Vriendinnen

Zaterdag 5 november. Mijn wekker loopt af om 06.00 uur. Ik kan moeilijk wakker worden en draai me nog even om, wetend dat de wekker (van mijn mobieltje) om 06.15 uur weer zal aflopen, uitstel van executie dus. Om 06.15 uur sta ik zuchtend op. Oef, ik lag nog zo lekker. Ik kleed me aan, tut me op, eet een boterham en maak er ook wat klaar voor onderweg. Nog even met de hond uit, dan kan Peter voorlopig lekker uitslapen. Een bakkie koffie, het wakker worden lukt nog niet helemaal. Om 7.40 uur rijd ik weg. Ik wil uiterlijk 10.00 uur in Aalsmeer zijn. Ik heb het best naar mijn zin in de auto. Ik rijd over Wolvega, Kuinre, Emmeloord, Lelystad, Almere, Amstelveen. Geen file! Wat heerlijk op de weg op een vroege zaterdagochtend! En het is zulk prachtig weer. Ik heb een nieuwe CD gekocht. De cd van De Dijk met Solomon Burke. Die had ik nog niet. Die reist vandaag mee natuurlijk. Kan ik zo hard draaien als ik wil en zo vals meezingen als ik wil. Heerlijke cd. De Dijk met Soul! Nummer vijf heb ik wel 10 keer gedraaid denk ik. Nummer vijf heet “More Beauty” en is echt een nummer voor in de auto. Solomon Burke die inmiddels is overleden. Ik denk weer aan de tijd waarin we regelmatig naar optredens van De Dijk gingen. Altijd super gezellig en leuk! (hè Suzan?!!) Ja, ik ben nog van de oude stempel met mijn CD's. Natuurlijk download ik ook wel eens wat. Maar goed, het reed zo snel dat ik al om 09.15 uur de afslag bij Plein 1960 in Amstelveen nam. Ik ben op weg naar Anna. We hebben een “meidendag”. Yvonne, Tonia, Anna, Ria, Ingrid, Anneke en ik. Het is een jaar geleden dat ik ze zag. Ik ben om 9.30 uur bij Anna. Beetje te vroeg, zal ik nog even langs mijn moeder gaan? Nee, toch maar niet, is niet genoeg tijd over, ik ga aan het einde van de middag wel bij haar langs. Anna zet lekker even koffie voor me. We verzamelen en gaan met z’n 5-en naar Tonia. Ze woont met haar man in Alphen a/d Rijn en is onlangs verhuisd. We gaan hun nieuwe stek bekijken, drinken bij Tonia koffie en gaan dan Alphen in en lunchen gezellig ergens. We zijn naar een gezellige markt geweest, hebben dus lekker geluncht en vooral bijgekletst. Jammer dat Ingrid er vandaag niet bij kon zijn. We kennen elkaar veertien jaar, wij GYTARIA! (De eerste letters van onze voornamen). Veertien jaar, de jongste van ons was toen 29 en de oudste 61 jaar. Van het leeftijdsverschil hebben we nooit ook maar iets gemerkt. We deden een cursus, een assertiviteitscursus, dat was toen een hype. Ik zag de advertentie destijds in de krant en besloot er naartoe te gaan. Ik dacht toen dat ik dat nodig had. Ik was niet weg van de cursus. Natuurlijk waren wij allemaal veel te aardig en lief en natuurlijk moesten we veel meer van ons afbijten. En wat me vooral tegen de borst stuitte was dat ze (de maatschappelijk werkster die de cursus gaf) steeds maar herhaalde dat dat allemaal de schuld was van onze ouders, want we moesten zgn. een braaf meisje zijn. Daar moeten ze bij mij niet mee aankomen. Ik had geweldige ouders en een geweldige jeugd. Nee, ik heb eigenlijk niet veel aan de cursus gehad. Achteraf vind ik ook dat ik hem niet nodig had, ik vind het best zoals ik ben. Wat wel heel leuk is aan de cursus is dat we zo goed met elkaar konden opschieten. Zo goed dat we toen hebben afgesproken elkaar te blijven zien. Geheel vrijblijvend. Een paar keer per jaar. Heb je zin dan kom je, heb je geen zin dan kom je een keer niet. En steeds weer verheugen we ons er allemaal op als we weer afgesproken hebben. Echt een leuke “club”. Geen afgunst, geen verwijten, geen veroordelingen, veel begrip, lief en leed gedeeld. Lieve meiden, het was weer een ontzettend leuke dag gisteren. Blij dat ik er dit keer weer bij kon zijn. Ik zie jullie komend voorjaar weer. GYTARIA is echt bijzonder!

Ik ben daarna dus nog naar mijn moeder gegaan, ze was de eettafel aan het schoonvegen met haar vest. Even lekker bij haar gezeten hand in hand en wat gedronken samen. Op de terugweg was het alweer donker en ik was een half etmaal later weer thuis.

Fochteloërveen

Foto's van het Fochteloërveen van afgelopen vrijdag op mijn fotoblog.

