Nou hier ook!

Zag het nieuws over de ijzel in het noord-oosten van Nederland. Dat was goed raak. 

Zag ramen die matglas geworden waren, mensen schaatsen op straat, zelfs een marathon in de stad Groningen. Bijzonder is het wel. Best leuk voor de kinderen een dagje vrij en lekker schaatsen op straat.

Hier hadden we in Zweden ook zo'n ijzel half december, een heel groot gebied, wel enkele malen het formaat van Nederland. Onze buren hebben toen zelfs nog twee dagen vast gezeten onderweg. Maar daar is allemaal allang weer sneeuw overheen gekomen en de wegen zijn goed te berijden.

Maar na de jaarwisseling is het hier koud geworden, echt het weer zoals januari hier hoort te zijn.

Dit zijn de vooruitzichten (even op de foto klikken hoor, hij is nogal klein):

De grote getallen zijn de temperaturen rond 12.00 uur 's middags en de kleine getallen eronder de nachttemperaturen. De ervaring leert dat het hier nog wel iets kouder wordt, komt door de ligging van het huis, dus we zullen de -30 zeker halen. Vanaf het weekend wordt het weer milder.

Maar geen zorgen hoor, de hondjes krijgen bij temperaturen kouder dan vanaf ongeveer -10 à -15 een jasje aan en wij doen ook een extra laagje. En of het buiten nu +10 is of -40 (koudst wat we hier meegemaakt hebben) in huis is het altijd lekker 22 graden!

't Zou toch ook leuk zijn als het in Nederland nu nog eens echt ging winteren met een elfstedentocht tot gevolg! De keren dat ze er vroeger waren zat ik (in de Randstad) de hele dag te genieten voor de buis.

Bedankt voor jullie berichtjes op mijn buikpijn en de e-mails met bezorgheid vooral ook! Het is nu rustig in m'n buik en ik wacht nog maar even af. Ik hoop dat het wegblijft.

Gon

Smetteloos wit

Ik schreef het vorig jaar ook al, ik voel altijd een leegte na de jaarwisseling. 

De feestdagen en daarna... gewoon even niets. 

Ik besloot om vanaf vier januari mijn plan om net als vorig jaar het huis helemaal door te gaan lopen uit te gaan voeren. Alle kasten door, het hele huis. Elke dag wat. 

Vorig jaar flink geruimd en me voorgenomen dat een jaar later weer te gaan doen en alles wat een jaar niet gebruikt is (denk aan keukenspullen, kleding die toch nog bewaard is, andere zaken) nog eens heel kritisch te bekijken en toch weer veel weg te doen. 

Klik maar op de foto voor veel mooier beeld.
Dit is achter ons huis op een paar minuutjes lopen via het sneeuwscooterpad.
Het sneeuwscooterpad dat alleen onze buurman elk jaar maakt en gebruikt heel af en toe.

Ik hoop daar nu dus mee te beginnen en hoop dat ik me goed zal voelen. Vandaag ging het wel weer. De eerste kerstdag werd helaas verknald doordat ik in de loop van de middag ontzettende buikpijn kreeg. Ik kon amper lopen en het zweet brak me uit. 

Het enige wat draaglijk was, was liggen op mijn linkerzij. Vier uur duurde het en het verdween weer net zo plots als het op kwam zetten. 

Maar het eten wat wij voor 's avonds in ons hoofd hadden aten we niet en besloten dat dan maar te verzetten. Het werd een crackertje met kaas en een bakje Griekse yoghurt.

Helaas herhaalde dit zich op 2 januari, alleen duurde het geen vier uur, maar negentien uur! We waren allebei best ongerust. Maar ja, weekend. 

'Zal wel weer over gaan,' dacht ik. Weer was het alleen draaglijk op mijn linkerzij. Niet op mijn rug, niet rechts. Staan en lopen al helemaal niet.

Ik eet altijd gezond en verstopping is dan ook uitgesloten. Ook heb ik niet teveel gegeten, een paar oliebollen op oudejaarsdag en wat salade waren de enige uitzonderingen op mijn normale eetpatroon. Ik hoop dat het nu wegblijft.

Verder begon het jaar met verse sneeuw! Het kon niet mooier want de sneeuw die er lag en wat oorspronkelijk zo'n 30 cm was, was aardig ingeklonken. Eerst kwam er ijzel overheen, toen strenge kou waardoor het een soort van vriesdroogt en dus slinkt. Daarna kregen we storm Staffan en dus veel troep uit de bomen op de harde sneeuwlaag. Werkelijk het begon tijdens de jaarwisseling te sneeuwen, een mooi nieuw laagje van zo'n 7 cm! Een schone lei als het ware.

