van de vogels in de tuin. Het nestkastje van vorig jaar is dit keer bezet door Koolmezen. Worden al gevoerd in het huisje. Er zijn al veel Groenlingen en Noordse goudvinken (wat zijn die toch mooi) uitgevlogen en die zitten hier allemaal voor het huis. Nieuw vogelhuisje opgehangen, een echte Zweedse (mooi hè Geert?!!). Waarschijnlijk is dit huisje ook binnen de kortste keren bezet. Wacht in spanning af. De padden zijn ook weer uit hun winterslaap onder onze keienmuur vandaan en we zagen ook een sneeuwhaas in de tuin. Hij was nu grijs i.p.v. wit. Dan zal hij al het blad van de schoenlapperplant er wel afgevreten hebben. De eerste eland hadden we ook alweer bijna voor de auto. Aan de overkant zwommen vanmorgen wilde zwanen (anders dan de knobbelzwanen die we altijd in Nederland zien). Het riviertje hier vlakbij, waar ik iedere dag naartoe ga met de hond, staat enorm hoog. Het is een donderend geweld, heerlijk om een poosje daar te staan. Het water is zo koud dat daar langs de oever nu de dotters pas bloeien. Ik weet zeker dat ik nu iets vergeet, maar dat komt wel weer in een volgend bericht. Tot dan! 

Water

We hebben weer water! Bericht volgt.

Twee emmertjes water halen

De reis ging voorspoedig. Pia en Steffen (Denemarken) waren niet thuis. Ze waren naar Schotland, hun dochter loopt daar stage. Er waren ook geen andere gasten. De deur van het B&B was gewoon open. Gebouw met 7 slaapkamers, twee keukens, een grote "huiskamer" met tv en alles en dat staat dan gewoon aldoor open omdat wij komen. Dat kan dus gewoon. Het was best luxe het rijk alleen te hebben en het was natuurlijk alleen bed en geen breakfast, maar dat wisten we van te voren, dus rekening mee gehouden. Het is altijd erg leuk de hond te zien als we dan uitstappen bij de twee bekende logeeradressen. Helemaal blij en zo snel mogelijk uit wandelen graag. Jammer dat het toen regende, we hadden zaterdag regen vanaf Flensburg. Bij Helen in Rinkesta was het ook leuk. Helen zag er veel beter uit dan vorig jaar (toen ze een rotjaar had, met allerlei narigheid) en je kon dus gewoon helemaal aan haar uitstraling zien dat het weer lekker met haar gaat. Ze had ook veel aan de B&B gedaan en we werden enorm verwend met het ontbijt. Ook hier waren we de enige gasten. Te vroeg in het seizoen, het zal vanaf Hemelvaart allemaal wel op gang komen. Gisteren een stuk omgereden en ook een andere route gereden dan doorgaans omdat we even bij Barry en Henriëtte langs wilden. Het echtpaar waar we in januari het reuzenschilderij van mijn vader ophaalden vlakbij Ljusdal. Dat vonden ze erg leuk. Gezellig aan de koffie en even rondgekeken. Ze hadden al veel gedaan in die vier maanden. Nog even langs mensen in Ramsjö, wat gegeten (Thais) in Brunflo bij Östersund en om 22.00 uur hier. Ik had me voorgenomen eerst de ketel aan te doen, zodat het huis wat aangenamer zou aanvoelen en we warm water zouden hebben om te douchen. Had ik me erg op verheugd op een warme douche. Heerlijk de vermoeidheid van de reis van je afspoelen om door het doucheputje te laten verdwijnen. Helaas, het opwarmen van het huis ging prima, maar we kregen geen water. De kranen in de put langs de weg ook gecheckt (hoewel ik zeker wist hoe ik ze had achtergelaten) en de kranen in huis ook dubbel en nog eens dubbel gecheckt. Geen water. Ik dacht Åke dan maar om raad te gaan vragen. Toen ik had aangebeld besefte ik me in ene dat het al bijna elf uur was. Ik had daar totaal geen erg in, omdat het nog klaarlichte dag was. Oh ja, het wordt niet echt donker hier. Het is nog maar drie weken voor midsommar.  Åke deed vrijwel onmiddelijk open wat betekende dat hij me aan had zien komen. Ah, gelukkig niet uit bed gebeld. Hij alles gecheckt, maar ik wist eigenlijk wel dat hij het ook niet zou vinden. Maar ja, hij is een Zweed en heeft er misschien meer verstand van hier dan wij. Helaas. Hij vroeg me een factuur van Strömsunds Kommun (we hebben water van de gemeente, geen pomp zoals in Gafsele), zodat hij onze gegevens had, dan zou hij de volgende morgen met ze bellen. Een paar emmers en flessen water van hem gekregen, dus we konden een beetje poedelen bij de kraan. Om twee uur vanmiddag waren er dan twee mannen van Strömsunds Kommun (in personenauto, dus zonder gereedschappen), ze draaiden wat aan de kranen in de put langs de weg en kwamen tot de conclusie die wij al wisten. Nee, dat is het niet. Morgenochtend om acht uur komen ze met een busje met allerlei meetapparatuur, heaters, gereedschappen. De mening van al die mannen bijelkaar is n.l. dat er ijs in de leiding zit. Nu maar hopen dat het voor de meter zit, als dat het al is. Schijnt meer voor te komen. Zolang je hier bent en het water met grote regelmaat stroomt is er niets aan de hand, maar als je weg bent en de boel staat stil is het wat anders. Wij zijn het laatste huis die aan die leiding zit, verderop zijn geen huizen meer die het water dan in beweging zouden houden. Maar ik kan het me eigenlijk haast niet voorstellen, want vorig jaar gingen we naar Nederland begin februari en nu half maart. Dan zouden we vorig jaar toch ook problemen gehad moeten hebben toen we half mei hier weer kwamen. Vermoedelijk zit het in de leiding langs de weg, dus kosten Kommun. Laten we het alsjeblieft hopen, want de leidingen liggen hier enorm diep en dan krijgen we een half opgegraven voortuin. We kamperen dus in huis nu. Maar op een camping heb je nog douches. Maar weer even professorisch poedelen met water en hopen dat er morgen een oplossing komt.

