Kerstverhaal 2013

Vandaag dan het begin van het kerstverhaal.

Dit jaar geen Zweeds kerstverhaal met daarin bloeddorstige wolven. Het verhaal van dit jaar speelt op IJsland. Het is geen zwaar verhaal, integendeel, zie het meer als een sprookje. Een sprookje dat leuk is voor jezelf, maar dat je ook heel goed kunt lezen voor en/of met kinderen (niet voor de allerkleinsten).

Je kunt het natuurlijk ook met Kerstmis in één keer lezen of voorlezen. Ik plaats de stukjes steeds op woensdag en zaterdag, het laatste op kerstavond 24 december. 

Je vindt het kerstverhaal door HIER te klikken of op de betreffende foto in de rechter kolom.

Veel plezier en een fijn weekend!

p.s. N.a.v. de reactie van Sandra het volgende. Het verhaal plaats ik met toestemming van de persoon die het geschreven heeft. Als alle delen geplaatst zijn, zal ik op kerstavond de titel en de andere gegevens allemaal bekendmaken!

Hart met lintjes?

Het hart met lintjes waarover hieronder zo meer...

Hartjes, harten, als ik er zo over nadenk, ben ik eigenlijk best gek op ze. Als ik er zo over nadenk, heb ik hier eigenlijk best veel hartjes. Afgelopen week kwamen er zelfs nog een paar hartjes bij, die zaten in een dikke enveloppe in de brievenbus. Jawel, alweer een presentje in de bus. Ze komen van Marlies, die ze zelf gemaakt heeft. 

De hartjes van Marlies met een volgeschreven kaart erbij.

Nogmaals bedankt Marlies, ze zijn hartstikke leuk en krijgen een mooi plekje hier.

Als ik zo eens rondkijk, zie ik meer hartjes. Kijk maar...

Rechtsonder de zelfgemaakte servethouder die ik vorig jaar met Kerst van Lars-Erik kreeg, dat kun je HIER nog lezen. Op dezelfde foto zie je linksboven nog net een stukje van een ander hart dat ik vorig jaar al van Marlies kreeg.
En oké, ik geef toe dat het peperkoeken hart dat ik onlangs bakte al op is en de trommel leeg.

Maar hoe zit het nu met het hart met de lintjes? Jullie zullen het misschien al eens eerder gezien hebben, want het staat al zo'n drie jaar in de rechter kolom. Hoe is het nu zo ontstaan?

Het was 2009, mijn vader overleed in maart van dat jaar, terwijl mijn moeder al anderhalf jaar in een wooneenheid voor demente bejaarden woonde. Wij moesten toen dus het huis leegruimen, een gigantische klus, het stond enorm vol! Ook de naaibox van m'n moeder kwam aan de beurt en ik kon er natuurlijk wel veel van gebruiken.
Eenmaal in Zweden bedacht ik iets. Ik maakte van een stuk staaldraad een hart. Dit was natuurlijk erg dun en ik zocht in het bos een berkentak van egale dikte, hij moest ook buigzaam zijn. Ik bond de tak met binddraad om het hart. Ik had ook nog lakens bij mijn ouders vandaan, goede en minder goede. Van een minder goede scheurde ik wat stroken en bond die om het geraamte van het hart. Daarna nam ik lintjes en bandjes uit de naaibox van m'n moeder en bond die eraan.
Deze herinnering aan m'n moeder fleurt hier dus al drie jaar een saai stukje muur op!
Het verveelt me nooit.

Tot zaterdag met het eerste deel van het kerstverhaal van dit jaar.

 

Trevlig första advent!

De adventster weer opgehangen vandaag.

In Nederland is het niet gebruikelijk en is men nu ook nog meer in de ban van Sinterklaas, maar hier is het heel gewoon om elkaar een prettige advent te wensen. Alles wat met kerst te maken heeft leeft hier enorm, het feest van het licht! En overal zie je ook licht, de adventsterren, de (ik noem het maar) adventtrappetjes, de marschaller (blikjes met kaarsvet voor buiten), kaarsen.

