Aangekomen

Bosanemonen in Rinkesta (midden Zweden)

Vanavond (15 mei) rond etenstijd beiden goed aangekomen. Alles ging prima. Huis is inmiddels lekker warm (het was buiten warmer dan binnen) en ik ga zo douchen en lekker pitten!!!
Wordt vervolgd.................

Reizen

Deense brug

Bijna is het zover, donderdag gaan we rijden. We gaan dus met twee auto's. We blijven niet bijelkaar. Peter vertrekt donderdag een paar uurtjes eerder en op een gegeven moment zal ik hem dan wel inhalen. Peter rijdt n.l. met de aanhanger en mag dus niet harder dan 80 - 90 km. p.uur. We slapen weer in Denemarken op Funen bij Pia en Steffen. De volgende dag slapen we weer in Rinkesta bij Helen. Leuk ze allen weer te zien ook. Kreeg net nog een email van Åke en hij gaat morgen weer richting Stockholm, best jammer. Hij schreef ook dat het goed weer gaat worden, zaterdag 21 graden. Daarna een paar dagen 16 graden en dan weer 20. Ik had zelf ook gezien dat het beter weer zou worden. Prettig dus. Kan de grond tenminste een beetje opwarmen. De grond is nog te koud om er wat in te stoppen en de nachten zijn ook nog te koud. Maar we kunnen al wel een stukje grond voorbewerken volgende week. Eerst maar eens de auto's uitpakken en een paar dagen relaxen. Dit is wel zo'n beetje de laatste keer dat we veel spullen meenemen denk ik. Alles staat dan wel zo'n beetje waar we het hebben willen. Hier in Oosterwolde zijn we nu helemaal op orde. Er gaat ook nog een schilderij naar Zweden dat mijn vader heeft gemaakt. Het is eigenlijk niet echt een schilderij, maar wel zoiets. Mijn vader had een hobby en dat was voorstellingen van Anton Pieck op schaal namaken in een groot 3-D schilderij. Dit schilderij is 1,50 x 1,90 meter ongeveer en ca. 25 cm diep. Het heet "De Brabantsche gebakkraam". Er zit ook verlichting in de huisjes en zo. Mijn vader maakte er iedere winter eentje. Deze maakte hij in 2001. Hij is opgehaald door het bedrijf dat ons verhuisd heeft naar Zweden. Als ze een verhuizing in de buurt hebben brengen ze het daarheen en halen wij het daar op. Het kon niet eerder mee omdat alle schilderijen ten toon hingen in het verzorgingshuis waar mijn vader tot zijn overlijden vorig jaar verbleef. Een prachtige herinnering. Er zijn er nog een stuk of 8. Waar die ooit blijven weet ik nog niet. Maar nu eerst zelf maar richting Zweden. Ik meld me wel weer als we in Zweden zijn. Tot dan, enne... ik wil eigenlijk nog veel meer reacties op de "giveaway". Klik klik op het linkje hier rechtsboven en dan op... reacties onder het berichtje over de voordeur. Ik kijk naar je uit.

"Brabantsche Gebakkraam" (Oliebollenkraam) Anton Pieck toen die in het verzorgingshuis (eetzaal) hing.

GIVEAWAY..........Voordeur..........kleur?

Op de foto van het huis, hier helemaal bovenaan, kun je de voordeur zien. De voordeur is donkerbruin gebeitst. Er zitten 3 stroken groen glas in, verticaal. De voordeur is aan een verfbeurtje toe. Niet omdat hij slecht is, maar omdat hij daar van op zal fleuren. Daarom dit idee............. Alsjeblieft, mailen jullie mij je idee over een kleur voor deze voordeur!!! In de beige-achtige kleur van het huis? Wit, zoals de lijsten van de ramen? Of juist iets knallends?! Stuur me een mailtje met je favoriete kleur en vertel me ook waarom deze kleur je het mooist lijkt. Degene met het voor ons meest aansprekende leukste idee, krijgt van mij uit Zweden een leuk nieuw Zweeds woonblad toegestuurd. Reageren kan tot 15 juni. Je kunt onder dit bericht reageren, maar als je het anoniem wilt kun je me mailen (zie link rechts). Op 15 juni maak ik onze keuze en de "winnaar" van het tijdschrift bekend en publiceer dan de winnende reactie, dus maak er wat leuks van! Succes en alvast bedankt voor je idee, ik kijk er erg naar uit.

Dit tijdschrift misschien (juli nummer) of een andere naar keuze.

p.s. op 12 mei...........misschien verloot ik wel 2 woonbladen, 1 voor het idee, en 1 voor de origineelste grappigste reactie.

