Ruitontdooier

Zaterdagochtend gaan we rijden. We hebben allebei zo’n zin om in Hoting te zijn!!! ’s Avonds slapen we dan weer op het bekende adres in Denemarken, bij Pia en Steffen. Zelf moeten ze naar een feestje, maar “de deuren zijn los” schreef Pia. Ik denk dat de sneeuwproblemen er nu wel minder zijn dan vorige week, toen ze schreef dat de wegen soms onbegaanbaar waren door sneeuwduinen. Ze wonen een kwartier van de snelweg, dus landweggetjes af. In de onderste helft van Zweden ligt ook veel sneeuw. Hogerop, zoals bij ons in Hoting ligt weinig. Åke mailde afgelopen weekend nog met de vraag of zijn sneeuwscooter bij ons in een carport mocht, omdat er te weinig sneeuw lag om hem in zijn eigen stal te parkeren. Geen probleem uiteraard! Hij zou weer naar Åkersberga gaan en komt samen met Wiveka weer terug op kerstavond, de 24e. Net als vorig jaar. Ik ging toen ’s avonds de hond uitlaten en zag al direct dat ze aangekomen waren aan de “kaarsen” buiten. Ik weet niet goed hoe ik ze moet noemen, maar in Zweden kan je ze overal kopen, in 4-packs, 6-packs, bij de supermarkten, benzinestations, enz. Ze worden heel veel gebrand, maar vooral op speciale avonden zoals kerstavond, oudejaarsavond. Natuurlijk deden wij daar graag aan mee. Hoe zal ik het uitleggen. Nou stel je een verfblik voor van 1 liter. Deel de hoogte door drie en denk daar rood kaarsvet in met een giga dikke pit. Ze branden heel goed, zelfs met lichte sneeuw of met wind. Het staat zo leuk als de mensen die (een paar) bij de voordeur hebben branden. Vorig jaar hadden we op de heenweg heel veel sneeuw in zuid Zweden, tot Jönlöping zeg maar. In het zuiden strooiden ze toen WEL zout (in Jämtland NOOIT), maar het was ook erg koud. Al het zout op de voorruit wilden we wegwissen met de ruitensproeiers, maar die zaten inmiddels dicht, door de kou wellicht. Gelukkig gaat Peter altijd goed voorbereid op pad. In allebei onze deuren zat ruitontdooier of sproeivloeistof, hoe je het maar noemen wilt. Dus, om de ca. 20 km. stoppen op een parkeerplaats, allebei gewapend met spuitfles uit de auto, eigen helft van voorruit inspuiten, allebei weer snel in de auto, ruitenwisser aan en tada tada, wat heerlijk, we zien weer wat. Dus we hopen dat het niet sneeuwt in zuid Zweden op zondag. We zien wel waar we dan slapen. Niets besproken. Misschien de Ibis in Nyköping, misschien komen we nog verder als het weer goed is en komen we boven Stockholm.
Vandaag nog naar mijn moeder geweest. Ik was blij dat ze goed geluimd was. Veel beter dan de laatste weken. Dat is fijn om haar zo in gedachten te hebben.

Net de hond nog uitgelaten, het had een beetje gesneeuwd. Daardoor viel er iets beter te lopen op de gladde stoepen. De bomen zijn hier enorm dik berijpt, zo sprookjesachtig. Echt heel dik, de dunste takken zijn wel 1 cm dik van de rijp. Ik liep er net van te genieten, hier staan heel veel bomen in het dorp, vooral veel oude(re) eiken. Zo mooi, ze gaven licht als het ware tegen de donkere sterrenhemel! Echt bijzonder.

