M'n vogelkijkhut

Afgelopen nacht hadden we weer lichte vorst, een beetje rijp dus. Het hele jaar wonen ze hier om ons heen, (op het moment acht) Vlaamse gaaien. 's Zomers zie je ze wel maar redden ze zich goed in de natuur, maar nu komen ze dus bietsen. Het is altijd erg leuk om vogels gade te slaan vanuit mijn vogelkijkhut. Soms zie ik ze wel op een afstand van amper een meter. Heel stil staan dus en genieten. Erg leuk om ze dan van zo dichtbij te zien. Mijn kijkhut heeft zes verschillende uitzichtpunten. 

Ik vond een foto uit warmere tijden waarop een van de zes raampjes van mijn kijkhut te zien is. Ons hele huis is n.l. onderkelderd en de onderste helft van de "bovenlichten" oftewel de raampjes zijn precies goed voor mijn ooghoogte. Ik ga mijn fototoestel daar maar eens een poosje neerleggen denk ik, wellicht op een statief zetten, nog beter...

Gon

Even bijpraten

Het is even geleden dat ik sprak over Peter en zijn mobiliteit. Dit komt omdat er gewoon geen doorbraak was, geen goed nieuws. Nu we voorzichtig optimistisch kunnen zijn aangaande de nabije toekomst zal ik jullie even bijpraten. 

Ongeveer een maand geleden kon Peter zijn nieuwe beenprothese ophalen, d.w.z. passen en wanneer hij goed zou passen meenemen. De wond was na acht weken niet kunnen lopen eindelijk dicht, maar nog wel kwetsbaar. De prothese paste goed en dus nam hij hem mee. Hij was aldaar heel kort even geprobeerd tussen een "brug", dus steun met beide handen en ook met krukken.

De volgende dag thuis oefenen om te lopen met krukken erbij, hij had n.l. geen vertrouwen in het been en klaagde dat het steeds onder hem vandaan dreigde te slaan. Hij vond het been levensgevaarlijk. Ik zei hem dat ik het onderste deel zo ver naar voren vond staan, anders dan bij vorige protheses. Hij ging ermee terug en het onderste deel werd vijf centimeter (!) naar achteren gezet. Eenmaal thuis ging het wel beter, maar nog steeds met krukken en nog steeds totaal geen vertrouwen in de prothese. 

Om kort te gaan, hij is diverse malen teruggegaan en toen begon hij aan het revalidatie- programma. Intensieve middagen met fysiotherapie, ergotherapie en looptrainingen met veel tips en trucs. 

Toen hij na de eerste middag thuiskwam zag ik een heel andere Peter, liever gezegd, ik wist niet wat ik zag. Niet alleen liep hij zonder krukken of wandelstok, maar ook zijn uitstraling was totaal anders, blij, opgewekt en dus was ik ook blij, heel blij!

Drie jaar lang heeft hij met een slecht passende prothese gelopen (van een ander bedrijf). Deze paste niet goed (waardoor je blaren krijgt), maar dreigde ook steeds af te glijden. Hierdoor had hij zich een heel verkeerde manier van lopen aangewend. Zag hij eerst die revalidatie niet zo zitten, het was niet nodig want hij wist heus wel hoe je met een prothese moest lopen na zoveel jaren, het bleek hard nodig te zijn. 

Meerdere intensieve middagen, waarna hij steeds aardig moe was, volgden en steeds zag ik vooruitgang. Vandaag viel het me op dat hij weer mooier liep en gaf hem een grote pluim.

Dus Peter is weer mobiel, heeft vertrouwen in zijn nieuwe "been" en loopt zonder krukken. 

Voor wie zich geen idee kan vormen bij de prothese, hij ziet er ongeveer zo uit.

Het deel "onderbeen" is inmiddels bekleed met schuimrubber en voorzien van

een huidkleurige soort pantykous waar overheen dan een gewone sok en 

schoen kan. Het lijkt dan bijna net echt :-).

