Het was Hilde

Het was de storm Hilde die hier enorm huis gehouden heeft. Hilde begon zaterdag vroeg in de avond al vervelend te doen. We vertrouwden het allemaal niks en namen alvast wat voorzorgsmaatregelen. We zetten op belangrijke plaatsen kaarsen en/of waxinelichtjes neer, laadden de LED zaklamp (fantastisch ding!) helemaal vol, evenals de telefoons. Dit zou vast niet goed gaan en toen ik even buiten was met de hond werd ik al aardig benauwd van die enorm zwiepende grote dennenbomen. Wat een herrie maken ze dan ook. Voor ons huis staan berken waar ik niet bang voor ben, daar weer voor loopt een grusväg en dan krijg je een stukje met grote dennenbomen, die zijn van SCA. Heel hoog! Als er met de westerstorm zo'n joekel zou omgaan... ik probeerde in te schatten of die dan voor of over het huis zou vallen. Brrrrrrrrrrrrr.

Eenmaal thuis was het dan zo ver, ja hoor, de stroom viel uit. Gedoucht met het licht van de LED zaklamp die gelukkig een heel handige ophanghaak heeft. Daarna onrustig geslapen. Steeds als ik naar de wekkerradio keek was het beeldschermpje zwart, terwijl ik natuurlijk hoopte op die vier knipperende nullen!
Ondanks de harde storm en een buitentemperatuur van rond nul, was het rond 08.00 uur 's morgens nog ruim 19 graden in huis. De verwarming deed het natuurlijk niet vanaf het moment dat de stroom uitviel en de pompen niet meer draaiden. Om te zorgen dat het niet kouder zou worden en ook omdat we zin hadden in een lekker bakkie koffie, besloten we het aggregaat dan maar aan te zetten. Dus de Senseo mee naar de garage beneden :-))). Toen het water weer heet was en het in huis bijna 22 graden was, hebben we het aggregaat weer uitgezet, zo kon het er wel weer uren tegen.
Daarna het erf opgeruimd, we zijn wel een uur aan het takken ruimen geweest, heel wat kruiwagens vol. Poolshoogte genomen bij Clas en in ons bos. Bij Clas was een grote boom rakelings langs zijn gastenhuis gevallen. Ook nog andere bomen om. Bij ons zagen we hier vlak achter in het bos al zeven grote bomen om liggen. Nou ja, die zullen wel in de kachel belanden, ooit.

We besloten om tussen de middag maar iets warms te gaan eten in Dorotea. Koken gaat ook niet natuurlijk, we hebben nu eenmaal geen gas hier. Ik heb nog nooit zoveel omgevallen bomen gezien als in die rit van 20 km naar Dorotea. Wat een bende!
Op wel 20 plaatsen waren bomen over stroom- en telefoonkabels gevallen. Midden over de weg ook. Dat zal toch midden in de nacht zijn gebeurd. Je zult toch in volle vaart aan komen zetten! Je zag heel vaak bomen waarvan de onderkant aan de ene kant van de weg lag en de kruin aan de andere kant, de rest was er dan al tussenuit gezaagd.
We waren natuurlijk niet de enigen zonder stroom, 35.000 huishoudens in Jämtland en Västerbotten zaten zonder stroom.
Grote communicatieproblemen ook, zowel vaste telefonie als ook mobiele diensten, ik kon ook niet internetten, eerst ternauwernood, later helemaal niet meer. We wilden benzine tanken (jerrycans voor het aggregaat) bij een zelfbediening, maar pinnen ging niet, dus tanken ook niet. Bij het restaurant in Dorotea kon je ook niet pinnen, gelukkig hadden we genoeg cash. In Dorotea had men overigens wel stroom.
Wij hoopten weer stroom te hebben bij thuiskomst, maar nee, het werd avond.
Een etmaal zonder stroom, en dan hebben we nog geluk, want we zagen op het nieuws dat er wel gezinnen zullen zijn die pas maandag of dinsdag stroom hebben. Men werkt met man en macht! Gelukkig vriest het nog niet hard en is het rond nul. In elk geval is het aggregaat een gouden aankoop, waar we al een paar keer veel plezier van hadden!