Voetbalplaatjes

We zijn ons vertrek naar Zweden aan het voorbereiden. Nog even dit, nog even dat uitprinten, nog even hierheen, nog even dat kopen. Je kent het wel. Vandaag naar de winkels geweest. Ik was ook even bij C1000. Bij deze super delen ze al een poosje voetbalplaatjes uit. Twee maanden geleden stonden de kinderen (jongens) buiten te wachten op mensen die geen interesse hadden in de voetbalplaatjes. Mensen zoals ik (zonder kinderen en kleinkinderen). “Heeft u nog plaatjes, heeft u nog plaatjes?!!” Als je dan naar ze toe liep was het een wirwar van kinderhanden, hopend op een hand plaatjes. Vandaag waren de kinderen nog op school. Geen bedelende jongens. Verderop liep een moeder met een dochtertje in een wandelwagen en een zoontje van een jaar of vier à vijf. Ik hield ze staande en het jongetje was erg blij met de plaatjes. Dat is toch leuker dan ze in de vuilnisbak te doen of te weigeren bij de kassa. Maar ja, ik was iets vergeten te kopen vanmorgen. Ik besloot vanmiddag om, ondanks de spekgladde stoepen, maar even lopend naar de winkels te gaan. Ik had dus niet veel boodschappen en kreeg maar één voetbalplaatje. Onderweg naar huis kwam ik wel jongens tegen, maar ze waren steeds met z’n tweeën of meer. Toen ik al bijna thuis was kwamen me twee meisjes van een jaar of twaalf en een jongen van een jaar of acht à negen tegemoet. Ik liep op hen toe en vroeg aan de jongen of hij nog een voetbalplaatje wilde hebben. Hij keek me een beetje verbaasd aan en zei heel enthousiast "Oh, ja". Hij draaide drie rondjes van blijdschap en riep daarbij: “Goh, wat leuk , dank u wel, wat leuk, goh wat vind ik dit leuk!” Wat een enthousiasme om een eenvoudig voetbalplaatje, kinderen kunnen dus nog best blij zijn met een kleinigheid!

Sinterklaas en de auto

Nog even, dan is de rust weergekeerd in ons appartement! Dan is Sinterklaas weer naar Spanje en kan Peter niet meer naar het Sinterklaas Journaal kijken. Jawel, mijn man, deze zeebonk, keek iedere dag trouw naar het Sinterklaas Journaal! Vooral geboeid door de “baby Piet”.
De auto was gisteren klaar, de gepeperde rekening komt nog. We zijn er gelijk maar mee naar de Achterhoek gereden, even kijken hoe hij rijdt. We moesten toch nog even naar de accountant en dat is 110 km heen en dat ook weer terug. Hij lijkt weer O.K. Sneeuw onderweg, maar op een sukkel na, die 30 km p.u. ging rijden op een weg waar je 100 mag, ging de reis voorspoedig. Natuurlijk pas je je snelheid een beetje aan, maar je kon nog makkelijk tussen de 60 en de 80 rijden. Het was echt niet normaal. Nu woensdag nog naar de Randstad, ook nog een lange rit. Als hij het dan nog goed doet, hebben we weer wat vertrouwen. Er stond een mooi kerstpakket op de passagiersstoel in de auto, cadeautje van de garage. Het was een kerstpakket van de Wereldwinkel met allemaal Fairtrade producten erin. Echt een groot pakket. Goh, hoe is het mogelijk, ik ben zelf ook een fan van de Wereldwinkel en van Fairtrade producten. De auto is ook helemaal gepoetst en staat in de was. Ook van binnen hebben ze hem helemaal schoongemaakt, dat hadden we gevraagd. Hier bij de flat maak je hem niet zo gemakkelijk zelf schoon. We hebben ook de belettering eraf laten halen. We rijden dus geen reclame meer voor ons navigatie instituut. Peter geeft alleen in het voor- en najaar nog maar een korte cursus en we stoppen met het navigatie instituut. Peter gaat nu 's winters examens maken. Nu de belettering er af is, kan ik tenminste mijn middelvinger weer eens opsteken als ik een giga mafkees tegenkom in het verkeer, ha, ha. Nu zijn we niet meer zo duidelijk herkenbaar en staat er geen naam van de website meer achterop. Niet dat ik dat gewoonlijk vaak wil doen, maar zo’n enkele keer…………….