Beestjes

De laatste tijd is het met regelmaat erg mooi weer geweest. Met Rush kon ik naar de bossen, het Drents-Friese Wold heet het hier, is erg mooi met heide, zandverstuivingen, bossen. Vandaag ontdekte ik bij Rush een teek, in ene zag ik hem daar zitten bij haar oor, zo groot dat hij inmiddels zichtbaar was door haar zwarte haar heen. Gelukkig is ze kortharig, zodat ik de volgezogen viezerik zag zitten. Eenmaal thuis heeft Peter hem eruit getrokken, heb ik hem met een postzegelloep bekeken (is die ook nog eens ergens goed voor) en vastgesteld dat alles eruit is, dus geen deel van de kop blijven zitten of zo. Lekker alcohol op het wondje gedaan. Rush is dan altijd zo enorm braaf, echt niet te geloven. Ze laat het allemaal gewoon toe. Bij de dierenarts is ze ook altijd zo makkelijk. Panisch ben ik voor teken en schrok me dus rot. Dit omdat onze vorige hond Cayan het van de dood heeft afgehaald een aantal jaren geleden. Door een teek had hij de ziekte van Lyme opgelopen. Cayan was langharig, we gaven hem altijd trouw druppels voor vlooien en teken, en hebben de teek nooit opgemerkt. Toen we met kerst op vakantie waren in Cap d’Agde (Zuid Frankrijk) werd Cayan lusteloos, wilde niet meer uit. Deed een plas tegen een boom en toen zag ik het, zijn plas was rood. Rode bloedlichaampjes dus die afgebroken worden door die ziekte. Direct naar de dierenarts. Die wist direct wat het was, ook omdat Lyme in de Méditerranée veel vaker voorkomt omdat er veel meer besmette teken zijn. Hij heeft hem een injectie gegeven, Cayan leek wel gedrogeerd. Wilde alleen maar in het donker liggen, kon geen licht verdragen in zijn verwijde pupillen. Hij at niet en we zijn wel 5 x teruggeweest bij de dierenarts die vertelde dat hij toch echt heel goede hoop had dat Cayan het zou overleven. Daar kreeg hij uiteindelijk ook gelijk in, maar het was echt kantje boord. Maar ik heb de laatste weken ook mooie beestjes gezien hoor. Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel Citroenvlinders gezien als nu en hier in het Drents-Friese Wold! Ik hoop snel te komen met een blogverhaal over onze a.s. reis naar Zweden, want daar gaat deze weblog toch eigenlijk vooral over.

De lift

Tja, en dan wonen we alweer ruim drie weken in Oosterwolde. In een flat dus en dat voor buitenmensen! Maar daar kom ik later nog wel op terug. Eerst eens over Rush en de flat of Rush en de lift. Eigenlijk maakt het Rush niet uit, al denk ik dat ze het in Zweden wel leuker vindt. Maar als ze maar heerlijk haar plekjes in huis heeft, haar natje en droogje krijgt, lekker tegen je aan kan liggen als je op de bank zit en vier keer per dag uitgelaten wordt is ze helemaal gelukkig. Uiteraard gebeurt dat allemaal, want we willen niets liever dan haar gelukkig zien natuurlijk. Daarom haal je haar ook uit het asiel. Er is wel iets dat ze niet erg begrijpt sinds we in de flat wonen…………….waarom moeten we in ’s hemelsnaam eerst in een hokje (lift) waar we alleen maar staan te wachten, gaan we er dan weer uit en dan pas naar buiten? Ze kijkt me soms aan zo van….: “Waar is deze onzin voor nodig, waarom gaan we niet gelijk rechtdoor naar buiten?!” Rush is ook heel erg fel op katten, ze haat ze, of misschien is het anders en is het een soort jachtinstinct, wie zal het zeggen. In Oudesluis had ze de kat “Rusty” van de buurman. Menig keer ging ze achter hem aan en de eerste twee keer kwam ze terug met haar staart laag en een kapotte bloedende neus. We dachten dat ze het wel af zou leren, maar de reflex om direct achter een kat aan te gaan bleef. Ook achter Rusty aan. Dan ging ze achter hem aan, was tot zeer dicht bij de blazende Rusty genaderd, dacht aan de scherpe nagels in haar neus en liep weer terug, gillend eigenlijk. Dan weer naar Rusty toe en dan weer terug, alsmaar gillend. Ze wilde zo graag aanvallen, maar durfde niet meer. Als je dan riep kwam ze gelijk naar huis. Laatst gingen we hier in Oosterwolde ’s avonds nog even een rondje doen. Toen we terugkwamen en eenmaal binnen waren, zag ze achterom kijkend door de twee paar dubbelde glazen schuifdeuren, buiten een kat staan. Hij keek naar binnen. Ze vloog op de deuren af, maar ik trok haar terug. De lift was inmiddels gearriveerd en we gingen naar (onze) 2e etage. Eenmaal op de 2e stapten we uit de lift. Direct vloog ze weer naar links, de richting waar zich op de begane grond de glazen deuren, met daarachter de kat, bevonden. Ja logisch, wat weet een dier nu van etages. Voor haar zien ze er hetzelfde uit. We gaan alleen maar even in een hokje……… Erg grappig was het wel.