Op het nieuws zagen we ook huizen waar een grote boom zo dwars doorheen gevallen was, dus we prijzen onszelf heel gelukkig en nemen ons petje af voor al die mensen die keihard werkten en nog werken aan onze stroomvoorziening en communicatiemiddelen!

Storm

Mijn geplande bericht kan ik helaas niet plaatsen. Er raasde hier een storm, wij hadden een etmaal geen stroom (duizenden huishoudens) en nu zijn er nog grote problemen met communicatie. Het is een wonder dat ik even online ben. Zal zo wel weer wegvallen.
Met ons alles goed. Tot later...
Fijne week alvast,
Gon

Ha, ha, die Hans

Vertelde ik onlangs HIER over Hans van E.ON die de breuk in de elektriciteitskabel uiteindelijk repareerde, vandaag moest ik even aan hem denken terwijl ik me verheugde op Bonde söker fru, dat vanavond weer komt. De Zweedse Boer zoekt vrouw dus.
Ik ben gek op programma's als Boer zoekt vrouw, of dat nu in Zweden is of in Nederland, evenals bijvoorbeeld op Spoorloos en Memories (in NL). Kan ik echt lekker voor gaan zitten. 

In Zweden zoeken dit jaar acht boeren naar hun droomvrouw, dit wordt in twee series met elk vier boeren uitgezonden. Het leuke van deze vier, welke serie nu dus wordt uitgezonden, is dat er twee boeren bij zijn uit Jämtland. Meestal komen de meesten onder Stockholm vandaan. Op de foto v.l.n.r. Pär van 27 jaar uit Jämtland, Mikael van 52 jaar uit Östergötland, Marléne van 27 jaar uit Jämtland en voor het hek zittend Nils-Olof van 35 jaar uit Värmland. 

Maar goed, ik begon dus over Hans van E.ON. Toen hij hier een keer koffie dronk op een morgen, kwam Bonde söker fru ter sprake en ik zei dat ik er graag naar keek en dat Peter en ik het samen volgen. Hij begon te lachen en maakte met zijn arm een wegwuivend gebaar dat zoiets moest betekenen als Woeah, dat is toch niks, daar kijk je toch niet naar!

Het was zo enorm grappig dat, toen we er nog even over door gingen, Hans alles precies wist. Hoe de boeren heten, waar ze wonen en wat voor boerderij ze hebben, ook dat Marléne een geitenboerderij heeft. Hij wist ook te vertellen dat er bij Marléne met haar mannen, grote stiltes vielen tijdens de dagen op de boerderij. 

Viel Hans even mooi door de mand! 

Voor nu ga ik eerst nog even Rushy uitlaten en dan ga ik er weer lekker voor zitten. 

Fijne avond allemaal!

Lekker licht in huis

want er ligt nu een dun laagje sneeuw. Ik ben er helemaal blij mee, dus nee hoor, geen brrrrrrr of medelijden met mij, want ik vind dit heel wat lekkerder dan het saaie donkere weer van de laatste week. Een heel mooie zomer, een heerlijk najaar en nu dan sneeuw. Het is er de tijd nu eenmaal voor. Bovendien zouden we hier natuurlijk niet zijn gaan wonen als we het klimaat een probleem gevonden zouden hebben, maar ja, ik hoorde jullie al denken... SNEEUW?!!!  :-).

Toen ik beneden vanuit de garage naar buiten kwam, zag ik dit grappige hartje op de stenen keermuur, gewoon een speling der natuur.

Klik op een foto voor een groter beeld

De verdroogde bloemetjes van het vetplantje op de muur hadden een mooie witte hoed gekregen.

Leuk om weer te zien wat er zoal op het erf scharrelt, overdag bijv. de eekhoorn zoals hier te zien is. Natuurlijk ontelbare vogelpoten en ook de sneeuwhaas is alweer gesignaleerd, althans zijn afdrukken. Vannacht is de vos weer geweest en ook zag ik achter bij de garage sporen van reeën.