Meende ik het mooie, overwegend donkerblauwe truitje dat ik aan had tijdens kerst in de wasmachine te moeten wassen op wol. Nog een zwart shirt erbij en draaien maar. 

Ja, dan zou het mooi blijven!

Een paar dagen eerder had ik de nagels van Rushy geknipt, dat moet bij haar 's winters elke maand omdat ze niet slijten in de sneeuw. Gek genoeg hoeft het bij Sim niet, maar die is veel jonger (nou ja negen, tegen Rushy zestien) en loopt veel en veel meer. 

Het knippen gaat altijd goed, maar nu knipte ik bij een nagel een klein beetje in het leven. Shit! Ja, bloeden natuurlijk en dat stopt niet zomaar even snel. 

Gelukkig gladde vloeren die gedweild kunnen worden. Maar het fleecedekentje in haar mand moest toch echt even gewassen. Er staan hier vier manden (twee voor  Rushy en twee voor Sim) dus alle dekentjes dan maar wassen. 

Jullie weten hoe Rushy eruit ziet toch? 

Inderdaad kortharig. Veel wit! Normaal laat ik de wasmachine nog eens leeg (dus zonder was) spoelen als ik hondendekentjes heb gewassen, maar nu gewoon vergeten. 

Je kunt wel raden hoe mijn truitjes uit de machine kwamen. 

Echt... niet te filmen zo erg! Het is net zoiets als dennennaalden in een vloerkleed.

Ik probeerde e.e.a. en met een droge spons ging het toch nog redelijk snel. 

Vanavond sneeuwt het licht. Het stelt niets voor omdat het poolsneeuw is. 

Bij rustig weer en lage temperaturen van meer dan 8 graden onder nul kan er zelfs bij een wolkenloze of vrijwel onbewolkte hemel sneeuw vallen, poolsneeuw genaamd. 

De ijsnaaldjes of ijsplaatjes schitteren zilverkleurig in het zonlicht en kunnen bijzondere haloverschijnselen vertonen. Deze vorm van neerslag komt in de poolstreken veelvuldig voor, in Nederland zelden en alleen bij extreme kou.  

Hier bij ons echter best vaak. Vermoedelijk ontstaat poolsneeuw als waterdamp uit hogere warme lagen door luchtstromingen dichter bij het aardoppervlak komt. 

De kristalletjes zijn naaldjes of plaatjes en nooit sterretjes, meestal slechts enkele tienden van een millimeter groot, zuiver symetrisch en sierlijk opgebouwd.

Maar eenmaal op de grond schitteren ze prachtig, net diamanten! Zo mooi!

Nogmaals mijn allerbeste wensen voor dit nieuwe jaar voor jullie allemaal!

Gon

Alweer de tijd tussen de jaren...

Kerstmis is voorbij en we zitten nu in de tijd die tussen
de jaren ligt, de tijd waarin een jaar wordt afgesloten en een
ander jaar klaar staat om te beginnen. De tijd waarin we denken
over wat is geweest en ons afvragen wat er gaat komen...

Rond kerst heb ik aardig wat e-mailtjes van bloglezers gekregen, wat ik erg leuk vond. Meestal juist rond deze tijd. Ook naar aanleiding van het door mij geschreven kerstverhaal natuurlijk. Het doet me goed dat het in goede aarde is gevallen. 

Volgend jaar gaat het verhaal in december weer verder. 

Ik heb de mailtjes erg op prijs gesteld, bedankt! Ook voor alle kerstkaarten!

Mocht je het verhaal niet gelezen hebben en toch nog nieuwsgierig zijn, dan kom je er door HIER te klikken.

Ik zag net in de statistieken van mijn Google account dat dit het 888e bericht is op mijn blog! Een mooi getal!

Ik wens jullie allemaal een heel gezellige en prettige jaarwisseling 

en heel veel goeds in het nieuwe jaar!

Gon

En dan is het 'Julafton'

Julafton, oftewel kerstavond de 24e december. 

In Zweden is julafton het allerbelangrijkste van kerst. Het is dan stil op straat. 

Eerst kijkt men 's middags om drie uur traditiegetrouw Kalle Anka oftewel Donald Duck.

Iedereen, van jong tot oud!

Kalle Anka och hans vänner önskar God Jul - Donald Duck en zijn vrienden wensen u gelukkig kerstfeest.