Maar wat een weer hebben we nu met advent in Jämtland, alsof de weergoden de huizen weg willen blazen. Vannacht is er veel sneeuw gevallen.We weten dat het buiten spookt en rond de middag zou het nog erger moeten worden, maar binnen hoor je de wind eigenlijk niet en we gaan het binnen gezellig maken met een beetje glögg, wat hapjes en veel kaarslicht.

Er was ook in Folkets hus nog iets te doen gisteren en vandaag, een veiling, een gelegenheidsloppis en koffie met lekkernijen. Dat was even leuk om naartoe te gaan gisteren.
De kerstmarkt (klein) in het dorp vandaag, hoe zou het daar zijn, zou hij worden afgelast? Ik kan me voorstellen dat de kraampjes en alles wat erop staat het te verduren zullen hebben. Sneu! Maar goed, het begint pas om drie uur en dan zou de wind afgenomen moeten zijn. Waarom zo laat? Omdat het donker moet zijn. Door het hele dorp staan dan marschaller, ook aan weerszijden van paden naar winkels en zo. Echt zo mooi en sprookjesachtig!

Fijne zondag!

Alweer een presentje

Kreeg ik onlangs die ontzettend mooie Lovikka wanten van Eva, dinsdag zat er weer een verrassing in de brievenbus! In kerstpapier nog wel. 

Toen ik het opengemaakt had begreep ik waarom het al vóór Sinterklaas kwam, Anneke had er een zak lekkere pepernoten bij gedaan. Maar ook een heel leuke kerstversiering en een elfje. Nogmaals erg bedankt Anneke, echt zo leuk! Voor hier in Zweden is het trouwens helemaal niet vroeg, al weken en weken zijn er reclames betreffende Kerstmis op tv! 

De storm, ja de storm van gisteren. Nou, dat was weer niet leuk. 

Hemelsbreed zo'n 100 km naar het westen, op de fjäll, dus een hoogvlakte, stond een windkracht 12, orkaankracht! Je kunt je voorstellen dat het hier ook geen lolletje was. Toch hebben we geen stroomuitval gehad. Ik denk dat alle zwakke punten er tijdens de vorige storm, anderhalve week geleden, al uitgekomen zijn. En dan komt er zondag weer een storm. BAH! Ze komen allemaal over IJsland aanzetten, daar moeten ze het toch helemaal te verduren hebben. We zien daar niets over op het nieuws hier. 

Deze noordwestelijke stroming is zeer ongewoon, het stormt hier zelden. We zouden nu lekker vriezend weer moeten hebben en er zou sneeuw moeten liggen, maar de vijf centimeter die er tussen de stormen gevallen was, is gisteren weer verdwenen. 

Een ding is zeker, er gaan hier een paar bomen door ons (nou ja, we vragen iemand die er ervaring in heeft) geveld worden, bomen waardoor we ons onveilig voelen. Erg vind ik dat, ik houd van die bomen, het zijn mooie gezonde bomen, maar ook erg grote bomen. Als ze vallen gaan ze of door de keuken, een andere door het gastenhuisje, en weer een andere door de garage of een groot houthok. 

Dus op naar de volgende storm op zondag...

Nou, en dan wachten we maar weer...

op de volgende storm.

Op de windkaart met de verwachting voor de komende dagen, die ik van internet kopieerde, heb ik een gele ster gezet, dat is het gebied waar we wonen. We krijgen de volle laag weer zo te zien. Men is nog niet eens klaar met alle reparaties die gedaan moesten worden na de vorige storm. We zien nog steeds volop auto's rijden van ONE en van ELTEL. Wij zaten een etmaal zonder stroom, kennissen die meer naar het westen wonen zaten 72 uur zonder stroom en na een week hadden delen rond Strömsund nog steeds geen stroom. 