Bijna thuis

Nog ruim een uur, dan zijn we thuis. Erg laat, maar even bij die langs en even bij die langs. Erg gezellig, een heel leuke laatste reisdag vandaag. Heb straks mijn tijd nodig voor andere dingen, dus daarom even dit berichtje vanuit de auto. Hoop dit berichtje gauw te kunnen vervangen, dus tot gauw! Gon.

On the road again........

Nou, het is bijna zover. We gaan naar Zweden, zaterdagochtend vertrek. Zoals velen weten zeer met dubbele gevoelens i.v.m. mijn moeder, dus we zien wel hoe lang we gaan. Normaal gesproken zou het tot eind september zijn. Nu zien we wel, niet te veel plannen. Als mijn moeder nog zo doorgaat als nu gaan we misschien halverwege (juli) nog wel een keer op en neer. Die kans is groot. Maar nu eerst weg. De boel is hier aan kant. Het meeste zit al in de auto. De verse makrelen uit IJmuiden, zo bij de rokerij vandaan, die voor Clas bestemd zijn (en voor onszelf, want het zijn er wel een paar) zijn ingeseald en gaan in de koelbox met ijs. Heel erg bedankt Frans dat je ze voor ons gehaald hebt in IJmuiden! Bij de twee B&B’s onderweg hebben we zoveel privacy, daar kunnen ze zo in een koelkast en het diepvrieselement weer even worden bevroren. De hond heeft weer een wormenkuur gehad van de week, anders mag ze er niet in. Moet binnen 10 dagen voor vertrek en moet aangetekend zijn in dierenpaspoort. Mijn haar heb ik maar weer eens een kleurtje gegeven, ga ik netjes op stap, ha, ha. Ben niet zo blij met het resultaat. Ik koop altijd een bruine kleur. Meestal natuurlijk bruin, chocolade bruin of kastanje bruin. Nu had ik van een merk dat ik nog niet eerder had gebruikt chocolade bruin gekocht. In mijn haar gesmeerd en tijdens het inwerken dacht ik het al. Wat donker!!! Ik vind het veel te donker, maar Peter vindt het mooi. Nou dat is dan toch weer meegenomen. Ik vind dat ze voortaan op chocoladebruine haarverf eigenlijk moeten zetten of het melk of puur is. Nou deze was hartstikke puur, puurder kan niet. Ben ook naar het ziekenhuis geweest voor de laatste controle van de implantaten. Moest ook daar even naar een mondhygiëniste, die ging mij vertellen hoe ik ze schoon moest houden. Nou dat weet ik echt wel, heb bij een tandarts aan de stoel gewerkt dus. Maar dat kunnen zij niet weten. Gisteren is alles in mijn mond aangepast en ik mocht en kon voor het eerst alles weer eten! Mag weer gewoon belasten. De implantaten waren goed vastgegroeid in het kaakbot (foto's gemaakt). Geweldig, ik ben er zo blij mee! We slapen weer bij Pia en Steffen in Tårup onder Nyborg en de tweede nacht bij Helen in Rinkesta (nabij Ärla, nabij Eskilstuna). Fijne gezellige adressen waar de hond ook altijd welkom is.