Men gaat naar de kerk. Men komt samen en geniet van het kerstdiner op kerstavond. Anders dan wij het in Nederland gewend zijn. Kerstavond is voor mij persoonlijk meer iets van overdenkingen.

Kerst, wat er allemaal niet geschreven wordt en te lezen valt over kerst. 

De donkere dagen voor kerst. Wat donker? Het is helemaal niet donker! Kerstmis is het feest van het licht, ik zie overal licht! Ik vind het helemaal niet donker en somber. 

Ik geniet altijd van de kersttijd. Ik houd erg van die kneuterige gezelligheid. Van een kerstboom met oude versierselen. Van lichtjes en van kaarsen. Van het gezellig maken in huis. Van de sfeer hier buiten. Van de manier waarop de Zweden hier in het noorden nog traditioneel kerst vieren. 

Ik bedoel hiermee niet alleen hun manier van vieren, maar ook wat er zoal te koop ligt in de winkels hier om ons heen. Het is altijd net of ik ver terugga in de tijd. Het is net of ik weer een klein meisje ben dat nog bij haar ouders woont. Hadden wij met Kerstmis ook geen mandarijnen, noten die je nog moest kraken, vijgen en dadels? Zakken met noten staan hier in de winkels, grote zakken met een schep erin. Ja, alles wat ik in de winkels zie, doet mij aan m'n jeugd denken. Alsof de tijd heeft stilgestaan. 

Helemaal niet van die belachelijk overdreven overdadige onzin, waar ik me altijd redelijk aan stoor in NL. Het kan de mensen vaak niet exclusief genoeg zijn. Wat zullen we nu weer eens eten met kerst? Ach, kangoeroe is al weer zo gewoontjes. 

Wat zullen we nu weer eens verzinnen om exclusief te zijn?

Nou ja, zulke dingen zie je hier dus niet. Het is gewoon HAM. Ieder jaar HAM. Een hele ham. Al voor je klaargemaakt of naturel, zodat je het kan doen zoals je het zelf wilt. Maar goed, nu is het toch weer uitgedraaid op het eten. Alsof dat het belangrijkste is van kerst. Ik weet trouwens niet hoe dit meer zuidelijk in Zweden is.

We weten natuurlijk allemaal ook dat het 't verhaal is van het Kindeke en het feest van het licht. We gaan kerst vieren. Ik sta nog even stil bij mensen waar ik aan denk. 

Aan mijn ouders die er niet meer zijn. Wat zou ik graag nog eens kerst vieren met een bezoek aan hen. Aan andere familieleden en vrienden ver weg. Maar ook aan mensen die in de knoei zitten, door verdriet, financiële problemen, oorlog, of wat dan ook. 

Aan gewetensgevangenen die onder vreselijke omstandigheden in gevangenissen zitten.

Aan al die mensen waarvoor het niet vanzelfsprekend is dat er brood op de plank is en aan al die mensen die eenzaam zijn met Kerstmis en die blij zijn als de kerst weer om is.

Dus lieve mensen, schenk gewoon eens een gulle glimlach of een mooi gebaar aan een medemens en ervaar wat het met je doet. Het zal jou ook een goed gevoel geven! 

Een mooie kerstgedachte.

Ook hier in Hoting, met maar zo'n 700 inwoners, zijn laatst naar ik meen zo'n 80 vluchtelingen geplaatst. Er woonden hier daarvoor ook al redelijk wat vluchtelingen. 

Als je boodschappen gaat doen kom je ze tegen, niet verwonderlijk want een groot aantal woont met z'n allen in een oud hotel tegenover de supermarkt. Je ziet ze wat onwennig lopen in de sneeuw, soms op slippers, zonder muts of wanten in de kou. 

De kinderen, zij wennen sneller en het is leuk om hen al sleetje te zien rijden op de stoep. Laatst staken er drie kinderen rennend over. Ze keken schichtig en meenden plots me voor te moeten laten gaan. Ik schonk ze een grote glimlach, wat niet moeilijk was alleen al omdat ze er zo lief uitzagen en gebaarde dat ze wel door mochten lopen. 

Die glimlach, die deed 't m. Van schichtig veranderden alle drie de gezichtjes die lief terug lachten. Zo mooi. Afijn...

Ik wens jullie allemaal een heel mooie kerst toe. Ik wil iedereen bedanken voor alle goede, mooie en lieve wensen per kaart, e-mail, Skype en telefonisch. 

Het is nu stil op straat. Het is ook stil geworden in 'bloggenland' en op het internet. 

Ik ga daar even aan meedoen en zal hier dan ook even niet te vinden zijn.