Vooral haar blik toen daar geen kat was............

Voorjaar

En dan is het voorjaar. Ook in Zweden begint het voorjaar en smelt de sneeuw nu erg hard weg, want natuurlijk begint het voorjaar in Zweden later. Op 30 april wordt tijdens Valborgsmässoafton gevierd dat de winter eindelijk voorbij is en dat de lente is gearriveerd. Vorig jaar schreef ik al over Valborg dat je een beetje kunt vergelijken met onze paasvuren. Mensen komen bij elkaar rond een vuur en er wordt gezongen. Vroeger dacht men dat uit de rook van het Valborgsmässovuur ook het weer te voorspellen viel: trok de rook naar het noorden dan werd het een koude lente, trok de rook naar het zuiden dan werd de lente mild.
In Nederland wordt op deze dag natuurlijk Koninginnedag gevierd, een toevalligheid is dat de Zweedse koning Carl XVI Gustaf ook op 30 april jarig is! We verheugen ons er nog steeds, en eigenlijk steeds meer op om weer te gaan! Vandaag eerst hier maar eens op verkenning gegaan. Op tien minuten rijden heb je de Drentse bossen, heidevelden en zandverstuivingen. Rush lekker mee. Al snel een prachtig gebied gevonden en met Rush naar de toegang gelopen die bestaat uit een afrastering voor schapen en dus ook een (wild-)rooster. Ook een bord. Honden zijn 's zomers niet toegestaan vanaf 15 maart, ook niet aangelijnd. Ik wist niet dat er schapen lopen, ik vind het dan wel begrijpelijk dat honden niet mogen. Dan maar de andere kant op. Daar is een meer. Het Aekingermeer (foto boven van het net geplukt, dat is natuurlijk een zomerfoto). Erg mooi, met rietkragen, berken die in het blad aan het komen zijn en dennenbomen. Warempel, ik voelde me een beetje in Zweden. Een meer, berken, dennen.......tja met een beetje fantasie. Een heel eind gelopen, en een kwartiertje in de zon gezeten aan het meer op een bankje. Rush kwam naast me zitten op het bankje. Wat een helder water. Je keek zo op de bodem van wit zand. Daarom ook zo helder natuurlijk. Komend weekend komt Suzan (een van de trouwe volgers van deze blog), dan gaan we samen ook die kant op. Wellicht laten we Rush thuis bij Peter, dan kunnen we de wandeling over de zandverstuiving/heide doen. Lekker even op het terrasje even verderop. Suzan blijft slapen, er is een logeerkamer hier in de flat. Heel handig, dan hoeft ze niet dat hele eind terug te rijden 's avonds. We verheugen ons erop.............
Een nieuw recept op Kokkerellen.............
Janssons frestelse