Op de onderste tree van de betonnen trap in de tuin zag ik deze ienie mini sporen, maat muis, maar vorm van een eekhoorn. Een muis springt toch niet zo vooruit als een eekhoorn?

Dit is het welbekende vogelvoederhuis met balkon. De paal wordt verstevigd door drie schuine pootjes en laat een muis daar nu een huisje onder hebben. 

Ik zag hem 's morgens vroeg steeds uit zijn muizenholletje komen. Als we een paar weken verder zijn, zijn gras en duizendblad verdwenen onder een dikkere laag sneeuw en wordt het een mooi huisje met puntdak voor de muis (of muizen). Dichter bij gemorst graan kun je niet wonen en het is lekker geïsoleerd. Inmiddels al 20 kg zonnenpitten op trouwens en dan heb ik ze echt nog niet overvoerd omdat het nog niet koud is, het is steeds rond nul. In de natuur zijn geen zaden meer te vinden.

Rushy vindt de sneeuw ook wel heerlijk, ze was vrolijk en uitgelaten. Neemt dan van gekkigheid af en toe een hapje sneeuw.

Heen loopt ze altijd achter me aan en terug, zoals hier, altijd voorop.

Het was eens even lekker, deze prachtige dag, want niet alleen het weer was somber de laatste weken, zelf ben ik ook down. Schreef ik dat het een heerlijke zomer en najaar was en eerder hoe gezellig we het hadden met allerlei bezoek en zo, we hebben ook veel ontzettend nare dingen meegemaakt. 

In april overleed mijn moeder zoals de meesten van jullie wel weten, maar daarmee was het nog niet gedaan. In het voorjaar kregen drie vrouwen in onze vrienden- en kennissenkring kanker, leeftijden tussen 52 en 64 jaar. Twee overleden zelfs binnen drie maanden na constatering. Ook overleed de man van een van mijn vriendinnen aan een hartinfarct, hij was pas 60 jaar. Dat was eind september en we zijn er ook geweest.

Het is me niet in de koude kleren gaan zitten allemaal en het heeft even tijd nodig. 

Het is ook wel de reden dat ik hier minder schreef dan jullie voorheen gewend waren en ook dat ik niet zo trouw gelezen en gereageerd heb bij anderen. 

Maar nu krijg ik wel weer een beetje zin om te doen wat ik al even van plan was en waarmee ik in de eerste helft van september even begonnen was. Ik heb er nu ook alles voor in huis, voor een metamorfose van de hal. Morgen ga ik echt beginnen, yeah!

Dus ja, zo'n mooie dag als vandaag was even heerlijk!

Wauw, wat een mooie Lovikka wanten!

En wat voor wanten! Laat ik maar bij het begin beginnen...

Vrijdag zat er een pakje in de brievenbus, het was geadresseerd aan mij.

Iemand wenste me heel veel plezier met de inhoud van het pakje, deze mooie gebreide Lovikka wanten. En die iemand heeft een naam, ik kreeg de wanten van EVA.
Lieve Eva, ik ben er zo mee in mijn nopjes, nogmaals hartelijk dank!
 

Klikklik op de foto en kijk eens hoe mooi!

De meeste Zweden kennen de Lovikka wanten, ze zijn dik, warm en wollig. Maar de vrouw die de wanten ooit voor het eerst maakte, wie was zij? Het verhaal gaat ver terug in de tijd. Haar naam was Erika Aittamaa-Kruuka, geboren in het dorp Junosuando in het noorden van Zweden, nabij de grens met Finland.
 

Ze was de vrouw van een houthakker met een groot gezin. In het dorp Lovikka waar ze woonde, werd ze "Riga" genoemd. Erika was een sterke en inventieve vrouw. Om wat extra geld te verdienen hielp ze met het werk in het dorp. Ze kon werken als een man!