Het kerstverhaal staat er nu helemaal op, dus je kunt de afloop HIER (klik) lezen. 

Dan heb ik in de rechterkolom bovenaan nog een van de vele mooie Zweedse kerstliedjes gezet.

Een mooi kerstfeest!
God Jul!

Gon

Winterwende

Tweeëntwintig december 2015 om 04:48 is officieel de zonnewende, in dit geval ook wel winterwende genoemd. Rond deze tijd komt de zon ten noorden van de poolcirkel niet meer boven de horizon uit. 

De zonnewende is niet elk jaar op dezelfde tijd en kan op 21 of 22 december vallen.

Ik schat dat wij zo'n 350 km ten zuiden van de poolcirkel wonen, hier komt hij altijd nog boven de horizon uit.

Maar nu gaan de dagen weer lengen en in een maand tijd zal het 's middags al bijna twee uur langer licht zijn hier in Jämtland - Zweden. Dat gaat zo snel! Hier schijnt in de loop van de tweede helft van januari de zon weer op het erf, dan komt hij weer over de berg heen. We zien hem nu wel schijnen, maar op afstand.

"De winterwende wordt ook wel een Yule genoemd en valt op de langste nacht van het jaar. Nadat de langste nacht is geweest, worden de dagen alleen maar langer, de invloed van het licht wordt steeds groter. Daarom staat in dit feest de wedergeboorte van de zon centraal. Het is ook de periode dat Jezus werd geboren, en dat zijn licht snel de duisternis weer zal overheersen. Om de zon te helpen, worden overal ter wereld vuren aangestoken. De Yulevuren staan symbool voor de macht van de God op aarde. 

Zijn geboorte betekent leven, licht en warmte, en dat vieren we door het ontsteken van die vuren. In vroeger tijden werden de vuren op hoge heuvels aangestoken, zodat hun licht over het hele land zou schijnen. De mensen geloofden dat al het land dat door de Yule vuren werd verlicht, het komende jaar grote vruchtbaarheid zou hebben. 

Dat geloof leeft tot op de dag van vandaag nog in het Yulefeest door. Ook het in je huis halen van het leven staat centraal in dit feest. De ‘kerst’boom is hier een voorbeeld van. De sparboom staat symbool voor het eeuwige leven. Dit komt, omdat hij altijd groen is. De lichtjes staan symbool voor de zon, die opnieuw geboren wordt."

(bron www. wicca-is-een-religie.nl).

Tot donderdag de 24e met mijn laatste bericht zo voor kerst en natuurlijk het laatste deel van m'n kerstverhaal.

Gon

Nog een mooie herinnering, 't kerststalletje

Kerstmis - ook een tijd voor herinneringen, daar horen ook materiële dingen bij. 

Neem dit kerststalletje...

Schreef ik vorige keer over de mooie trommel, ook zo'n mooie herinnering, nu is het kerststalletje aan de beurt. Klik maar op de foto, voor betere details.

Ik was nog een kind toen mijn moeder al weg was van kerststalletjes. Maar het waren andere tijden en dat kon toen eigenlijk helemaal niet; een kerststalletje. We waren immers protestant! 

Het was ook een tijd dat de dominee regelmatig bij ons op bezoek kwam. Het was namelijk een heel moeilijke tijd bij ons, want mijn broertje was overleden, iets waar mijn moeder niet echt overheen kwam. Mede daarom kwam de dominee vaak.
Niet zozeer om het evangelie te verkondigen, gewoon uit medeleven, maar ook voor de gezelligheid, hij nam heel vaak zijn vrouw mee. Zijn vrouw, die oorspronkelijk uit Engeland kwam en bijzonder aardig was. Mijn ouders hadden een kwekerij en hadden vaak vaste tijden voor koffie en thee. De dominee wist die tijden en stond dan zomaar op de stoep. We vonden het altijd fijn en leuk als hij kwam of als zij kwamen.
Maar ja, een kerststalletje, dat kon natuurlijk niet volgens mijn moeder. Dat was voor katholieken en wat zou de dominee wel niet denken als hij onverwachts kwam en er stond zo'n stalletje! Je mocht je immers geen gesneden beeld maken en dat al helemaal niet aanbidden.

Maar de tijden veranderden, ook in hun kerk. Niet dat er nu wel kerststalletjes kwamen, maar er werd overal iets anders mee omgegaan. Het was vele jaren later en ik was al getrouwd toen ze vroeg of ik ook een kerststalletje wilde hebben.
'Pappa gaat ze maken!' zei ze.
Als ik er ook een wilde, dan zou hij er drie gaan maken. Eén voor een zus van m'n moeder, één voor mij en één voor henzelf. Ik zou er ook de figuren bij krijgen. 