Storm is hier trouwens zeer ongewoon.

Onprettig vind ik het zeker, maar wat klagen wij als we beelden hebben gezien van de Filipijnen, hoe dat land er bij ligt na die alles verwoestende tyfoon. Moet je je eens in die mensen verplaatsen. Ja, als ik dat zie, dan schaam ik me er zeker over dat ik wel eens mopper als het hier stormt of heeft gestormd.

Je hebt bos en je hebt bos...

Hier zullen we weer een poos lekker warmte van hebben!

Wanneer je nog nooit in een bos in Zweden hebt gelopen, in een bos zonder paden, in een bos in onze omgeving, heb je er misschien geen idee van dat er heel moeilijk te lopen valt. Onze hond vindt het niet leuk in zo'n bos, alleen op verharde paden. 

Een bos hier is niet te vergelijken met een bos in Nederland. Ik weet niet echt hoe het in het zuiden van Zweden is, waarschijnlijk niet veel anders dan hier, maar hier is Zweden een grote berg zwerfkeien en anders niet. Grote keien, enorm grote keien, maar ook kleintjes. Op deze zwerfkeien ligt slechts een vrij dunne laag humus. Hierop groeien behalve de bomen voornamelijk mos, bosbessen (blåbär) en vossenbessen (lingon). 

De bessenstruikjes zijn vrij hoog. De ondergrond is erg ongelijk, dat kun je je wel voorstellen. Dit weet onze buurman Clas en ook heeft hij zo'n goed voorstellings- vermogen dat hij weet dat Peter daar met zijn beenprothese niet kan lopen. Dat heeft hij goed gezien, het is echt niet mogelijk voor Peter om door zo'n bos te lopen en dus kan hij ook niet de bomen die tijdens de storm zijn geveld uit het bos halen. 

Deze ondergrond in de bossen is ook een reden dat bomen gemakkelijker omvallen tijdens een storm, ze hebben minder houvast. Zo komt het ook dat er ook gewoon grote gezonde bomen omgaan.

Zelf hadden we zoiets van Oké, jammer dan, we zien het wel in het voorjaar. Komt tijd, komt raad.

Clas had zelf ook omgevallen bomen op zijn erf en in zijn deel van het bos. Een van de vrienden van Clas, Anders heet hij, kwam Clas helpen. Anders helpt Clas heel vaak. 

Ze hebben vroeger ook samen gewerkt. Anders woont meer in het dorp, toevallig naast Margit, van de pepparkakor weet je wel.

En wat schetste onze verbazing... Clas en Anders waren op een gegeven moment in ons bos bezig de bomen eruit te halen! Takken eraf, boom in drieën of vieren, al naar gelang de lengte, en met de tractor het bos uit en netjes op een stapel aan de rand van erf en bos. Zelfs de takken hebben ze afgevoerd. Dat zijn nu echt momenten waar ik dan echt enigszins van kan volschieten. Dit is niet de eerste keer dat Clas zoiets doet. Als we hem dan bedanken en verwennen met iets lekkers (wat we ook doen als Clas niet iets speciaals voor ons gedaan heeft), is het antwoord dat het toch echt niets voorstelt, dat het geen moeite was. Geen moeite? Nou, het is pittig zwaar werk! Als je Clas dan zou zien, zijn voorkomen, zijn uitstraling, zijn gelaatsuitdrukking, zou je gelijk helemaal weg zijn van onze 74-jarige buurman! 

Wat hebben wij het getroffen om naast deze bijzondere man te wonen!

Nog een paar bomen zullen er bij komen, ze zijn nog niet helemaal klaar.