Ook deed ze aan breien op bestelling. Velen spraken over haar vaardigheid in het breien. Mensen brachten wol naar Erika, zodat ze wanten voor hen kon breien. Op een keer was er een klant ontevreden over de geleverde wanten, ze voelden stug en hard. Erika was erg creatief en liet het er niet zo bij zitten. Ze waste de wanten en ruwde ze op met een speciale kam voor het kaarden van wol. Je kunt je voorstellen dat de klant tevreden was met deze zachte wanten. Dit was in 1892 en de eerste Lovikka wanten waren een feit! Later werden de wanten versierd met veelkleurig borduurwerk. De vraag naar Erika's wanten werd zo groot dat ze andere vrouwen moest leren hoe ze werden gemaakt en zo werden de Lovikka wanten een grote bron van inkomsten voor de vrouwen in het gebied, vooral rond 1930. Erika overleed in 1952 toen ze 86 jaar was. In 1961 werd het Lovikka wanten merk geregistreerd. Helaas ging de fabriek Lovikka Vanten AB in 2007 failliet. Maar de naam van Erika is voor altijd verbonden aan de Lovikka wanten.

Wanneer je door het dorp Lovikka komt, kun je een gigantische want zien in een klein huisje langs de weg. De want is een gedenkteken voor Erika Aittamaa en haar werk.
 

Veel vrouwen in het dorp hebben gewerkt aan het project. De inhuldiging van de enorme want was in 2007. Ik vind het er wel een beetje vreemd uitzien :-).
 

Lovikka wanten staan ook afgebeeld op een postzegel uit 1998 (rechtsonder).

De meeste informatie heb ik, na een tip van Eva, gevonden op de site van Solveig Larsson. Zij breit wanten, wanten en nog eens wanten en wordt geïnspireerd door o.a. de natuur. Het is erg leuk om een kijkje te nemen op haar site. Gebruik desnoods een vertaalmachine als je geen Zweeds kunt lezen. Haar site vind je HIER.

 

Solveigs vantar

Lovikka wanten zijn nog steeds populair, vooral in het noorden natuurlijk. In het dorpje Junosuando waar Erika geboren is, bevindt zich het 11:ans hantverkcenter. Zij houden zelfs een wantenfestival met daaraan verbonden een wedstrijd Lovikka wanten breien. Neem HIER maar eens een kijkje! Er zijn trouwens nog veel andere leuke en mooie dingen te zien op hun site!
 

De zes winnende paren

En als ik deze winnende paren zie, ja, ze zijn prachtig, vind ik de wanten die ik van Eva kreeg nog steeds de allermooiste!

Gon

Wat een traktaties

Bron foto: internet

Kwam ik gisterenavond buiten om Rushy nog even uit te laten, zag ik het geweldig mooie noorderlicht. Ik ben wel een half uur langer buiten gebleven om te genieten. Ik had Rushy maar naar binnen gelaten en haar kluifje gegeven en ben zelf weer terug naar buiten gegaan. Wederom was het licht groen- en geelachtig. Ik hoop nog eens andere kleuren te zien, want dat kan ook, kijk maar eens op Google afbeeldingen.

Ik ben er inmiddels achter dat het steeds zo tussen 22.00 en 23.00 uur is dat het noorderlicht er is (in daarvoor gunstige omstandigheden).

De laatste dag van oktober vandaag en vanmorgen was er nog steeds geen sneeuw gevallen. We hebben wel eens sneeuw begin oktober, dat is geen uitzondering. Niet dat het dan lang blijft liggen.

Vanmiddag wilde ik even naar het dorp lopen, had ik zin in en wat denk je... liep ik in de eerste sneeuw van dit seizoen en aangezien het rond nul was, bleef het nog liggen ook. Het was niet veel, maar toch is alles een beetje wit. Morgenmiddag meer sneeuw. Na het weekend zal het allemaal wel wegregenen als de voorspellingen blijven kloppen. Maar nu dus op de valreep toch nog sneeuw in oktober.

Hans is ook twee keer geweest deze week.
Hans is E.ON man 1 uit Backe, zie dit bericht. 