Het was alweer een tijdje later toen ze voor Kerstmis langs kwamen met een doos met het stalletje er in en ook de figuren. Ik had niet gedacht dat het zo'n mooi stalletje zou worden. Op het dak ligt riet en mos uit Aalsmeer. Dat hadden we naast de deur, een waterrijke omgeving.
Vanaf die tijd stond het bij m'n ouders elk jaar onder de kerstboom en zo ook bij ons.
Ik heb het tafereel even in de sneeuw gezet, net als de mooie trommel.

Het tweede deel van het kerstverhaal heb ik ook geplaatst onder het eerste deel. Ik heb tussen het eerste en tweede deel even een lijntje van sterretjes gezet zodat je makkelijk kan zien waar je gebleven was.

Je komt er door HIER  te klikken.

Gon 

Bijzondere kersttrommel

Kerstmis - ook een tijd voor herinneringen, daar horen ook materiële dingen bij. 

Neem deze trommel...

Veel van jullie weten dat mijn moeder Alzheimer had en een aantal jaren in een wooneenheid voor demente bejaarden heeft gewoond. Dat was voor de ellende in de zorg begon, je zou haast zeggen dat mijn ouders dat nog getroffen hadden, voor zover je het over treffen kunt hebben natuurlijk. Maar toch. Het was natuurlijk niet van de ene op de andere dag toen ze eind 2007 naar de Gloxinia verhuisde. Daar waren een aantal intens trieste jaren aan vooraf gegaan. De jaren van de overgangsfase van gezond lijkend naar dement. De eerste aanwijzingen dat er iets mis was waren bijvoorbeeld het op 20 meter afstand van de woning niet meer weten hoe thuis te komen. Koffie én water in het waterreservoir van het koffiezetapparaat te doen, met als gevolg dat het hele apparaat verstopt raakte. Niet goed meer weten hoe te koken of de was te doen. 

Niet meer weten waar ze iets had gelaten. Mijn moeder hield erg van lezen. 

Boeken, tijdschriften. De tijdschriften waar ze op geabonneerd was en die in het plastic bleven zitten, stapelden zich op. Ze ging ook dingen op de vreemdste plaatsen opbergen. Zo waren mijn ouders een keer samen bij ons op bezoek toen ze haar handtas open deed. Wat daar allemaal niet in zat! Een zeemleren lap. Bijna alle theelepeltjes in een boterhamzakje (we snapten al niet waar alle theelepeltjes gebleven waren), kralenkettingen, een metalen doosje met knopen, de kaasschaaf en nog meer vreemde dingen. Dingen die je normaal gesproken niet in je tas doet. 

Zo kwam het ook dat er vaak dingen zoek waren en dat je vaak dingen tegen kwam op plaatsen waar ze niet hoorden. Toen mijn vader in 2009 overleden was en wij het huis moesten leeghalen, kwamen we ook weer van alles tegen.

Klik op de foto en zie eens hoe mooi!

Bijvoorbeeld deze oude trommel die van binnen bekleed is met vilt. Ze heeft er kerstballen in gedaan. Qua kleur passen ze ook mooi bij de trommel. Ik heb ook nog een trommel die overwegend groen is, met daarin allerlei ballen die meer zilver met groen zijn. Mijn moeder was gek op de kerst en helemaal op oude kerstballen, oude kerstversieringen. Ze moesten wel van glas zijn en ze liep er altijd naar te zoeken op markten. De trommel heb ik precies zo gelaten en hij staat hier nu in deze stemmige tijd te pronken, deze maand mag zijn deksel open! Ik heb de trommel buiten open in de sneeuw gezet en deze foto's gemaakt. Binnen zou ik moeten flitsen, en dat zou niets geworden zijn.  Heel bijzonder is deze trommel voor mij, dat zullen jullie begrijpen!

Dit schreef ik alweer vier jaar geleden, toen mijn moeder nog leefde. Ik heb de tekst aan het begin daarom iets aangepast. Maar elk jaar staat deze trommel in december te pronken en denk ik nog vaker aan mijn lieve moeder omdat ik steeds de trommel zie staan.
Velen lazen hier toen nog niet en daarom vind ik het mooi het nog een keer te delen.

Volgende keer een andere herinnering.

Het eerste deel van mijn kerstverhaal staat nu online, je kunt het lezen door HIER te klikken.

Gon