Klenäter

Ik ben nog een beetje vroeg met dit recept. Het is n.l. voor de jaarwisseling. Zoals wij oliebollen en appelflappen eten, eten ze in Zweden vaak "klenäter". Nu alvast dit recept. Ten eerste omdat ik er nu tijd voor heb en eerdaags aan het reizen ben en zo. Ook omdat je er dan alvast rekening mee kunt houden als het je ook leuk lijkt ze te maken. Dus klik hier maar op klenäter, of op de link "Kokkerellen" rechts.

Houten poot, ook wel genaamd Woodleg

Peter zijn prothese is klaar. Zijn oude is ook helemaal weer in orde om als reserve te dienen. Afgelopen voorjaar vertrokken we ook naar Zweden, toen had Peter ook een prothese aan en ook een reserve mee. Zoals velen hier afgelopen zomer al wel gelezen hebben, had hij enorm veel pech en zijn ze in de loop van de zomer allebei onder hem gebroken. Er hadden wel ernstige dingen kunnen gebeuren. Je zal bijvoorbeeld bovenaan een trap staan als hij onder je breekt. Of je steekt een drukke straat over. Nu bleef het bij een kapotte broek en blauwe plekken, en dan de schrik natuurlijk! Peter heeft besloten om voor de zekerheid nu toch ook zijn houten poot mee te nemen. Mocht hij dan ooit weer zoveel pech hebben, kan hij in ieder geval lopen en hoeft geen weken verplicht te zitten. Houten poot, grapje zeker? Nee, geen grapje. Om het te laten zien zal ik wat meer over Peter vertellen voor hen die hem niet kennen. Peter heeft altijd als kapitein de wereldzeeën bevaren. Toen hij 21 jaar was, was hij nog stuurman en verloor toen zijn onderbeen (door de knie) door een ongeval op zee. Een splinternieuwe kabel die knapte. Van de scheepvaartinspectie mocht hij niet meer varen, dat kon toch immers niet met anderhalf been en een prothese. Maar Peter wilde WEL varen, ook zijn studie zou anders voor niets zijn geweest. Gelukkig had hij een revalidatiearts die heel erg zijn best voor hem heeft gedaan en hem heeft geholpen in de strijd om weer te mogen varen. Op een gegeven moment mocht hij uitvaren en er gingen twee mannen van de scheepvaartinspectie mee. Het werd erg slecht weer, de twee mannen van de scheepvaartinspectie lagen zeeziek in hun kooi en wilden zo snel als het kon weer van boord. Ze waren wel overtuigd, Peter mocht varen. Hij heeft nog heel lang gevaren, maar op een gegeven moment werd het toch wel zwaar en is hij aan de wal gegaan. Hij ging lesgeven aan de hogere zeevaartschool in Amsterdam. Dat was nagenoeg tegenover het scheepvaartmuseum. Daar ging hij tussen de middag met collega’s wel eens wat eten in het restaurant, dat kon toen nog zonder problemen. Bij het scheepvaartmuseum lag ook de replica van het V.O.C. schip Amsterdam. Velen zullen het schip kennen van een rondvaart door Amsterdam, waarbij vaak achter/onder de spiegel van de Amsterdam gevaren wordt. Van het een kwam het ander en men vroeg aan Peter of hij (als vrijwilliger) op de Amsterdam wilde figureren (ook in een rollenspel) als schipper in dienst van de V.O.C. In V.O.C.-uitdossing uiteraard. Dat is hij in zijn vrije tijd gaan doen. Foto's van hem zullen in menig fotoalbum zitten, want wat werden er vaak foto’s gemaakt door toeristen. Zelf ben ik ook wel eens in V.O.C. uitdossing op de Amsterdam geweest tijdens een museumnacht. De prothesemaker die Peter destijds had, vond het enorm leuk om voor hem een houten poot te maken. Hieronder een foto van Peter op een steiger van het scheepvaartmuseum. De foto is al wel een jaar of 8 oud en gescand van een gewone foto. De kwaliteit is daarom niet je van het. Inmiddels is Peter wel wat grijzer geworden, ha, ha. Oftewel hartstikke grijs. Het scheepvaartmuseum is nu al een paar jaar dicht, omdat er zo nodig een peperdure verbouwing plaats moest vinden. De Amsterdam werd op een andere, nabijgelegen plaats gelegd. Ik heb een paar weken geleden gehoord dat het museum nu bijna klaar is. Alles zal anders zijn.