De Kamelenmarkt

de foto's komen van het internet

De afgelopen twee zaterdagen zijn we even naar de Kamelenmarkt in Appelscha geweest. Appelscha ligt hier een paar kilometer vandaan. Doordeweeks reden we al eens door Appelscha en vroegen ons toen af waar die beschilderde marktkarren, die dicht waren, voor zouden dienen. Er stond wel iets bij van een kamelenmarkt. Totdat Peter er laatst op een zaterdag langs reed en er leven in de brouwerij was. Hij kwam naar huis en vroeg of ik zin had om er een kijkje te nemen, het leek een openlucht vlooienmarkt zei hij. Het was heerlijk weer, dus waarom niet?! Het zijn dus allemaal marktkramen die er permanent staan zeg maar. Stel je zo'n notenbar op de markt voor, die komen vaak met zo'n lange smalle kar, waarvan dan aan één lange zijkant een klep open kan. Zulke karren dus. Ze zijn allemaal beschilderd. Er staan ook mensen op het grasveld met hun spullen op een kleed. De markt bestaat al zo'n 20 jaar. Van april tot oktober weten de toeristen (Appelscha is best toeristisch) en de mensen die er in de buurt wonen, de markt te vinden. Echt een publiekstrekker dus. We zochten niets speciaals. Er stond een man die alles verzamelt van Rien Poortvliet en hij had allemaal Rien Poortvliet kabouters. Geen nieuwe, maar van die doorleefde (die zijn dan het leukst). Ik houd helemaal niet van tuinkabouters, maar deze vond ik zo leuk (en Peter ook wel), zodat we het niet konden laten er een paar te kopen. Kabouters met hoge rechtopstaande puntmutsen. Tomtar (kabouters) zouden de Zweden zeggen en ik moest ook gelijk weer aan die prachtige tekeningen van Lennart Helje denken. Ik zag de kabouters al helemaal staan onder de varens in de tuin, die enigszins verhoogd staan en die ik altijd zie als ik onder het huis de garage uit kom. De man van de kabouters had ook oude singletjes liggen. Plaatjes weet je wel, met muziek van vroeger erop :-) Peter moest gelijk aan de jukebox van Christien in Hälla denken. De jukebox in haar 50 tals café (50-er jaren café) zit lang niet vol. Als je op de link klikt, zie je het café, de oldtimers die er afgelopen zomer langskwamen vanuit Junsele, en aan het eind kan je de jukebox uit die tijd goed zien. We snuffelden tussen die plaatjes voor Christien. Hij zei dat hij thuis nog meer plaatjes had. We besloten dan om Christien in tussentijd te vragen of ze geïnteresseerd was en de week erop dus terug te gaan. Helaas had hij er de week daarop, dus afgelopen zaterdag, niet meer bij zich, alleen dezelfde als de week ervoor. Hij had ze niet kunnen vinden (of was ze vergeten?). Toch een paar gekocht. Verderop was nog iemand met plaatjes. Nou niet je van het, want het moet natuurlijk wel uit de 50-er en 60-er jaren zijn. We kochten er daar drie. De rest legde ik weer terug op het kleed op de grond. "Die hele stapel mag je dan ook hebben voor 2,50." zei hij (de drie waren één euro p.st.). Nou ja, het was wel een stapeltje van zo'n 10 cm. dik. Kan je je geen bult aan vallen. Christien kijkt maar wat ze daar mee doet. We vonden ook nog wat oude blikjes om het rond haar toonbank op te vrolijken (had ze om gevraagd). Dit was tevens de laatste zaterdag van het seizoen dat de markt open was.  En de kamelen....................? die hebben we niet gezien. Op de plaats waar ze zouden moeten zijn stonden nu twee andere dieren die me meer aan lama's deden denken.

 p.s. Een nieuw recept op kokkerellen, klikklik hier of in de rechter kolom. Ook is het nu een goede tijd voor de pompoensoep die op Kokkerellen staat!

Rushy is er alweer klaar voor!

Dit staat ons weer te wachten, maar nu
ligt er nog geen sneeuw in Jämtland.

Vandaag is Rushy naar de dierenarts geweest. Wij zijn meegegaan, leek een goed idee. We zijn weer naar het oude vertrouwde adres in Noord-Holland gegaan, en wel in Schagen. Daar hoef ik niets te zeggen, het hele paspoort van Rushy wordt weer op en top ingevuld met alle stempeltjes en er wordt niets over het hoofd gezien. Hier moet ik het allemaal voorkauwen. Ook krijgen we dan alvast de pillen (wormenkuur) mee die ze binnen 10 dagen voor vertrek verplicht moet hebben. Het stempeltje ervan staat nu al in haar paspoort. En..........dan ook nog minstens de helft goedkoper dan hier. Oftewel, als je je brandstof eraf trekt, kan je nog een leuk dagje uit doen ook. Kennissen bezoeken, wat lekkers eten en zelfs nog een leuk truitje kopen. Hier mocht ik niet alvast de pillen (wormenkuur) mee, want ik kon ze wel eens niet geven. Duur grapje dan, want het kostte een extra consult van dertig euro (excl. de kuur)! Nee, daar trap ik niet meer in. Uiteraard geef ik de wormenkuur. In Schagen is het echt een fijn adres. Rushy is er ook helemaal op haar gemak. Ik heb al wel eerder geschreven over haar en dat ze best niet altijd even gemakkelijk is bij andere mensen en honden. Bij de dierenarts is ze zo voorbeeldig! Alles mag hij doen. Nagels knippen, in haar oren kijken, haar gebit bekijken. Dat is ook vandaag allemaal gebeurd. Daarbij nog een Rabiës inenting (die was bijna verlopen), en de jaarlijkse cocktail. En de wormenkuur niet te vergeten.  Rushy is er klaar voor, alleen weet ze het nog niet. In Zweden is het ook veel te zacht weer voor de tijd van het jaar. De temperaturen komen zelfs in Hoting nog niet of nauwelijks onder nul. Mag van mij nog een week of drie zo blijven, tot we er zijn.