Margits pepparkakor

Gisteren was het donker weer, ik bakte een volkorenbrood en 's middags een lekker krentenbrood. Door de sneeuw die er afgelopen week lag (en die nu weg is door de storm) en het donkere weer van de laatste dagen, moest ik al aan Kerstmis denken.
Ach we zijn nog maar een kleine twee weken verwijderd van de 1e advent! Ik besloot nu eindelijk eens zelf Zweedse pepparkakor (zeg maar Zweedse speculaasjes) te gaan bakken. Bovendien is 9 december in Zweden pepparkakans dag. Ik wilde pepparkakor à la Margit gaat bakken. Jullie kennen deze ontzettend lieve hartelijke vrouw misschien nog wel uit vorige blogposts.
Een van de keren dat ik vorige winter bij haar en Nils-Erik was, liet ze me haar handgeschreven receptenboekje zien. Margit (85 jaar!) is heel goed in het zelf koekjes, cakes en taarten bakken, echt niet te geloven goed! Ze zei dat ze me koekjes zou leren bakken, ha, ha. Nou ja, in elk geval zei ze dat ik maar eens moest beginnen pepparkakor te bakken en ze gaf me pen en papier, zodat ik het recept, onder het genot van koffie en koekjes, over kon schrijven. Evenals het recept van blåbärspaj.
Pepparkakor zijn beslist niet moeilijk te maken. Het deeg maak je een avond van tevoren en zet je in de koelkast tot de volgende morgen.
Maar nu eerst het deeg.

Je hebt nodig:

2 ons roomboter (als je roomboter te overheersend vindt, neem je margarine)

3 dl suiker

4,5 dl bloem

1,5 el stroop

1 ei

2 tl kaneel

1 tl kruidnagelpoeder

1 tl gemberpoeder (ik nam verse gemberwortel en maakte dit zeer fijn)

2 tl bakpoeder

Je doet het zo:
Doe de bloem in een kom en roer daar de kaneel, kruidnagel, gember en bakpoeder doorheen.
Neem een andere kom en smelt hierin de boter enigszins (bijv. in de magnetron) en klop de suiker, de stroop en het ei er met een garde doorheen. Roer dan het bloemmengsel erdoor. Strijk de bovenkant een beetje glad, strooi er een heel dun laagje bloem over en zet het deeg weg in de koelkast.

De volgende ochtend kun je twee dingen doen, nadat je de oven op voorverwarmen hebt gezet, 150 graden.
Kleine balletjes maken, die op de plaat met bakpapier platdrukken tot de maat van een Zweedse kroon (= ongeveer gelijk aan een 2 euro muntstuk). Het platdrukken komt niet zo nauw, want het vloeit gewoon mooi rond uit door de warmte. Genoeg tussenruimte laten dus.
Of het deeg uitrollen op een met bloem bestoven werkvlak en er figuurtjes uitsteken. Dit laatste vond ik zelf geen succes, hoeveel bloem ik ook op werkblad en deegroller deed, het bleef plakken. Daarom ook liet ik het maar bij het ene hart.
Ongeveer tien minuten bakken. Even uitproberen, verschilt per oven (hete lucht of gewoon). Ze moeten al wel een beetje kleuren. Ze worden pas hard als ze afkoelen buiten de oven. Ik had 3x een bakplaat vol.

Daarna kun je de koekjes natuurlijk ook nog naar hartelust versieren met bijv. glazuur.
In Zweden in elke supermarkt te koop in tubes, het heet kristyr. Je kunt het ook zelf maken door 4 dl poedersuiker te mengen met 1 eiwit en 1 tl. ättiksprit. Het laatste is azijnessence. Of gewoon poedersuiker mengen met wat water tot gewenste dikte en in een spuitje doen.

Verwacht geen koekjes die op speculaas lijken, ze lijken ook werkelijk niet op de pepparkakor hier uit de winkel, oh nee, ze zijn vele malen lekkerder! Dat is ook wel te zien, want toen ik net klaar was, zat deze trommel nog helemaal vol! Mums mums zeggen de Zweden oftewel mmmmmmmmm.

p.s. Ik heb het recept ook op Kokkerellen geplaatst, zodat je het daar altijd gemakkelijk          kunt terugvinden.