Peter is trouwens ook vaak ’s winters in de Oostzee en de Botnische Golf geweest. Tot bovenin. Barre omstandigheden waaraan hij toch leuke herinneringen heeft!

Het wintert

Januari 2010, achter ons huis vanuit de altan

Wat een vroege winter hè?!! Niet alleen in Zweden en bij ons, maar een groot deel van Europa is in de ban van de winter. Dit roept weer reacties op bij mensen om ons heen. Meestal onbegrip eigenlijk omdat wij gewoon weer naar Zweden willen gaan. Daar is de gemiddelde temperatuur natuurlijk veel lager dan in Nederland. “Wat moet je daar nou, waarom blijf je niet gewoon hier, is het hier niet koud genoeg?” Maar ……………. als we het niet fijn zouden vinden om te gaan, zouden we het toch zeker niet doen! Je gaat toch niet ergens alleen maar heen om het weer. Ik moet wel toegeven dat je zo’n winter eerst zelf meegemaakt moet hebben om te weten hoe het is om er met dat klimaat te leven. Ik kan verzekeren dat het toch heel anders is dan een Nederlandse winter. De kou voelt doorgaans anders dan in Nederland. Natuurlijk is het koud, maar de lucht is (meestal) veel droger. Daardoor voelt het minder onprettig. Dat de lucht droog is merk je bijvoorbeeld al aan het feit dat je er nooit een sneeuwbal, laat staan een sneeuwpop kunt maken. Althans niet van december tot maart/april. Ook in Jämtland heb je een kwakkelperiode. Zeg maar in november en april. Dan is het vriezen en dooien en ook vervelender wellicht. Maar in die maanden zijn wij er niet, dus daar kan ik nog niet over oordelen. Daarbij komt dat ik nog altijd een kinderlijk “houden van sneeuw” heb. Het grappige is dat mijn broer dat ook heel sterk heeft. Alleen het licht in je huis al door de sneeuw. Daar word ik al vrolijk van. Dus als het dan winter moet zijn, dan graag met sneeuw. Velen hebben er een hekel aan, ik niet. Natuurlijk is het niet leuk als je er 2x zo lang over doet om thuis te komen als het sneeuwt. Maar dat is Nederland. Teveel auto’s op een klein stukje land. De Zweden zijn heel anders ingesteld op de winter. Gewoon spijkerbanden en lekker warme kleding. Daarom ook is het beter om zulke dingen in Zweden aan te schaffen. Ik moet wel zeggen dat ik hoop dat het in Zweden iets minder koud zal zijn dan nu als we omhoog rijden. Ik heb net nog de prognose voor de komende tien dagen bekeken en dat ziet er beter uit. Overdag rond nul als we zo’n beetje vertrekken. Ik hoop dat de prognose zo blijft. (Twee uur later was de prognose alweer veranderd, -10 overdag, zal nog wel een paar keer veranderen). Ik heb echt erg veel zin om er te zijn. Wel weer dubbel i.v.m. m’n moeder uiteraard. Ze is behoorlijk achteruit gegaan door de operatie. We waren er zondag. Het was een beetje druk voor haar, want mijn broer Wim was er ook en ook nog drie heel lieve dames; Barbara, Rie en Ief. Zij gaan ook regelmatig op bezoek bij mijn moeder. Door de drukte was ze een beetje van slag. Aansluitend zijn we nog op bezoek gegaan bij Ingrid en Menno in Bovenkarspel. We hadden ze denk ik al drie jaar niet gezien. Ze woonden vroeger tegenover ons. Ik paste een enkele keer wel eens op de kinderen. De kleinste was toen nog baby. Later verhuisden ze naar Bovenkarspel en nu zijn Michelle en Arjan alweer 5 en 7 jaar. Het was echt heel erg leuk. De kinderen stonden al voor het raam te zwaaien toen we aan kwamen lopen. Ik werd gelijk mee getroond naar de zolder om de racebaan te zien. Later moest ik meedoen natuurlijk. Het was gewoon een heel leuk weekend. Zaterdag hadden we Irma en Ronald op bezoek. Heerlijk om met gelijk gestemden te praten over Zweden. Zij hebben ook een huis in Jämtland en hopen er snel permanent te kunnen wonen. Het was erg gezellig. Vandaag kwam Silvia hier (na twee uur rijden) en we zijn samen naar Drachten gegaan. De tijd was te kort. En dan ga ik zo Pia en Steffen (op Funen, Denemarken) maar eens mailen dat de kans groot is dat we 11 december bij ze zullen slapen. Waar we de 2e nacht zullen slapen weten we nog niet. Niet bij Helen, want ’s winters gaan we niet zo’n eind van de snelweg af en zij woont vlakbij Eskilstuna. Ik hoop dat we boven Stockholm zullen belanden, maar dit hangt van het weer af.