Geen privacy!

Rijdend door het Friese en Drenthse landschap zie ik ze weer met regelmaat. De schapen met gekleurde konten. Een totaal gebrek aan privacy voor de arme schapen eigenlijk! Deze schapen met gekleurde konten, zijn allemaal gedekt. De een heeft een rode kont, de andere een groene en er zijn er ook met meerdere kleuren op het achterwerk, die zijn waarschijnlijk twee keer gedekt. De kleuren zijn afkomstig van een stempel die de ram op zijn buik draagt. Zodra de ram een ooi bestijgt, laat hij een kleurig merkteken achter. Een teken voor de eigenaar dat de ram zijn werk heeft gedaan. Aan de kleur kan de boer zien welke ram welk schaap heeft gedekt. Maar dit weten jullie natuurlijk ook allemaal al wel. Maar je loopt maar mooi te koop als schaap, iedereen weet van je sexleven. Afgelopen dinsdag zag ik ze ook weer, rijdend naar de drukke Randstad in de stromende regen. Rode konten hadden die schapen. "Volgende keer als je weer in Nederland bent, lopen hier onze lammeren", leken de schapen te zeggen.

Met stil verlangen naar................

Oud en afhankelijk zijn

We waren natuurlijk weer bij mijn moeder deze week. Naar omstandigheden gaat het wel goed met haar. Stabiel zeg maar. Ze loopt weer achter een rollator. Moet wel overeind geholpen worden en ook moet ze weer geholpen worden als ze wil gaan zitten. Laatst kwam ik onderstaand gedicht tegen. Niet dat mijn moeder nog zo zou kunnen denken, maar wel mooi verwoord hoe het voelt om oud en afhankelijk te zijn.

Kijk nog eens goed

Wat zie je nu, zuster, als je zo naar mij kijkt?

Een kribbig oud mens, wiens verstand langzaam wijkt?

Onzeker, verbaasd, in het verleden gevangen,

morsend met eten, bekruimelde wangen

en het enige contact dat mij nog rest

is als je zegt: 'Doe nou eens je best'

Doe nou eens je best.

Zonder gesputter laat ik je begaan

je baadt me, je voedt me, je kleedt me weer aan

Als dat alles is, kijk dan nog maar een keer

en kijk dan wat beter, want ik ben nog veel meer

Laat me vertellen wie ik ben en wie ik was

hoor mijn verhaal, want dan ken je me pas.

Eens was ik een kind, tien jaar oud hier nog maar

Dit is mijn gezin, we beschermden elkaar

Zestien en klaar om de wereld te omarmen

Dromend van liefde om mijn hart te verwarmen

Een bruidje van twintig, mijn hart maakt een sprong

Mijn belofte is heilig, ook al ben ik nog jong

met vijfentwintig ben ik zelf aan de beurt

mijn leven wordt door kinderen gekleurd

Een vrouw van dertig, mijn kroost groeit zo snel

nu nog verbonden maar blijft dat straks wel?

Bij veertig hebben zij de woning verlaten

Met moeite vullen wij samen de gaten

Hier ben ik vijftig, weer kleintjes op schoot

Opnieuw omringt door kinderen, de blijdschap is groot

Maar dan wordt het donker, mijn lief overlijdt

Angst voor de toekomst, mijn vijand de tijd

Mijn kinderen zijn druk met hun eigen gezin

en ik denk aan de jaren en aan wie ik bemin

Nu ben ik oud, mijn omgeving tot last

Lichaam en geest door de tijd aangetast

Mijn huid is gerimpeld, kracht en gratie gaan heen

Op de plaats van mijn hart zit daar nu een steen

Maar diep van binnen woont nog immer dat kind

Dat danst en verliefd is, dat zingt en bemint.

Ik houd van dit leven en beleef het steeds weer,

Ik proef nog de vreugde, maar ook vaak het zeer

ik denk aan de jaren die zijn weggedreven

Probeer me te schikken in wat is gebleven

Dus open je ogen en kijk nog eens goed

Besef dat de tijd ook met jou straks dit doet

kijk naar mijn hart zuster, maak me weer blij

kijk nog wat beter en zie...... MIJ.

Phillis Mc Cormack - Nederlandse vertaling: Pauline van Tienhoven.