De eerste keer is hij een halve dag bezig geweest met de kabel in de tuin en het weer dichtmaken van het grote gat. Hij had het er erg warm van gekregen en zei dat het ook nog zo warm was voor de tijd van het jaar. De volgende dag kwam hij weer en toen om de originele kabel buiten weer aan te sluiten in het transformatorhuisje en binnen in de meterkast. De noodkabel rolden we op en die ging weer mee naar huis. 

Beide keren dronk hij weer gezellig koffie Janneke en toen alles klaar was bedankte hij voor de koffie met zelfgebakken koek en cake, hij bedankte ook voor de gezelligheid.

In reactie op Ben; ja het had zeker gekund dat er voor het opsporen en het repareren verschillend personeel is zoals bij jullie destijds met de telefoonleiding. In dit geval denk ik echter dat spoedgevallen, dus stroomuitval, voorgaan en wanneer die er even niet zijn ze oude klussen afmaken. We hadden stroom via een noodkabel, dus geen prioriteit en dat begrijp ik volkomen. Alleen, ze laten je in het ongewisse. Maar wat Janneke (baasbraal) ook al zei, het duurt vaak even, maar het komt goed!

Echte liefde?

Terwijl iedereen een beetje aan het bekomen is van de storm hebben wij hier juist erg rustig weer. Je zou haast zeggen saai, wat je van zo'n storm niet kunt zeggen. Blij dat ik niet in NL was, de adrenaline zou door m'n lijf gegierd hebben bij windkracht 11.
Nee hier kwam de regen gisterenavond met bakken uit de lucht terwijl we hier regionaal bijna vier uur zonder stroom zaten. Niets te maken met een storm of iets dergelijks, maar met een misrekening van E.ON in Malmö. 

Nu is het droog en toen ik net buiten was met de hond was het zo helder dat ik zelfs de Melkweg kon zien!

Zo zag het er ongeveer uit. De foto komt dus van het internet.

Gisteren was ik tussen de buien ook wel buiten, al was het alleen maar om de hond uit te laten. En toen zag ik het en moest eigenlijk nog eens goed kijken. Het was bij het zolderraam van het huis van Åke en Wiveka (buren). Ik bedoel niet zo'n zolderraam in het dak, maar in het verticale deel in de driehoek zeg maar. Het is een zolder waar geen kamers zijn, gewoon een kale zolder, althans dat vertelden ze ons ooit. Ik zag twee koolmezen, een koolmees binnen en een koolmees buiten. Hoe de ene koolmees binnen is geraakt is een raadsel, maar hij vloog alsmaar in paniek tegen de ruit natuurlijk.
De koolmees aan de buitenkant leek hem aan te moedigen toch vooral te komen.
"Kom dan toch, je moet gewoon hierheen komen, zo moeilijk is dat toch niet!" en gelijk was ik ervan overtuigd dat ook zij een sterke band moeten hebben. De mees buiten week echt niet van het raam en liep maar heen en weer over het vensterbankje.
Wij hebben geen sleutel van het huis, maar Clas (andere buurman) heeft al sinds jaar en dag een sleutel en misschien kon hij anders wel buitenom bij het raampje met een ladder. Op naar Clas en uitgelegd dat er bij Åke een vogel op zolder zat. Hij keek me een beetje ongeloofwaardig aan. "Kom maar kijken!" zei ik en Clas kwam mee en vroeg ondertussen of het een grote of een kleine vogel was. "Liten" (klein) zei ik. Clas had het al gauw gezien en liep kordaat naar huis, kwam terug met een uitschuifladder en een hamer. Met de hamer maakte hij twee spijkers los die voor het raampje zaten, opende het en woesj, weg was de koolmees, wat zullen die twee blij zijn geweest!
Ze eten ons trouwens nu alweer de oren van het hoofd de vogels. Het zijn er zoveel! Tja, moet je maar geen nestkastjes ophangen :-). De 60 kg zonnepitten die we onlangs kochten zijn vast en zeker niet genoeg voor de komende winter!