Zodra ik in Zweden verbinding heb horen jullie weer van me. Tot dan! Een fijn weekend en liefs allemaal van

Rushy "Part" zoveel...........

Ik heb al vaker over haar geschreven, altijd niets dan goeds :-). Maar deze lieve dame heeft ook een gebruiksaanwijzing en is zeker geen allemansvriend, integendeel, eigenlijk heeft ze er maar één en dat ben ik. Sommigen van jullie weten wel dat we haar in september 2008 uit het asiel hebben gehaald en dat ze toen al 9 jaar was. Ze zat al ruim een jaar in het asiel, eerst in België en daarna in Amstelveen. Ze wisselen wel honden uit. Ik ging helemaal niet naar Amstelveen voor Rushy. Omdat we onze hond Cayan (18 jaar!) hadden moeten laten inslapen en we erg een hond misten, had ik op internet zitten snuffelen en zag een leuke hond in Amstelveen. Het leek een soort bastaard bouvier met een heel leuke toet! Ik mocht met de hond uit wandelen, maar er was wederzijds geen klik. Ik zou weer weggaan en de verzorgster zei tegen mij: “En Rushy dan? Ik gun het Rushy zo.” Ik zei: “Wie is Rushy dan, is hij/zij niet te klein, want mijn man is erg groot en dat staat dan zo lullig.” Nee, Rushy was niet klein vertelde ze, kniehoogte. Nou ze had haar gehaald en ik vond haar erg klein, vooral omdat Cayan een Drentse Patrijs was, dus toch wel groter. Volgens mij komen misschien de puntjes van haar oren tot de knie, maar dat is het dan wel. Ik ging met haar wandelen en ze negeerde me totaal. Toch vond ik haar wel leuk en zielig omdat ze al ruim een jaar geen baasje had. “Komt u volgende keer maar met uw man, kijken of dat goed gaat, ze is niet zo op mannen n.l.” zei de verzorgster. Zo gezegd, zo gedaan, ze deed niet lelijk tegen Peter. Rushy meegenomen. Maar het bleek toch wel een moeilijke hond. Niet voor mij, ik ben een soort afgod voor haar. Peter heeft ze geaccepteerd, meer niet. Waar ik ben is zij en ik breek af en toe bijna mijn nek over haar. Als ik niet thuis ben heeft ze het ook niet zo naar haar zin. Als ik thuis kom is ze helemaal gek, heeft zichzelf niet meer onder controle, zo blij. In het begin (bijna 3 jaar geleden dus) hing ze bij iedereen in de broekspijpen. Echt absoluut niet leuk. Volgens de verzorgster was ze mishandeld / geschopt door een man. Inmiddels zijn we bijna 3 jaar verder en het in de broekspijpen hangen is wel nagenoeg over, maar je moet altijd op je hoede zijn als er mensen komen. Als we met z’n 3-en zijn (Peter, Rushy, ik) is het een voorbeeldige, lieve, aanhankelijke, schat van een hond. Haar karakter is prima, maar zoals altijd…....ze worden niet met een tik geboren, maar door mensen zo gemaakt / verknald. Ze is ook niet sociaal met andere honden. Knap vervelend ook. Maar desondanks ben ik stapelgek op haar. In Zweden heeft ze het altijd erg naar haar zin, loopt heerlijk op het erf te snuffelen en loopt niet weg. Alle ruimte, er komen nagenoeg geen mensen. Ze is, vreemd genoeg, gek op Åke. Vanaf het begin. Ik schrok toen hij de eerste keer kwam aanlopen, maar ze ging zo naast hem zitten, heel braaf. Vreemde dingen zijn dat dan toch. Maar toen vorig jaar in het voorjaar, rond deze tijd zeg maar….. We hadden plantjes voor buiten gekocht, waaronder een mooie