Hierdoor zijn we optimistisch voor de nabije toekomst. Voorlopig kunnen we blijven zitten waar we zitten. Wel zullen we goed gaan nadenken wat we na de nabije toekomst kunnen doen. Wat kunnen we aanpassen als het toch minder wordt of gaan we in Zweden een beter passende woning zoeken, die niet aangepast hoeft te worden, of... gaan we kleiner en aangepast wonen in NL.  De tijd zal het langzaamaan wel leren. En als ik het over NL heb dan is dat (hopelijk) wel in een heel verre toekomst. Voor nu hopen we nog jaren en jaren te kunnen genieten in Zweden!

Gon

Dierendag?

Vandaag moest ik onder zeil bij de dierenarts. Ze vonden het weer nodig naar mijn gebit te laten kijken, tandsteen te verwijderen en schoon te maken. Gelukkig hoefde er nu niets getrokken te worden. Ik vind het nooit zo leuk, maar ja, ze willen voor mij een leuke oude dag (ik ben nu eenmaal vijftien) en dus ook dat ik geen kiespijn heb of krijg. Op deze foto ben ik trouwens nog wel een paar jaar jonger. Inmiddels ben ik aardig grijs. Ik kon niet zo snel een andere vinden, daar is het vrouwtje beter in thuis. En tja, ik wil ook nog wel een beetje voor de dag komen!

Al is ze niet echt mijn vriendin, ik geloof dat Sim ook nog iets wil zeggen...

Ja, ik wil ook nog wel iets kwijt. Toen we laatst aan het wandelen waren, waarbij ik altijd zo'n tuigje van Rushy aan moet omdat ik nogal, zeg maar zeer snel loop en dus ook soms trek en dat dat slecht zou zijn voor mijn nek, ging het vrouwtje zomaar uitrusten op een heel grote zwerfkei. Ik heb gelijk protest aangetekend zoals je op deze foto kunt zien. Ik was het er helemaal niet mee eens en maakte dat verbaal net zo lang duidelijk tot we weer verder gingen. Mijn neus moet nu eenmaal over de grond, waar ik ook ga. Het liefst zeer grote afstanden. Niemand gelooft dan ook dat ik al acht jaar ben.

Laatst was het dierendag, vrouwtje heeft er niet eens over geschreven. Maar ja, waarom zou ze ook eigenlijk? 

Bij ons is het elke dag dierendag!

Rushy & Sim

p.s. We moesten nog zeggen dat vrouwtje eerdaags zal schrijven over hoe het nu gaat met Peter zijn been.

We kunnen er niet meer omheen

Het eerste speldenprikje van koning Winter, een koude nacht afgelopen week...

Was toch beter dan die regen nu!

Gon

Herfst in Jämtland

Jämmervattnet

Ik trakteer jullie even op een paar mooie herfstplaatjes in Jämtland!

Ik heb ze op m'n fotoblog gezet, je kunt ze HIER (klik) bekijken.

Geniet je ook van de herfst?

Ik wel!

Ik verheug me ook op de winter hier.

Gon

Borgahällan

Elke zomer wil en ga ik er een keer heen, naar Borgafjäll en later dan door tot de weg ophoudt, tot Storjola. Het leek er nu dan toch niet van te komen, maar vorige week ging ik dan toch nog. Ook nu wilde ik door tot Storjola en een andere wandeling doen, een heel andere kant op. Ik nam mijn kleine fototoestel mee, had geen zin om de hele tijd met de spiegelreflex om mijn nek te lopen. Thuis checkte ik de batterij voor de zekerheid, hij gaf aan dat hij vol was. Sim nam ik mee. Rushy houdt niet van autorijden en gaat alleen mee als het niet anders kan, bovendien kan ze met haar 15 jaar niet meer zo ver lopen. Ik zou het met haar 's avonds wel goedmaken met een wandeling in de buurt.

Deze foto van Borgahällan maakte ik twee jaar geleden vanaf de weg
 tussen Borgafjäll en Storjola. Toen zat hij voor een deel in de wolken.