p.s. klik eens op de blog van Janneke over de winter nu, net onder Stockholm.

Niet blij, maar eigenlijk toch ook weer wel!

Nog twee weken ongeveer, dan staan we in de startblokken. Tenminste dat hopen we. Het zal weer eens niet waar zijn. De Mercedes heeft weer eens "panne". We dachten ooit juist een degelijke splinternieuwe auto te kopen. Peter viel ook eigenlijk op deze auto omdat het toen zo’n beetje de enige auto met veel bagageruimte was, waar hij met zijn beenprothese probleemloos instapte. Hij zit zo lekker ruim voorin. Maar er zat al vrij snel en dus al een hele tijd een ratel in de motor waar geen monteur de oorzaak van kan vinden. Hierdoor zitten we vaak met kromme tenen. Maar het went, hij rijdt immers al een paar jaar met dit nare geluid. Het is een automaat (ivm Peter zijn prothese) en maakt dit geluid altijd tegen de tijd dat de wagen moet schakelen, dus bijv. rond de 40 km, rond de 80 km. Heel vervelend op 80 km. wegen. Vandaag moest Peter om 08.00 uur in Drachten zijn en ik om 09.00 uur in Wolvega. Aangezien mijn auto in Zweden staat, bracht ik Peter naar Drachten en reed door naar Wolvega over Heerenveen. Ik verwachtte veel te vroeg in Wolvega te zijn, maar er was bij Heerenveen een ernstig ongeluk gebeurd en ik deed 3 kwartier over het klaverblad. Ik was 5 minuten te laat in Wolvega. Later Peter weer opgehaald. Toen we ongeveer 20 km van huis waren begon het……..een enorme ratel. Het leek net of er een stuk plastic meedraaide met een ventilator zeg maar. Wij gestopt, motorkap open, STANK, niets te zien. Besloten het erop te gokken naar de garage in Oosterwolde te rijden, waar de auto morgen toch al naar toe zou voor een beurt. De monteur hoorde het direct. Een lekke (kapotte) verstuiver. Meteen was duidelijk waarom de auto de laatste 2 maanden zo vibreerde. Dat is de oorzaak volgens de monteur. We zijn de auto nu wel een week kwijt en we laten gelijk alle verstuivers maar vervangen. Die kosten rond de honderdvijftig euro per stuk (elektronische verstuivers, nou ja, zal wel). Dat wordt weer eens een gepeperde rekening, de halve motor schijnt ook nog uit elkaar te moeten. En een huurauto voor een week, ook vierhonderdvijftig euro. Soms staan we zo in tweestrijd wat te doen. Maar ja, als hij zo is als vandaag, verkoop je hem ook niet. En er zit nu motorverwarming in en (Zweedse) extra koplampen erop. Spijkerbanden in de maat van deze auto. Dus maar laten maken en weer een jaar mee rijden. Dan maar weer eens zien. Waarom ben ik toch ook blij? Nou, dat is wel te raden denk ik. Je zult dit toch krijgen als je in de kou in Zweden rijdt. Bijvoorbeeld tussen Sundsvall en Hoting, waar helemaal niets is. Dat is drie uur rijden en waarschijnlijk is het daar dan ook erg koud zodra je van de kust raakt. Dus ja, toch wel heel blij dat het dan nu gebeurde!