donkerblauwe hangpetunia. Ik moest nog iets aan de muur nabij de voordeur bevestigen om hem op te kunnen hangen. Ik stond dus op een trapje en toen zag ik die oude dame voorbijgaan. Ik zag Rushy en ik was te laat. In de ogen van Rushy was die oude dame een indringster, in haar ogen was ze op ons erf. Er loopt daar eigenlijk nooit iemand. Ik stormde er naar toe, al schreeuwend, maar het hielp niet, ze had die mevrouw in haar enkel gebeten! De vrouw liep door en ik stond te trillen op mijn benen en heb eerst de hond naar binnen gedaan. Toen achter die vrouw aan (die geen Engels sprak). Ik vroeg of ik haar been mocht zien en schrok erg. Ze moest zeker een Tetanus injectie gaan halen. Rush is wel voor alles ingeënt, maar toch, het moet! De vrouw wimpelde alles weg en ging naar huis. Het zat me allemaal helemaal niet lekker. Ik wilde naar die vrouw, maar wist niet waar ze woonde. Wel dat ze iedere dag langs de Tornvägen bij de watertoren en zo wandelt. Ik heb de auto gepakt en heb bij een huis nabij het dorp aangebeld waar die vrouw dan altijd langs zou lopen. Nee, die meneer wist niet wie ik bedoelde. Volgende huis, schuin aan de overkant. Ja, zei wist wie ik bedoelde. Ze stapte in haar auto en reed voor me uit. Ze was tevens mijn tolk, want ze sprak goed Engels. Zij kon namens mij zeggen dat de vrouw een tetanusprik moest halen en dat ik die zou betalen. Ook zei ik dat de hond overal voor was ingeënt en ook dat het niet meer zou gebeuren, dat Rushy niet meer los mocht lopen op het erf. De oude vrouw omhelsde me helemaal en die andere mevrouw ook. Heel bijzonder was dat. Vooral omdat Zweden dat niet zo snel doen. Ze kijken altijd eerst de kat uit de boom. Toen ben ik naar de bloemenwinkel gegaan en heb een mooie orchidee in mooie pot gekocht voor die mevrouw. Dat had natuurlijk niet gehoeven zei ze, maar het is wel leuk! De volgende dag ging ik bij haar langs en vroeg of ze de injectie al had, nee ze moest vanmiddag. Weer later kwam ik haar tegen toen ze weer wandelde en ik vroeg naar de kosten (had mijn Zweeds al voorbereid voor het geval ik haar zou tegenkomen). Ze zei dat het helemaal niets kostte, het werd vergoed. Ik kom haar nog vaak tegen (als ik Rushy uitlaat) en ze is altijd erg vriendelijk. Je had het ook anders kunnen treffen, voor hetzelfde geld kan je je hond laten inslapen. Vanaf die tijd moet Rushy in het hondenhok dat achter op het erf staat. Stond er nog van de vorige bewoners. Mooi groot hok met veel schaduw en geïsoleerde nachthokken. Maar die heeft ze natuurlijk niet nodig. Als wij dus met mooi weer buiten bezig zijn en haar niet constant in de gaten kunnen houden zit ze dus in het hok (verder is ze normaal in huis natuurlijk). Ik moest er erg aan wennen, vond het zielig, maar het kan niet anders. Ze heeft zich er in de loop van een paar dagen bij neergelegd en weet nu niet beter. Ook als de loppis open was, was het voor ons prettig dat we niet constant op haar moeten letten. Bovendien heeft ze vanuit het hok uitzicht over het terrein en de oprit. Ze vertelt ons dus altijd wanneer er iemand aan komt, heel handig als je de loppis open hebt.

Trouwens de mooie foto in het logje hieronder ook al gezien?