Onderweg weigerde de camera dienst, potverdikke! In Borgafjäll is bijna niets, wel een camping (Polar), een hotel en een Lanthandel (supermarktje). Ik veronderstelde dat de Lanthandel toch wel batterijen zou verkopen. Gelukkig, ik had batterijen en kon foto's maken, maar wat nu?!! Toen ik uit de winkel kwam viel het me op dat de rechter voorband van m'n auto erg zacht was. Ik check ze thuis toch met regelmaat met de compressor. Ik was er niks gerust op en ging op zoek... De benzinepomp was van en bij de Lanthandel en die had niets voor de banden. Dan naar de camping gereden, het is een heel grote camping voor caravans, nou die zou toch wel iets hebben om banden op te pompen. Helaas ook niet. 

Ik durfde niet naar Storjola, oftewel the middle of nowhere. Daar heb je niet eens ontvangst met je telefoon. Dan zou ik me in de omgeving van Borgafjäll wel gaan vermaken, als de nood aan de man zou komen zou ik het reservewiel er wel omheen leggen en als ik dan de bouten niet los zou kunnen krijgen kon ik wel een stoere Viking vinden, maarrrrrrrrrr ik ben redelijk sterk.

Besloten om dan de dam eens te gaan bekijken, de dam aan de voet van Borgahällan. 

Het was nog een redelijk eindje rijden vanaf de hoofdweg over een grindweg, langzaam iets dalend. Helemaal op mijn gemak was ik niet. Maar daar verscheen Borgahällan dan in beeld en ik besloot te proberen die band even te vergeten en dat lukte. 

Borgadammen & Borgahällan

Borgahällan, 1235m boven de zeespiegel. Hij wordt wel gebruikt door bergbeklimmers (dus met zo'n uitrusting) in zomer en winter. Daar kun je wel filmpjes van vinden op internet. Je kunt hem ook lopend bestijgen, maar dat is een enorm zware klus en ik weet dat ik daar nu de conditie niet voor heb. Het is ook een gevaarlijke klim met veel rollend gesteente, niet handig als je alleen bent en ook Sim is er niet handig bij. Nee, die grote wens moet maar een wens blijven die wel niet vervuld zal worden. Op internet heb ik wel een foto gevonden van hoe het moet zijn, maar ja, een foto benadert de werkelijkheid amper vind ik altijd. Een foto kan een idee geven, maar nooit hoe prachtig het in het echt is. 

klikklik voor vergroting

Rechtsonder zie je een deel van de dam en wat ben je dan klein als ik die persoon daar op Borgahällan zie staan. Maar goed, het werd toch een mooie dag en Sim was zo moe dat ze de hele terugweg languit heeft liggen slapen. Zij ruikt ook zoveel zodat ze wel 3x zoveel loopt als ik, misschien nog wel meer. Ze komt beslist uit een bejaagde lijn, dat kan haast niet anders.

Bij thuiskomst heb ik gelijk de bandenspanning gemeten met de compressor. In drie banden zat 2.1 zoals het hoort, rechts voor slechts 1.0 dus het was geen verbeelding. 

Gelijk op spanning gebracht en nu is hij nog steeds oké. Wel vreemd.

Ik heb wat foto's van deze dag geplaatst op m'n fotoblog, je vindt ze HIER (klik).

Gon

Het schiet alweer op...

naar september. Wat is de zomer omgevlogen. Wat een zomer!

Die begon niet zowat in mei, toen was het nog veel te koud voor de tijd van het jaar. Nee, begin juli begon de zomer pas echt. Zes weken hitte, echt niet normaal. Zes weken tussen de zeg maar 23 en 30 graden. Alle (wilde) bloemen waren veel te snel uitgebloeid. Het gras moest 3x gemaaid worden in twee weken tijd. En wij, wij wenden langzaam aan de hitte. 

Oost Indische Kers in het avondzonnetje

Nu bloeit de Oost Indische Kers die ik in mei zaaide nog wel uitbundig. Wat heb ik ze veel water moeten geven, evenals de andere bloembakken en -potten. 