Oosterwolde

Zo, eindelijk, het begint wat te worden hier in Oosterwolde. Het zat niet helemaal mee om het zo maar te zeggen. Het appartement wel hoor, dat is prima. Maar Peter kreeg problemen met zijn beenprothese en dus met zijn “stomp”. Daar zat eind maart een giga blaar op. Echt zeer verontrustend, dat vonden ook de revalidatiearts en de prothesemaker. Maar goed, op Peter zijn verjaardag eind maart zaten we bij de huisarts in ’t Zand (nabij Oudesluis) om toch maar even de blaar en dus het probleem te laten zien, we vertrouwden het niet. Dat was maar goed, de huisarts belde gelijk de revalidatiearts in Heliomare te Wijk aan Zee. We kregen betadinezalf, zalfgaasjes en zeer huidvriendelijke grote pleisters mee om daar weer overheen te doen. Na 8 dagen zeer zorgvuldig de wond verzorgd te hebben, moest Peter gisteren in Heliomare komen. De wond ziet er mooi uit, maar is nog steeds niet helemaal dicht. En dit alles komt door verkeerde materialen. Ik ga hier maar niet over uitwijden en jullie daarmee vermoeien. Peter gaat nu nieuwe materialen krijgen, maar daar gaat wel een tijd overheen natuurlijk. We hopen dat alles op tijd klaar is, zodat we half mei naar Zweden kunnen zoals we van plan zijn. Voorlopig kan hij al 9 dagen zijn prothese niet dragen en alleen op 1 been en krukken lopen. Het gevolg hiervan was ook dat ik, na de overdracht van het appartement hier, alles alleen moest doen. Jeetje, en ik was al best wel moe. We gingen 1 april (de dag van de overdracht) met onze twee auto’s afgeladen naar Oosterwolde. Alles wat in die twee auto’s zat heb ik naar de 2e verdieping gebracht. Maar er staat ook nog veel in een garage in Veenhuizen, een kilometer of tien hier vandaan. Nou ja, we zien wel. Als we eerst maar kunnen slapen. Peter heeft Joke en Hendrik Jan gebeld, die wonen in Ansen, ruim een half uur rijden van Oosterwolde. Zij hebben geholpen het bed uit de garage te halen (die Tempur matrassen zijn alleen niet te tillen, echt niet, vooral niet omdat wij dikke hebben). Dat was 1 april ’s avonds, nog gezellig ook! Wat gaan drinken met z’n 4-en in het dorp. De dag erna, op Goede Vrijdag, kwam de antieke linnenkast van mijn vader. Die was opgeslagen bij de verhuizer die ons naar Zweden had verhuisd. Laten nu dezelfde twee jongens (mannen), Lammert en Rudolf, die in Hoting onze huisraad afleverden, ook de kast brengen hier!!! Wat leuk. Bij een kop koffie boden ze spontaan aan te helpen met de garage leeg te halen en de zware kast en andere dingen hierheen te verhuizen. Jeetje………..hulp uit onverwachte hoek! De volgende dag, op hun vrije zaterdag dus, kwamen ze met een gehuurde kleine vrachtauto en met z’n 3-en. Lammert had ook zijn broer nog gecharterd. Zo rond de middag stond alles hier, en de kast (soort wandmeubel) in elkaar en mooi op zijn plek. Echt geweldig. En dan nu afrekenen………………afrekenen???? Nee hoor, dat is helemaal de bedoeling niet. Alleen de dertig euro voor de huur van de kleine vrachtauto (die moesten zij ook huren) en verder wilden ze er niets voor hebben. Wat enorm aardig zeg. Ze waren misschien mijn hachee nog niet vergeten (in Zweden), ha, ha. Natuurlijk hebben we ze wel alle drie wat gegeven, we waren veel te blij. Inmiddels zijn we een week na de overdracht en begint het hier wel op orde te raken. Oh ja, we hadden vorig weekend ook nog een verstopping! Het water liep niet meer weg, het aanrecht, de wasbak in de badkamer en de wasmachine konden hun water niet kwijt. De vorige eigenaresse gebeld, zij had nog nooit last gehad. Nou ja, weet ik ook niet. De plaatsvervangende huismeester kon het probleem ook niet oplossen. Bedrijf gebeld, en na uren was de verstopping verholpen. De volgende dag belde de vorige eigenaresse om te vragen of ze langs mocht komen. Dat mocht en ze kwam met een heel mooie voorjaarsplantenbak. Voor de narigheid. Ze zei ook dat de rekening naar haar moest. Nou dat is dan ook weer leuk opgelost. Het was ook nog heel gezellig bij een (paar) kopje(s) koffie. Ik zit dit nu te schrijven met heerlijke muziek van Lucinda Williams op mijn hoofd (koptelefoon), wauw, ontspannend!!! Nog wel wat dingen in te ruimen en uit te zoeken, maar we wonen nu hier en het zijn dingen die geen haast hebben. Nu heerlijk een maandje uitrusten voor we naar Zweden (hopen te) gaan en genieten van de prachtige omgeving hier. Bossen, zandverstuivingen, het is hier echt een van de mooiste stukjes van Nederland! Peter nam me eergisteren nog mee voor een mooie rit om aansluitend heerlijk even te relaxen op een terrasje met uitzicht op de Drentse bossen en met het mooie weer. Ook heeft hij me iedere avond verwend met heerlijke etentjes hier in het dorp. Ik heb nooit hoeven te koken! Ook voor hem was het uiteraard, buiten de ellende met zijn been, niet leuk toe te moeten kijken en niets (of niet veel) te kunnen doen............

Verder wil ik jullie nog allemaal bedanken voor de leuke kaarten! En.....tot gauw.