De lijsterbessen hebben we nog niet eerder zo vol en zwaar gezien. De takken hangen helemaal door onder de vracht bessen. 

Nu is het een beetje kil en hebben we een natte moesson lijkt het wel. Toch heb ik de aardappels al voor een groot deel uit de grond, morgen het laatste deel. 

Het is een mooie opbrengst.

En waarom was ik hier zo'n tijd niet? Hoe ging en gaat het met ons?

Wel het ging niet zo lekker. Begin juli kreeg Peter door de hitte een blaar. Een wond dus waardoor hij zijn beenprothese niet kon dragen. Acht weken heeft het geduurd voor de wond dan dicht was. Acht weken heeft hij met één been en krukken gelopen en in de rolstoel gezeten. Deze week heeft hij heel voorzichtig geprobeerd de prothese te dragen, wel met krukken erbij om niet volledig te belasten. Hierdoor kon hij niets doen, alleen wat klusjes die je zittend kunt doen. Wat hij nog wel had kunnen doen zou grasmaaien zijn geweest met de zitmaaier, maar er brak een snaar. Snaar besteld. 

Het duurde weken, drie of vier weken eer de snaar er was. Steeds wanneer ik belde kreeg ik te horen dat het vakantietijd was en het toch moest begrijpen. Ja, maar het is ook maaitijd! Helaas, alles moest met de kleine maaier, zo een waar je achter moet lopen. Helemaal niet zo erg, maar wel bij dertig graden. Toen de snaar er eenmaal was heeft Peter vijf minuten gemaaid en toen was de zitmaaier weer kapot. Toen hebben we hem weggebracht en gisteren was hij dan klaar, tijdens de moesson.

Ach dit zijn wat irritante zaken maar onze stemming was beneden peil door het probleem met het lopen van Peter. Zorgen voor de toekomst. Hij loopt al zo lang met een prothese, de huid is eigenlijk op. Daarom zijn er ook zo snel blaren en helen ze zo moeilijk. Wat gaat er gebeuren? Een operatie wellicht, waarbij ze er nog een stuk afhalen. Wat zijn de mogelijkheden, kunnen we wel in dit huis blijven wonen, kan het aangepast worden als het lopen niet meer zal kunnen? Allemaal vragen waar we nog geen antwoord op hebben. Dit was mede een reden dat ik ook niet veel zin had om op mijn blog te schrijven, mijn pet stond er niet naar. Maar er komen wel vragen en daarom wil ik het hier even uitleggen. 

Half september kan Peter dan terecht bij de revalidatiearts in het ziekenhuis. Ook rond die tijd naar orthopedie. Erg spannend wat daar uit zal komen. 

Mijn blog blijft bestaan, mijn blog(s) is/zijn een grote hobby van mij. Ik zal hier ook zeker wel weer vaker gaan schrijven, maar pas dan wanneer ik het weer met enthousiasme kan doen. Schrijven omdat het moet is niet de bedoeling. 

Met de honden gaat het prima. Ze leven nog steeds ieder aan een kant van het hekje. Ooit zal er wel een moment komen dat we het hekje eens open zullen laten, kijken wat er dan gebeurt. Rushy gaat gewoon door als altijd. Ze is wel kortademig en met haar gaan we eerdaags weer naar de dierenarts voor een check. Elk half jaar doen we dat. Haar hobby is kuieren over het terrein, uren kan ze dat op haar dooie akkertje, neus over de grond. Ze loopt nooit weg.

Sim is helemaal thuis. Ze is vrolijk, aanhankelijk, beetje lomp :-), grappig, snel, speels, nieuwsgierig en als ze de kans krijgt steelt ze :-). Daar moet ik wel aan wennen omdat Rushy dat niet doet. Ik kan gerust gehaktballen draaien en ze op het aanrecht laten staan, maar bij Sim zou dat niet kunnen.

We zijn stapel op Rushy en Sim!

Gon